I PKN 357/98

Wyrok z dnia 1 października 1998 r.

I PKN 357/98

Likwidacja stanowiska radcy prawnego uzasadnia nieuwzględnienie żą-

dania przywrócenia do pracy na to stanowisko.

Przewodniczący: SSN Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 października 1998 r. sprawy z po-

wództwa Józefa Ż. przeciwko Powszechnej Spółdzielni Spożywców „S.” w W. o

przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 19 lutego 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 17 lipca 1997 r. za-

sądził na rzecz powoda Józefa Ż. od pozwanej Powszechnej Spółdzielni Spożywców

„S.” w W. kwotę 4.226,10 zł tytułem odszkodowania na podstawie art. 45 § 2 KP. Sąd

ustalił, że powód był zatrudniony u strony pozwanej na stanowisku radcy prawnego.

Stanowisko to zostało jednak zlikwidowane od 2 stycznia 1997 r. na podstawie

uchwały Rady Nadzorczej Spółdzielni z dnia 20 grudnia 1996 r. W dniu 3 lutego 1997

r. powód otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę ze skutkiem na dzień 31 maja

1997 r. uzasadnione przyczynami ekonomicznymi i zmianami organizacyjnymi

Spółdzielni. Po rozwiązaniu umów o pracę z powodem i pracownikiem zatrudnionym

na stanowisku starszego referenta prawnego, strona pozwana zawarła umowę zle-

cenia z kancelarią adwokacką. Ta zmiana w strukturze organizacyjnej Spółdzielni

zmniejszyła jej koszty o kwotę 29.461 zł w stosunku rocznym. Sąd uznał, że strona

pozwana naruszyła przepis art. 30 § 4 KP, ponieważ nie wskazała w sposób dos-

tateczny i skonkretyzowany przyczyny wypowiedzenia, którą w rzeczywistości była

likwidacja stanowiska pracy radcy prawnego. Sąd nie uwzględnił żądania powoda o

2

przywrócenie do pracy, uznając je za niecelowe i niemożliwe do zrealizowania w

obecnym stanie organizacyjnym strony pozwanej i na rzecz powoda zasądził odsz-

kodowanie.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyro-

kiem z dnia 19 lutego 1998 r. oddalił apelację powoda , podzielając stanowisko Sądu

pierwszej instancji, że wobec sytuacji finansowej i zmian organizacyjnych pozwanej

Spółdzielni, wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było uzasadnione. Jednak ze

względu na naruszenie art. 30 § 4 KP, słuszne było przyznanie powodowi odszko-

dowania z uwagi na niemożność przywrócenia do pracy w sytuacji likwidacji stano-

wiska radcy prawnego.

Pełnomocnik powoda zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając naru-

szenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 45 § 1 i 2 KP i orzeczenie

wbrew żądaniu powoda o odszkodowaniu zamiast przywrócenia do pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna. Wskazanie w kasacji jedynie zarzutu naruszenia

przepisów prawa materialnego oznacza, iż Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi

w sprawie ustaleniami stanu faktycznego. Powód nie może w takiej kasacji negować

dokonanego przez Sądy obu instancji ustalenia o likwidacji w pozwanej Spółdzielni

stanowiska radcy prawnego z przyczyn ekonomicznych.

Naruszenie art. 30 § 4 KP, który jest przepisem o wypowiadaniu umowy o

pracę, powoduje zgodnie z art. 45 § 1 KP, że sąd pracy - stosownie do żądania pra-

cownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już roz-

wiązaniu o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o

odszkodowaniu. Stosownie do § 2 tego przepisu sąd może jednak nie uwzględnić

żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do

pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe i

w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.

Likwidacja stanowiska pracy radcy prawnego stanowiła okoliczność uzasad-

niającą nieuwzględnienie żądania powoda przywrócenia go do pracy na to stano-

wisko. W takiej sytuacji roszczenie to nie mogło być uwzględnione i Sądy prawidłowo

zastosowały przepis art. 45 § 2 KP, zasądzając na rzecz powoda odszkodowanie.

3

Z tych względów i na podstawie art. 39312

KPC Sąd Najwyższy orzekł, jak w

sentencji.

========================================