III RN 25/98

Wyrok z dnia 8 października 1998 r.

III RN 25/98

Grunty będące własnością Skarbu Państwa lub gmin, które w dniu 11

marca 1991 r., pozostawały w zarządzie jednostki badawczo-rozwojowej, stały

się z mocy ustawy przedmiotem użytkowania wieczystego tej jednostki (art. 64

ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych,

jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 44, poz. 194 ze zm.), gdy nie naruszało to

praw osób trzecich (art. 64 ust. 2 tej ustawy).

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Andrzej

Wasilewski (sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara

Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 8 października 1998 r. sprawy ze skargi Ins-

tytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w R. na decyzję Wojewody P. z dnia 14 marca

1997 r. [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, na skutek rewizji

nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu Adminis-

tracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 21 sierpnia 1997 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

U z a s a d ni e n i e

Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia 7 stycznia 1997 r. wydaną

na podstawie art. 104 KPA i art. 69 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce

gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.)

orzekł o zwrocie na rzecz Zygmunta Ł. części nieruchomości położonej w P. przy ul.

S., a objętej księgą wieczystą KW nr 10727, która w ewidencji gruntów oznaczona

została jako obręb P. arkusz mapy 8 działka nr 2/1 o pow. 13529 m

2

oraz nie zobo-

wiązał Zygmunta Ł. do zwrotu zwaloryzowanej kwoty odszkodowania oraz kosztów

nakładów poniesionych na tej nieruchomości po wywłaszczeniu. W uzasadnieniu

2

decyzji wyjaśniono, że we wniosku o wszczęcie postępowania Zygmunt Ł. domagał

się zwrotu części nieruchomości położonej w P. przy ul. S., a objętej księgą wie-

czystą KW nr 79487 i stanowiącej część działek nr 774/5 i 774/8 oraz księgą wie-

czystą KW nr 37365 i stanowiącej część działki 774/8, z tym, że w wyniku odnowie-

nia ewidencji przedmiotowa część działek 774/5 i 774/8 stanowi aktualnie działkę nr

2/1 z arkusza mapy 8 obrębu P., a działka 774/6 oznaczona została jako działka nr

1/1/ z arkusza mapy 8 obrębu P. Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia

31 grudnia 1992 r. orzekł o zwrocie obu wymienionych części nieruchomości na

rzecz Zygmunta Ł. i zobowiązał Zygmunta Ł. do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa

kwoty 48 302 000 starych złotych. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją

Wojewody P. z dnia 3 marca 1993 r., a Zygmunt Ł. uiścił na rzecz Skarbu Państwa

oznaczoną w niej kwotę, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejs-

cowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 września 1993 r. oddalił skargę Instytutu Ho-

dowli i Aklimatyzacji Roślin w tej sprawie. Następnie na skutek rewizji nadzwyczajnej

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 12 maja 1994 r. (III ARN 22/94) uchylił powyższy

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny-

Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 grudnia 1994 r. [...] uchylił de-

cyzję Wojewody P. z dnia 3 marca 1993 r., a Wojewoda P. decyzją z dnia 10 stycz-

nia 1995 r. uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 31 grudnia

1992 r. W tej sytuacji Zygmunt Ł. wniósł o wydanie dwóch odrębnych decyzji w

sprawie zwrotu działek nr 1/1 i nr 2/1, w wyniku czego wydana została decyzja z dnia

9 maja 1996 r. orzekająca o zwrocie działki nr 1/1. Natomiast działki nr 2/1 dotyczyła

niniejsza decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 7 stycznia 1997 r. W

toku postępowania ustalono, że Sąd Wojewódzki w Poznaniu postanowieniem z dnia

29 marca 1996 r. uchylił postanowienie o wpisie w księdze wieczystej KW nr 79487

użytkowania wieczystego Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Oddziału G.-P., a w

tej sytuacji przyjęto, że Skarb Państwa włada nadal tą nieruchomością. Ustalono

także, że orzeczeniem byłego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia

9 czerwca 1962 r. [...], wydanym na wniosek Polskiej Akademii Nauk - Zakładu Ge-

netyki Roślin w P. wywłaszczono grunty o łącznej powierzchni 18 600 m

2

, w tym

między innymi przedmiotową nieruchomość stanowiącą własność Zygmunta Ł. i jego

ojca Wincentego Ł., przy czym Zygmunt Ł. objął w całości spadek po swym ojcu.

Nieruchomości te przeznaczone były pod budowę Instytutu Genetyki i Hodowli Roś-

lin. Na części wywłaszczonego terenu Polska Akademia Nauk wybudowała obiekty

3

Instytutu Genetyki Roślin, natomiast część tego terenu o powierzchni 5,5 ha, która

położona jest obecnie przy ul.. S., Polska Akademia Nauk przekazała Instytutowi

Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Ministerstwa Rolnictwa z przeznaczeniem na cele bu-

dowy ośrodka badawczego, zaś reszta terenu pozostała nie zagospodarowana. W

związku z tym, decyzjami z dnia 14 maja 1973 r. oraz z dnia 25 sierpnia 1983 r. wy-

gaszono prawo użytkowania przez Polską Akademię Nauk działek gruntu nr 774/5 i

774/8, a teren ten przekazano w użytkowanie na czas nieokreślony Instytutowi Ho-

dowli i Aklimatyzacji Roślin, który na części tego terenu wybudował Ośrodek Badaw-

czo-Rozwojowy. Natomiast pozostała część terenu przewidziana została pod budo-

wę obiektów przemysłowych, baz i składów oraz na inne cele. Biorąc powyższe pod

uwagę organ orzekający stanął na stanowisku, że na przedmiotowych nieruchomo-

ściach nie zrealizowano celów, dla których zostały one wywłaszczone. Równocze-

śnie organ orzekający przyjął, że już w chwili rezygnacji Polskiej Akademii Nauk z

realizacji planowanej wcześniej inwestycji i przekazania gruntu Instytutowi Hodowli i

Aklimatyzacji Roślin wywłaszczona nieruchomość okazała się zbędna. Natomiast

samo przekazanie gruntów w użytkowanie Instytutowi Hodowli i Aklimatyzacji Roślin

nie pozwala na przyjęcie, że Instytut ten jest następcą prawnym Polskiej Akademii

Nauk. Fakt, że sporna nieruchomość pozostaje aktualnie w zarządzie Instytutu Ho-

dowli i Aklimatyzacji Roślin nie stanowi przeszkody dla zwrotu nieruchomości. Nato-

miast zgłoszony w toku postępowania wniosek Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roś-

lin o jego zawieszenie do czasu zakończenia toczącego się postępowania o wpis do

księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego na rzecz Instytutu Hodowli i Akli-

matyzacji Roślin nie został uwzględniony wobec stwierdzenia, że wniosek o zwrot

nieruchomości złożony został przed wejściem w życie ustawy zmieniającej ustawę o

jednostkach badawczo-rozwojowych, tj. przed dniem 11 marca 1991 roku.

Od powyższej decyzji wniósł odwołanie Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin

w R. powołując się w szczególności na nabycie prawa użytkowania wieczystego tego

gruntu na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach ba-

dawczo-rozwojowych (Dz.U. z 1991 r. nr 44, poz. 194 ze zm.). Wojewoda P. działa-

jąc na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA decyzją z dnia 14 marca 1997 r. utrzymał w

mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zwrócono

uwagę w szczególności, że wedle art. 64 ust. 2 ustawy o jednostkach badawczo-

rozwojowych nabycie prawa użytkowania wieczystego przez Instytut Hodowli i Akli-

matyzacji Roślin nie mogło nastąpić z naruszeniem praw osób trzecich oraz podnie-

4

siono brak wpisu prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości do księgi wie-

czystej. Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w R. wniósł skargę na powyższą de-

cyzję Wojewody P., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej jej

decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 7 lipca 1997 r. W uzasadnieniu

tej skargi podniesiono, że w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wy-

właszczaniu nieruchomości podlegają zwrotowi tylko te nieruchomości, które okazały

się zbędne dla celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej i nadal znajdują się w

dyspozycji organu orzekającego o zwrocie. Tymczasem, w opinii strony skarżącej,

obie wymienione przesłanki w danym wypadku nie zostały spełnione. W

szczególności w skardze podniesiono, że sposób korzystania z wywłaszczonej nie-

ruchomości od chwili orzeczenia o jej wywłaszczeniu nie uległ zmianie, a przy prze-

kazaniu tej nieruchomości w użytkowanie stronie skarżącej wskazano przepis § 13

pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1992 r. w sprawie przekazywa-

nia terenów w miastach i osiedlach, co dowodzi, że przyczyną przekazania była

zmiana w planie zagospodarowania przestrzennego terenu jaka nastąpiła w wyniku

porozumienia pomiędzy Ministrem Rolnictwa a Sekretarzem Naukowym Polskiej

Akademii Nauk, a nie okoliczność, że teren ten stał się zbędny. Poza tym w skardze

podniesiono, że użytkowanie wieczyste na rzecz strony skarżącej powstało z mocy

samego prawa na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojo-

wych i nie ma tu żadnego znaczenia okoliczność, że wniosek o zwrot nieruchomości

złożony został przed wejściem w życie tego przepisu ustawowego.

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z

dnia 21 sierpnia 1997 r. [...] oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku podniesio-

no, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy

spełnione zostały dwie przesłanki stosowania art. 69 ustawy o gospodarce gruntami i

wywłaszczaniu nieruchomości. Pierwsza z tych przesłanek dotyczy zbędności nieru-

chomości na cel określony w decyzji o jej wywłaszczeniu. W rozpoznawanej sprawie

wywłaszczenie nastąpiło na rzecz Zakładu Genetyki Roślin Polskiej Akademii Nauk,

a jego celem była budowa konkretnie oznaczonego obiektu, tzn. budynku dla Insty-

tutu Genetyki i Hodowli Roślin. Tymczasem stronie skarżącej, to jest Instytutowi Ho-

dowli i Aklimatyzacji Roślin nie przysługują uprawnienia ani sukcesora uniwersalne-

go, ani też syngularnego w stosunku do tego podmiotu, na rzecz którego nastąpiło

wywłaszczenie. Zmiana użytkownika gruntu wiązała się bowiem ze zmianami w pla-

nie zagospodarowania przestrzennego, co świadczyło o niemożności realizacji celu

5

wywłaszczenia przez podmiot wskazany w decyzji o wywłaszczeniu. Dlatego Na-

czelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie,

wedle którego zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu

zaistniała już z chwilą wygaszenia prawa jej użytkowania przez wymienioną jednost-

kę organizacyjną Polskiej Akademii Nauk. Z tą chwilą nie mógł być już osiągnięty cel

określony w decyzji wywłaszczeniowej, skoro ustała możliwość wzniesienia obiektów

dla Instytutu Genetyki i Hodowli Roślin Polskiej Akademii Nauk. Natomiast nie ma

znaczenia dla rozpoznawanej sprawy okoliczność, że strona skarżąca prowadzi

działalność o charakterze zbliżonym do tej jaką zamierzała prowadzić na wywłasz-

czonej nieruchomości jednostka organizacyjna Polskiej Akademii Nauk. Z kolei speł-

nienie drugiej przesłanki wynikać powinno z oceny, czy w chwili wydawania decyzji

kończącej postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości nieruchomość ta pozosta-

wała we władaniu Skarbu Państwa lub gminy. Naczelny Sąd Administracyjny podzie-

lił pogląd prawny organów orzekających, że stosownie do postanowienia art. 64 ust.

1 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych użytkowanie wieczyste nieruchomo-

ści powstawało z mocy prawa z dniem 11 marca 1991 r., a wpis użytkowania

wieczystego do księgi wieczystej miał jedynie znaczenie deklaratoryjne, a nie kons-

tytutywne. Skoro zatem art. 64 ust. 2 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych

stanowi, że nabycie użytkowania wieczystego na podstawie art. 64 ust. 1 tej ustawy

nie narusza praw osób trzecich, a pozostaje poza sporem, że w rozpoznawanej

sprawie podanie o zwrot nieruchomości złożono jeszcze w dniu 3 kwietnia 1990 r.,

podczas gdy uwłaszczenie na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy o jednostkach badaw-

czo-rozwojowych następowało z mocy prawa wedle stanu prawnego na dzień 11

marca 1991 r., to wynika stąd, że toczące się w odniesieniu do spornej nieruchomo-

ści postępowanie wieczystoksięgowe nie miało znaczenia prejudycjalnego dla me-

rytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że Naczelny Sąd

Administracyjny stanął na stanowisku, iż ani zarząd ani też użytkowanie nierucho-

mości nie stanowią przeszkody dla jej zwrotu w trybie art. 69 ustawy o gospodarce

gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Minister Sprawiedliwości pismem z dnia 12 marca 1998 r. [...] wniósł rewizję

nadzwyczajną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

21 sierpnia 1997 r. [...], zarzucając mu rażące naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia

11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze

zm.), art. 7 i art. 77 § 1 KPA oraz art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wyw-

6

łaszczaniu nieruchomości (jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) i

art. 64 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (jedno-

lity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 44, poz. 194 ze zm.), a w konsekwencji na podstawie art.

57 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniósł o uchylenie zas-

karżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-

Ośrodkowi Zamiejscowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W uzasadnie-

niu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że nie jest dopuszczalne

wydawanie decyzji o zwrocie nieruchomości zbędnej na cel określony w decyzji o jej

wywłaszczeniu, jeżeli Skarb Państwa lub gmina nie władają taką nieruchomością, a

w szczególności wówczas, gdy na nieruchomości zostało ustanowione użytkowanie

wieczyste (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 1993 r., III AZP 24/93).

Tymczasem, w opinii wnoszącego rewizję nadzwyczajną, w rozpoznawanej sprawie

nie dokonano dostatecznych ustaleń w kwestii statusu prawnego spornej

nieruchomości w dacie orzekania, a w szczególności nie ustalono, czy Instytut Ho-

dowli i Aklimatyzacji Roślin w R. nabył prawo jej użytkowania wieczystego, chociaż

na istnienie tego prawa po stronie Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w R., jak

podniesiono w rewizji nadzwyczajnej, wskazuje dokonany w Państwowym Biurze

Notarialnym w P. wpis w księdze wieczystej KW nr 79487, który dokonany został na

podstawie postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 1997

r. [...]. W odpowiedzi na rewizję nadzwyczajną Zygmunt Ł. wniósł o jej oddalenie,

zarzucając, że została ona wniesiona dopiero w dniu 12 marca 1998 r., tj. po upływie

sześciu miesięcy od daty wydania zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Admi-

nistracyjny, czyli od dnia 21 sierpnia 1997 r. Ponadto w odpowiedzi na rewizję nadz-

wyczajną podniesiono, że skoro w sprawie niniejszej chodzi o zwrot nieruchomości

na rzecz właściciela, to oczywiste jest, że nie może to naruszać interesu Rzeczypos-

politej Polskiej i to tym bardziej, że w dacie wydania zaskarżonego wyroku przez Na-

czelny Sąd Administracyjny właścicielem nieruchomości był nadal Skarb Państwa.

Natomiast wpis hipoteczny na rzecz Instytutu Aklimatyzacji i Hodowli Roślin, o któ-

rym mowa w rewizji nadzwyczajnej, dokonany został w księdze wieczystej na pods-

tawie postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 1997 r. [...]

i dotyczył nieruchomości objętej KW 79487, a nie KW 110727, którą objęta jest

sporna działka 2/1 w obrębie P. Zresztą, jak podniesiono w odpowiedzi na rewizję

nadzwyczajną, Instytut Aklimatyzacji i Hodowli Roślin przedstawił Ministrowi Spra-

wiedliwości nieaktualny wypis z księgi wieczystej KW 110727, który dotyczy spornej

7

działki, ponieważ Wojewoda P. decyzją z dnia 23 grudnia 1997 r. [...] stwierdził nie-

ważność decyzji Zarządu Geodezji i Gospodarki Terenami miasta P. z dnia 14 maja

1973 r. [...], zmienionej decyzją z dnia 25 sierpnia 1983 r. [...] w części dotyczącej

przekazania w użytkowanie na czas nieokreślony Instytutowi Hodowli i Aklimatyzacji

Roślin - Oddział I P.-G. nieruchomości, obecnie oznaczonej geodezyjnie - obręb P.,

działka 2/1 objęta KW 110727, choć wynikającej z tej decyzji zmiany, wyłącznie z

przyczyn czasowych, nie zdołano jeszcze wprowadzić do ksiąg wieczystych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.

Rewizja została wniesiona w przepisanym terminie, jeżeli zważyć, że sześcio-

miesięczny termin do jej wniesienia liczyć należy nie od dnia wydania, ale od dnia

doręczenia zaskarżonego wyroku (art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie

Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej -

Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania

administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektó-

rych innych ustaw - Dz.U. Nr 43, poz. 189 z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej

art. 98 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - Dz.U.

Nr 133, poz. 882, która weszła w życie z dniem 29 listopada 1997 r.).

Stosownie do postanowienia art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o

gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r.

Nr 30, poz. 127 ze zm. - nadal powoływanej jako: ustawa o gospodarce gruntami)

nieruchomość wywłaszczona lub jej część podlega zwrotowi na rzecz poprzedniego

właściciela lub jego następcy prawnego na jego wniosek, jeżeli stała się ona zbędna

na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Przy czym, zwrot nieruchomości na

podstawie art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami jest możliwy w wypadku, gdy

spełnione zostaną równocześnie dwie przesłanki prawne: po pierwsze - nierucho-

mość okazała się zbędna na cel określony w decyzji o jej wywłaszczeniu oraz po

drugie - aktualny w chwili orzekania stan prawny nieruchomości nie stanowi przesz-

kody dla jej zwrotu poprzedniemu właścicielowi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

12 maja 1994 r., III ARN 22/94 - OSNAPIUS z 1994 r. Nr 7 poz. 108).

Na podstawie zebranego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego

Naczelny Sąd Administracyjny trafnie ustalił, że stanowiąca przedmiot sporu nieru-

8

chomość stała się zbędna dla realizacji pierwotnie planowanego budynku dla Insty-

tutu Genetyki i Hodowli Roślin Polskiej Akademii Nauk, co spowodowało, że decy-

zjami z dnia 14 maja 1973 r. oraz z dnia 25 sierpnia 1983 r. wygaszono prawo użyt-

kowania przez Polską Akademię Nauk zbędnych działek gruntu. Wprawdzie teren

ten przekazany został równocześnie w użytkowanie na czas nieokreślony Instytutowi

Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Ministerstwa Rolnictwa, ale samo przekazanie gruntu

w użytkowanie nie może stanowić podstawy dla przyjęcia, że zachowana została

prawna ciągłość użytkowania przedmiotowej nieruchomości, a resortowy Instytut

Hodowli i Aklimatyzacji Roślin stał się następcą prawnym Polskiej Akademii Nauk.

Z kolei, gdy chodzi o spełnienie drugiej z wymienionych wyżej przesłanek

prawnych, to należy mieć na uwadze, że stosownie do postanowienia art. 64 ust. 1 i

ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (jednolity

tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 44, poz. 194 ze zm.), grunty będące własnością Skarbu

Państwa lub gmin, które w dniu 11 marca 1991 roku (por. art. 1 pkt 37 ustawy z dnia

22 lutego 1991 r. zmieniającej ustawę o jednostkach badawczo-rozwojowych - Dz.U.

z 1991 r. Nr 19, poz. 81) pozostawały w zarządzie jednostki badawczo-rozwojowej, z

tym dniem stawały się z mocy ustawy (ex lege) przedmiotem użytkowania wieczyste-

go danej jednostki badawczo-rozwojowej, ale tylko o tyle, o ile nie naruszało to praw

osób trzecich. Dlatego trafnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny, że skoro w roz-

poznawanej sprawie podanie o zwrot nieruchomości w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o

gospodarce gruntami zostało złożone w dniu 3 kwietnia 1990 r., podczas gdy

uwłaszczenie jednostek badawczo-rozwojowych na mocy art. 64 ust. 1 ustawy nas-

tąpiło dopiero z dniem 11 marca 1991 roku i to przy wyraźnym zastrzeżeniu ustawo-

wym, że nie może ono naruszać praw osób trzecich (art. 64 ust. 2 ustawy o jednost-

kach badawczo-rozwojowych), to postępowanie wieczystoksięgowe mające na celu

dokonanie wpisu wieczystego użytkowania na spornej nieruchomości na rzecz Ins-

tytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, które toczyło się jeszcze w czasie trwającego

już przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania w niniejszej sprawie,

nie miało znaczenia prejudycjalnego dla rozstrzygnięcia tego Sądu. Tym bardziej, że

pozostaje poza sporem, iż zarówno w dacie podejmowania decyzji przez Kierownika

Urzędu Rejonowego w P., czyli w dniu 7 stycznia 1997 r. [...], jak i decyzji Wojewody

P. w dniu 14 marca 1997 r. [...], które poddane zostały następnie kontroli sądowej,

przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa. Dlatego

zarzut rewizji nadzwyczajnej jakoby Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok w

9

niniejszej sprawie naruszył postanowienia art. 7 oraz art. 77 § 1 KPA nie zasługuje

na uwzględnienie. Zarzut ten okazał się niesłuszny także i z tej przyczyny, że pod-

niesiony został w nawiązaniu do wydanego przez Sąd Wojewódzki w Poznaniu pos-

tanowienia z dnia 27 czerwca 1997 roku, które nakazywało dokonanie wpisu w księ-

dze wieczystej KW nr 79487 prawa użytkowania wieczystego na rzecz Instytutu Ho-

dowli i Aklimatyzacji Roślin w R., a tymczasem nieruchomość będąca przedmiotem

niniejszego postępowania objęta jest inną księgą wieczystą, a mianowicie księgą o

numerze KW 110727.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz.

483) oraz art. 393

12

KPC w związku art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie

Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej -

Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania

administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektó-

rych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

========================================