I PKN 434/98

Wyrok z dnia 10 listopada 1998 r.

I PKN 434/98

1. Ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę powinna być doko-

nywana przez sąd w granicach przyczyn podanych pracownikowi przez praco-

dawcę (art. 30 § 4 KP).

2. Brak współpracy między pracodawcą i pracownikiem, wskazany jako

jedyna przyczyna wypowiedzenia nieuzasadnia wypowiedzenia umowy o pracę,

jeżeli stan taki nie obciąża pracownika a wyłącznie pracodawcę.

3. Udzielenie pracownikowi urlopu w okresie wypowiedzenia uzależnione

jest od jego zgody.

Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Roman Kuczyński, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 1998 r. sprawy z po-

wództwa Czesława K. przeciwko Polskiemu Stowarzyszeniu na Rzecz Osób z Upoś-

ledzeniem Umysłowym w Z. o odszkodowanie, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy i

inne, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 26 marca 1998 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania

Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie w

części dotyczącej odszkodowania w kwocie 4.200 zł oraz ekwiwalentu za nie wyko-

rzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 2.305,80 zł (oddalającej powództwo) i pozos-

tawił temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

W imieniu powoda Czesława K. wniesiona została kasacja od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 26 marca

1998 r. [...]. Wyrokiem tym zmieniony został wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w

Zamościu [...]. W pkt I, w części dotyczącej odszkodowania w kwocie 4.200 zł oraz

2

ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 2.305,80 zł, wyrok

ten został zmieniony i powództwo w tym zakresie oddalone. Natomiast w pozostałym

zakresie (dotyczącym nagrody z zakładowego funduszu nagród) wyrok Sądu Pracy

został uchylony, a sprawa przekazana temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Kasacją zaskarżony został wyrok Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w części

oddalającej powództwo. Z ustaleń Sądu Pracy wynika, że Czesław K. został zatrud-

niony na stanowisku dyrektora Ośrodka Rehabilitacyjno-Wychowawczego od dnia 10

marca 1993 r. W dniu 26 maja 1997 r. otrzymał pismo wypowiadające mu umowę o

pracę ze skutkiem jej rozwiązania na dzień 31 sierpnia 1997 r. Pismo zawierało

szereg zarzutów dotyczących wykonywanych obowiązków na zajmowanym stanowis-

ku. Wypowiedzenie umowy było poprzedzone pismem powoda kwestionującym pra-

widłowość wprowadzenia regulaminu wynagradzania oraz pismem, w którym wyrażał

zamiar rozwiązania umowy na mocy porozumienia stron w związku z przejściem na

rentę z dniem 31 października z tym, że w piśmie tym prosił o udzielenie urlopu, wy-

płacenie nagrody z zakładowego funduszu nagród, nagrody jubileuszowej i odprawy

rentowej. Jeden z zarzutów stawianych powodowi wiązał się z funkcjonowaniem

zespołu Pedagogiczno-Rehabilitacyjnego. Zespół taki został powołany przez powoda

i prowadził działalność początkowo na regularnie odbywanych spotkaniach, a potem

w formie konsultacji. Przez pewien czas w 1996 r. funkcjonowanie zespołu zostało

zawieszone wobec braku psychologa i rehabilitanta. Ze względu na brak środków

finansowych ośrodek zaniechał zatrudnienia rehabilitanta. Na prośbę powoda przez

pewien czas wykonywał on pracę społecznie. W skład zespołu reahabilitacyjno-pe-

dagogicznego wchodzili: logopeda, psycholog, rehabilitant ruchowy, pedagog, neu-

rolog, pediatra. Początkowo były to wspólne spotkania. Następnie od tego odstąpio-

no, gdyż kilka osób pracowało w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu) i trudno

było ustalić godziny spotkań. Dlatego też konkretne sprawy omawiane były odrębnie

z poszczególnymi członkami zespołu jako wymiana danych i ocen. W ten sposób był

opracowany indywidualny program terapeutyczny dla każdego dziecka. Zdaniem

powoda nie istniał wymóg, aby praca zespołu odbywała się w formie wspólnych

posiedzeń, a przy tym byłaby to strata czasu. Bardziej przydatna była forma

konsultacji i przekazywania danych oraz ich ujęcia w indywidualnych programach

terapeutycznych. Wobec przyjętej formy pracy zespołu polegającej na indywi-

dualnych konsultacjach i milczącej akceptacji tej formy przez zarząd, brak było za-

sadności informowania zarządu o pracach zespołu. Sąd Pracy uznając zasadność

3

powództwa w części dotyczącej nagrody z zakładowego funduszu nagród za 1996 r.,

na podstawie § 8 pkt 3 regulaminu obowiązującego u strony pozwanej zasądził na

rzecz powoda należną kwotę z odsetkami od daty wymagalności, tj. daty wypłaty na-

gród członkom kierownictwa.

Strona pozwana w zasadzie nie negowała prawa powoda do ekwiwalentu za

42 dni urlopu wypoczynkowego. W dniu 21 maja 1997 r. powód złożył wniosek o

udzielenie urlopu. Wniosek ten nie został jednak zaakceptowany, a powód nie

otrzymał karty urlopowej. Mimo zapewnienia w piśmie wypowiadającym umowę o

udzieleniu urlopu, urlop powodowi nie został udzielony. Stąd też na podstawie art.

171 pkt 1 KP Sąd Pracy zasądził na rzecz powoda ekwiwalent z odsetkami od daty

rozwiązania umowy. Sąd ten zasądził również odszkodowanie z mocy art. 45 § 1 KP

w związku z art. 471

KP w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia z odsetkami

od dnia orzeczenia. Zasądzając odszkodowanie Sąd Pracy uznał, że zarzuty stawia-

ne powodowi nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy i nie mogły

stanowić podstawy dokonanego wypowiedzenia. Przed wręczeniem wypowiedzenia

istniały nieporozumienia między Zarządem Koła Polskiego Stowarzyszenia na rzecz

Osób z Upośledzeniem Umysłowym w Z., a powodem, czego dowodem była decyzja

o pozbawieniu go nagrody z zakładowego funduszu nagród, oświadczenie powoda o

uchyleniu się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli w sprawie nowych

warunków płacowych wprowadzonych regulaminem, oraz posiedzenie Zarządu z

udziałem powoda, które odbyło się 20 maja 1997 r. Na tym posiedzeniu powód

stwierdził, że nie układa się współpraca i przedstawił swoje warunki odejścia z pracy.

W dniu 22 maja 1997 r., powód złożył pismo w sprawie rozwiązania umowy o pracę z

dniem 31 października 1997 r. z prośbą o wypłatę świadczeń pieniężnych. Dnia 26

maja 1997 r. otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę. W piśmie wypowiadającym

umowę o pracę, oprócz zarzutów, które powołał pracodawca, odmawiając powodowi

wypłaty nagrody z zakładowego funduszu nagród za 1996 r., stawiane były także

inne, a mianowicie: 1. niesporządzanie planu pracy ośrodka, nieskładanie sprawoz-

dań z pracy tej placówki; 2. brak współpracy z Zarządem Koła i brak „pozytywnych

akcentów” w realizacji zadań regulaminowych i statutowych. Wiceprzewodniczący

Zarządu Koła przyznał, że nie ma dokładnych ustaleń terminów ani okresów, za które

mają być sporządzane plany i sprawozdania. Powód przez okres 4 miesięcy po

zakończeniu roku przebywał na zwolnieniach lekarskich. Zarząd nie wyznaczył po-

wodowi żadnych terminów do złożenia planu i sprawozdania, a (według powoda)

4

corocznie w latach poprzednich odbywało się posiedzenie Zarządu, na które był za-

praszany i przedstawiał sprawozdanie oraz plan na rok następny. Takie posiedzenie

nie odbyło się w 1997 r.

Pozostałe zarzuty nie zostały dokładnie sprecyzowane. Według Sądu Pracy

brak współpracy, jeżeli ma stanowić zarzut, musi jednocześnie określać winę powo-

da. Wprawdzie współpraca w ostatnim czasie nie układała się, ale strona pozwana

nie udowodniła w tym względzie winy powoda. Ponadto zupełnie niezasadny jest

zarzut braku „pozytywnych efektów w realizacji zadań”. Zdaniem powoda (nie zak-

westionowanym przez stronę pozwaną) poprawa nastąpiła w wyposażeniu placówki.

Ośrodek był kontrolowany przez pracownika Zarządu Głównego Stowarzyszenia, a

wydane zalecenia nie zostały wykonane, bowiem (według oświadczenia powoda)

zalecenia otrzymał dopiero w kwietniu 1997 r. i nie zdążył z ich realizacją z uwagi na

wypowiedzenie mu umowy (w miesiącu maju).

Rozpoznając apelację strony pozwanej Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w szczególności uznał, że trafne jest jej stanowisko, iż wypowiedzenie przez praco-

dawcę umowy o pracę na czas nie określony powinno być oceniane w płaszczyźnie

stwierdzenia, że jest to zwykły sposób rozwiązania umowy o pracę. Jednocześnie

podkreślił okoliczność, że powód zatrudniony był na stanowisku Kierownika Ośrodka

Rehabilitacyjno-Wychowawczego prowadzonego przez Polskie Stowarzyszenie na

Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym - Koło w Z., co łączy się ze stwierdze-

niem, iż inne są kryteria oceny uzasadnienia wypowiedzenia powodowi umowy o

pracę osobie na stanowisku kierowniczym, niż w przypadku tzw. pracowników sze-

regowych. W przypadku stanowiska powoda niezwykle istotną kwestią jest lojalność,

zaufanie i zgodna współpraca kierownika z Zarządem Koła. Stąd też stan rzeczy, w

którym tej lojalności, zaufania i współpracy brakuje, jest ze wszech miar niepożąda-

ny, a w związku z tym do pewnego stopnia nawet na plan dalszy musi zejść to, czy

stan ten i w jakim stopniu został wywołany przez kierownika zakładu pracy. Według

Sądu drugiej instancji „Sąd Rejonowy oceniając zgromadzony materiał dowodowy w

tym zeznania powoda ustalił, że pomiędzy Czesławem K. a Zarządem Koła nie było

współpracy. W ostatnim etapie zatrudnienia Czesław K. przebywał na długotrwałym

zwolnieniu lekarskim, co dezorganizowało pracę placówki. Postępowanie powoda

było sprzeczne z zaleceniami Zarządu Głównego. W tym stanie uznać należy, że

Sąd pierwszej instancji ustalając stan faktyczny sprawy przekroczył granice swobod-

nej oceny dowodów”.

5

Według Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zgromadzony przez Sąd

pierwszej instancji materiał dowodowy nakazuje stwierdzić, że wypowiedzenie Czes-

ławowi K. umowy o pracę było merytorycznie uzasadnione. Z uwagi na to zmienił on

wyrok Sądu Pracy i oddalił powództwo w zakresie odszkodowania. Za nieprawidłowe

uznał także rozstrzygnięcie w zakresie ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop wypo-

czynkowy. „Dowolne są ustalenia Sądu I instancji, że strona pozwana uznawała

roszczenie w tym zakresie. Rozważając możliwość ugodowego załatwienia sporu

pozwany zakład pracy gotów był warunkowo wypłacić powodowi ekwiwalent za urlop.

Fakt, że w oświadczeniu o wypowiedzeniu zobowiązano powoda do wykorzystania

urlopu wypoczynkowego oraz że z uwagi na specyfikę działania placówki wszyscy

pracownicy w lipcu wykorzystywali urlopy wypoczynkowe, świadczy, co podnosi w

apelacji pozwany, że Czesław K. wykorzystał zaległy i bieżący urlop wypoczynkowy”.

W kasacji zaskarżonemu wyrokowi postawiony został zarzut naruszenia: 1.

art. 45 § 1 KP „przez przyjęcie, że wypowiedzenie umowy o pracę było uzasadnione”,

2. art. 171 § 1 pkt 1 KP „przez przyjęcie, że urlop wypoczynkowy był wykorzystany”,

3. art. 233 § 1 KPC „przez przekroczenie granic oceny dowodów”, 4. art. 328 § 2 KPC

„przez nie odniesienie się do całości materiału dowodowego zebranego w sprawie”,

5. art. 378 § 1 KPC „przez orzeczenie ponad granicami wniosków apelacji”, 6. art.

382 KPC „przez przyjęcie podstawy orzekania na podstawie materiału dowodowego,

który nie był zebrany w I instancji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 30 § 4 KP w oświadczeniu

pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę na czas nie określony powinna być

wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie tej umowy. Oznacza to, iż ocena

zasadności wypowiedzenia umowy o pracę musi być dokonywana w granicach wyni-

kających z zastosowania art. 30 § 4 KP (podanych pracownikowi przyczyn), w prze-

ciwnym razie przepis ten byłby w istocie pozbawiony normatywnego znaczenia.

Strona pozwana jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę powodowi wykazała:

nieprzestrzeganie planu pracy ośrodka, niepowołanie Zespołu Pedagogiczno-Reha-

bilitacyjnego, nieinformowanie o posiedzeniach Zespołu, brak współpracy z Zarzą-

dem Koła, brak pozytywnych efektów w realizacji zadań regulaminowych i statuto-

wych. Z ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji wynika, iż zarzuty te są

6

nietrafne, gdyż w części są zbyt ogólnikowe, częściowo zaś są chybione, a to dlate-

go, że w określonej sytuacji trudno było wymagać od powoda wskazanych zachowań

(w istocie nie miał on powinności dokonywania określonych czynności) - jak to jest w

odniesieniu do sporządzania planu pracy ośrodka, powołania Zespołu Pedagogicz-

no-Rehabilitacyjnego, informowania o jego posiedzeniach - zachodziła konieczność

uwzględnienia w ocenie dodatkowego elementu, a mianowicie, czy powodowi można

przypisać winę (w związku z zarzutem braku współpracy z Zarządem Koła), inne zaś

zarzuty nie odpowiadają faktom, jak to jest w przypadku twierdzenia o braku pozy-

tywnych efektów w realizacji zadań regulaminowych i statutowych. Sąd drugiej ins-

tancji zasadniczo podzielił te ustalenia - w uzasadnieniu wyroku ich bowiem nie zde-

zawuował - uznał jednakże, że między powodem a Zarządem Koła nie było współ-

pracy, w ostatnim okresie powód przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim,

co dezorganizowało pracę placówki, a ponadto jego postępowanie było sprzeczne z

zaleceniami Zarządu Głównego. Jednocześnie Sąd ten zarzucił Sądowi Pracy, iż

przekroczył on granice swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie został jednakże

bliżej uzasadniony i wobec tego jest gołosłowny. Sąd pierwszej instancji nie zajmo-

wał się bliżej sprawą nieobecności powoda w pracy z powodu jego choroby, gdyż

okoliczność ta nie była wskazywana jako przyczyna wypowiedzenia mu umowy o

pracę. Gdy idzie o kwestię braku realizacji przez powoda zaleceń Zarządu Głównego

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż powód z przyczyn tłumaczących go (wypowie-

dziano mu umowę o pracę) nie mógł ich wykonać, a ponadto uchybienie to - jeżeli

przyjąć, że istniało - nie zostało wskazane jako przyczyna wypowiedzenia umowy o

pracę. Sąd drugiej instancji nie wyjaśnił przy tym w tym punkcie dlaczego odrzuca

ustalenie dokonane przez Sąd Pracy, a mianowicie, iż bezpodstawny jest zarzut

braku wykonania przez powoda zaleceń Zarządu Głównego. W zakresie ustalenia

braku współpracy między powodem, a Zarządem Koła nie ma rozbieżności między

Sądem pierwszej i drugiej instancji w tym znaczeniu, iż oba Sądy przyjmując, że w

okresie poprzedzającym wypowiedzenie współpracy tej nie było. Różnica sprowadza

się jedynie do tego, iż Sąd Pracy uznaje za istotną okoliczność braku winy powoda w

zerwaniu współpracy z Zarządem Koła, natomiast Sąd drugiej instancji uznaje to za

nieistotne. Nie jest to jednakże kwestia dotycząca ustaleń faktycznych lecz zagad-

nienie różnic w ocenie prawnej ustalonych faktów. Stąd też postawiony wyrokowi

Sądu Pracy zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC jest merytorycznie bezzasadny, a

ponadto oparty został na rozumowaniu, które jest wewnętrznie częściowo sprzeczne.

7

Z uwagi na treść oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę dowody i ich ocena

dokonywane przez Sąd pierwszej instancji nie musiały dotyczyć nieobecności powo-

da w pracy z powodu choroby, ani też sprawy zaleceń Zarządu Głównego, natomiast

różnice odnoszące się do braku współpracy wynikają z odmienności oceny prawnej,

a więc choć wyrokowi Sądu Pracy postawiony został zarzut naruszenia prawa pro-

cesowego (art. 233 § 1 KPC), to w gruncie rzeczy dotyczy on kwestii materialno-

prawnej, a mianowicie oceny prawnej braku współpracy powoda z Zarządem Koła, a

konkretnie tego czy brak takiej współpracy stanowić może uzasadnienie wypowie-

dzenia w rozumieniu art. 30 § 4 i 45 § 1 KP. Z uzasadnienia wyroku zaskarżonego

kasacją wynika, że Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w istocie nie dokonywał

ustaleń dotyczących choroby powoda oraz braku realizacji zaleceń Zarządu Głów-

nego, gdyż za takie nie może być uznane ograniczenie się do stwierdzenia, że po-

wód przebywał na długotrwałym zwolnieniu, co dezorganizowało pracę, a jego pos-

tępowanie było sprzeczne z zaleceniami Zarządu Głównego. Stąd też zasadny jest

zarzut, iż w sprawie doszło do naruszenia przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecz-

nych art. 233 § 1 KPC. Z uwagi na treść wypowiedzenia umowy o pracę oraz

brzmienie art. 30 § 4 KP w związku z art. 45 § 1 KP brak jest przy tym podstaw do

badania i oceniania w płaszczyźnie zasadności wypowiedzenia powodowi umowy o

pracę, wskazanych przez Sąd drugiej instancji zarzutów dotyczących długotrwałej

nieobecności powoda w pracy oraz sprzeczności jego postępowania z zaleceniami

Zarządu Głównego. Do rozważenia natomiast pozostaje zarzut braku współpracy

jako jedyna - na tle przyjętych ustaleń Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i przy

pominięciu dwu pozostałych, wskazanych wyżej zarzutów - przyczyna uzasadniająca

wypowiedzenie umowy o pracę powodowi. Zgodzić należy się w tym zakresie z Są-

dem drugiej instancji, iż brak winy po stronie pracownika nie przekreśla w sposób

automatyczny zasadności zarzutu odwołującego się do tej okoliczności, jako uza-

sadniającego wypowiedzenie umowy o pracę pracownikowi. Istotne jest także to, czy

pracownik zajmuje stanowisko kierownicze, czy też szeregowe. Nie oznacza to

wszakże, że przy ustalaniu zasadności zarzutu braku współpracy pracownika z pra-

codawcą bez znaczenia są okoliczności i źródła jej braku, czy też okoliczności i

przyczyny powstania sytuacji konfliktowej. Kwestia ta nie stała się w ogóle przed-

miotem analizy ze strony Sądu drugiej instancji i w związku z tym będzie wymagała

bliższych ustaleń w toku ponownego rozpoznawania sprawy przez Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych. W szczególności trudno uznać za dostateczną przyczynę

8

wypowiedzenia umowy o pracę przypadek braku współpracy między pracownikiem i

pracodawcą, jeżeli brak ten wyraźnie obciąża pracodawcę, a nie pracownika. Istotny

jest przy tym także stopień braku współpracy, a zwłaszcza, czy przeradza się on w

konflikt, czy też ma łagodniejszy charakter. W sytuacji, w której nie wchodzi w

rachubę ani brak lojalności ze strony pracownika względem pracodawcy, ani brak

utraty jego zaufania do niego, a brakuje jedynie między nimi współpracy, zasadniczo

należy uważać, że nie uzasadnia to wypowiedzenia umowy o pracę jeżeli stan taki

nie obciąża pracownika, a brak współpracy jest jedyną podawaną przez pracodawcę

lub możliwą do uwzględnienia z uwagi na brzmienie art. 30 § 4 KP, przyczyną wypo-

wiedzenia umowy o pracę. W każdym razie ograniczenie się jedynie do stwierdzenia,

że wystarczającą przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę jest brak współpracy bez

rozważenia jego okoliczności, przyczyn i konsekwencji, nie jest trafne. Zarzut braku

współpracy wymaga tym samym także konkretyzacji. W tym też znaczeniu zasadny

jest zarzut kasacji naruszenia art. 45 § 1 KP, gdyż bez dokonania dodatkowych

ustaleń faktycznych (w tym weryfikacji ustaleń Sądu Pracy dotyczących winy

powoda), brak było podstaw do rezygnacji - jak uczynił to Sąd drugiej instancji - z

jego zastosowania w sprawie.

Zasadne są również zarzuty kasacji dotyczące rozstrzygnięcia w kwestii

ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop. Sąd Pracy ustalił, że powód nie wykorzystał

należnego mu urlopu, zaś Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przyjął, że w okre-

sie wypowiedzenia wykorzystał on nie tylko zaległy, ale i bieżący urlop wypoczynko-

wy. Sąd drugiej instancji nie wyjaśnił, dlaczego nie podziela stanowiska Sądu Pracy

w tej materii oraz które twierdzenia tego Sądu w tej sprawie są nieprawdziwe i dla-

czego. Korzystanie przez pracownika z urlopu jest głównie kwestią faktów i w

związku z tym w tej płaszczyźnie powinno być ono niejako w pierwszej kolejności

ustalane. Ustalenia takiego, tj. czy powód faktycznie korzystał z urlopu, brakuje jed-

nakże w uzasadnieniu wyroku zaskarżonego kasacją. Termin udzielania urlopów

wynika z planu urlopów (art. 163 KP). W pewnych przypadkach możliwe jest jego

przesunięcie (art. 164 KP), w innych zaś stanowi ono obowiązek pracodawcy (art.

165 KP, art. 166 KP). Istnieje także obowiązek udzielenia urlopu, który nie został

wykorzystany w danym roku kalendarzowym (art. 168 KP). Uchylony został nato-

miast art. 170 KP, który poprzednio przewidywał, że w razie wypowiedzenia stosunku

pracy przez zakład pracy urlop przysługujący za rok kalendarzowy, w którym nastąpi

rozwiązanie stosunku pracy, powinien być wykorzystany w okresie wypowiedzenia,

9

jeżeli okres ten wynosi co najmniej 3 miesiące. Jeżeli stosunek pracy wypowiada

pracownik, urlop ten powinien być wykorzystany w okresie wypowiedzenia, choćby

okres wypowiedzenia był krótszy niż 3 miesiące. Skreślenie art. 170 KP w szczegól-

ności oznacza, iż ustawodawca nawiązał do myśli, że urlop wypoczynkowy ma słu-

żyć głównie wypoczynkowi i w związku z tym nie powinien być zakłócany między in-

nymi przez troskę jaką dla pracownika może stanowić poszukiwanie pracy w

następstwie wypowiedzenia mu umowy o pracę. Jego udzielanie w okresie wypo-

wiedzenia nie łączy się już z obowiązkiem pracownika korzystania z niego w tym

czasie. Decyzja w tej sprawie została pozostawiona pracownikowi (i oczywiście pra-

codawcy, który udziela urlopu; pracownik sam sobie nie może bowiem udzielić

urlopu). Według stwierdzenia uzasadnienia wyroku zaskarżonego kasacją powoda

zobowiązano do wykorzystania urlopu wypoczynkowego. By jednakże przyjąć, że z

urlopu takiego on skorzystał jest to za mało. Potrzebne byłoby tu jeszcze ustalenie,

że na korzystanie z tego urlopu w tym czasie wyraził on zgodę. Sprawą, która wy-

maga więc wyjaśnienia jest to, czy na tle rozważanego stanu faktycznego można

przyjąć, iż zgoda taka przez powoda - bezpośrednio albo pośrednio - została wyra-

żona.

Z powyższych względów na podstawie art. 39313

§ 1 KPC. Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.

========================================