I PKN 668/98

Wyrok z dnia 7 kwietnia 1999 r.

I PKN 668/98

Popełnienie przez pracownika przestępstwa może uniemożliwiać jego

dalsze zatrudnianie na zajmowanym stanowisku także wówczas, gdy nie było

dokonane na szkodę pracodawcy, jeżeli rodzaj przestępstwa ma związek z cha-

rakterem zatrudnienia pracownika.

Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 1999 r. sprawy z powódz-

twa Jarosława K. przeciwko Politechnice C. w C. o przywrócenie do pracy, na skutek

kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo-

łecznych w Częstochowie z dnia 15 września 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Częstochowie wyrokiem z dnia 29 maja 1998 r.

oddalił powództwo Jarosława K. przeciwko Politechnice C. o przywrócenie do pracy i

ustalił, że powód był zatrudniony u strony pozwanej od 1 stycznia 1995 r. w charak-

terze portiera w Domu Studenckim [...] i w dniu 20 marca 1998 r. została rozwiązana

z nim umowa o pracę w trybie dyscyplinarnym, ponieważ wyrokiem Sądu Rejonowe-

go w Częstochowie z dnia 3 października 1997 r. [...] powód został uznany winnym

dokonania czynu z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji lud-

ności i dowodach osobistych, polegającego na legitymowaniu się przywłaszczonym

dowodem osobistym.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie wy-

rokiem z dnia 15 września 1998 r. oddalił apelację powoda podzielając pogląd Sądu

pierwszej instancji, iż czyn powoda uniemożliwia jego zatrudnianie na zajmowanym

stanowisku portiera, który ma dostęp do dokumentów tożsamości pozostawianych

2

przez osoby odwiedzające studentów, a także do pomieszczeń mieszkalnych stu-

dentów.

Pełnomocnik powoda zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając naru-

szenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 52 § 1 pkt 2 KP i uznanie

popełnionego przez pracownika przestępstwa za czyn uniemożliwiający dalsze za-

trudnianie powoda na zajmowanym stanowisku pomimo braku związku pomiędzy

czynem pracownika a wykonywanym zakresem obowiązków oraz naruszenie przepi-

sów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna. Popełnienie przez pracownika w czasie trwania

umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie na zajmowa-

nym stanowisku uzasadnia zastosowanie rozwiązania stosunku pracy bez wypowie-

dzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 2 KP. Nie ma natomiast znaczenia, czy przestępstwo

pracownika miało bezpośredni związek z wykonywanymi przez niego obowiązkami

pracowniczymi. Czyn przestępny może uniemożliwiać dalsze zatrudnianie pracowni-

ka na zajmowanym stanowisku także wówczas, gdy nie został popełniony na szkodę

pracodawcy, jeżeli rodzaj przestępstwa ma związek z charakterem zatrudnienia pra-

cownika.

Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 październi-

ka 1976 r. (OSNCP 1977 z. 4, poz. 67), w której stwierdzono, że rozwiązanie umowy

o pracę przez zakład pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika może nastąpić

niezależnie od tego, czy popełnił on przestępstwo na szkodę zakładu pracy, czy też

na szkodę osoby trzeciej, oraz czy szkoda pozostaje w związku z pracą, jeżeli przes-

tępstwo - popełnione w czasie trwania umowy o pracę - uniemożliwia dalsze zatrud-

nianie pracownika na zajmowanym stanowisku.

Powód pracował w charakterze portiera w domu studenckim, miał więc dostęp

nie tylko do mieszkań studentów, ale również do dokumentów tożsamości osób od-

wiedzających studentów. Rodziło to po stronie pracownika obowiązek bezwzględnej

uczciwości, znajdujący potwierdzenie w treści jego obowiązków pracowniczych w

ramach wykonywanej umowy o pracę na stanowisku portiera. Fakt legitymowania się

więc przez powoda cudzym dowodem osobistym uniemożliwia dalsze jego zatrud-

nianie na tym stanowisku. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że Sądy obu ins-

3

tancji prawidłowo zakwalifikowały czyn powoda jako przyczynę uzasadniającą zasto-

sowanie przez pozwany zakład pracy art. 52 § 1 pkt 2 KP.

Sąd Najwyższy nie rozpoznawał kasacji w zakresie zarzutu naruszenia prze-

pisów postępowania wobec braku wskazania w kasacji, jaki przepis prawa proceso-

wego miał być naruszony przez Sąd drugiej instancji.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312

KPC Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.

========================================