I PKN 675/98

Wyrok z dnia 5 maja 1999 r.

I PKN 675/98

Przewidziana w art. 21 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach two-

rzenia zakładowych systemów wynagradzania (jednolity tekst: Dz.U. z 1990 r.

Nr 69, poz. 407) zasada zastępowania z mocy prawa warunków umowy o pracę

wynikających z dotychczasowych przepisów dotyczyła tylko warunków, które

nie zostały odrębnie określone w umowie o pracę i nie stanowią jedynie przy-

toczenia (powtórzenia) treści wcześniej obowiązujących przepisów prawa

pracy.

Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Jerzy Kwaśniewski, Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 1999 r. sprawy z powództwa

Jerzego S. przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności – Bankowi Państwowemu w

W. o zapłatę dodatku stażowego i rewidenckiego, na skutek kasacji powoda od wy-

roku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z

dnia 23 września 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację i nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjne-

go.

U z a s a d n i e n i e

W imieniu powoda Jerzego S. wniesiona została kasacja od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z dnia 23

września 1998 r. [...], którym Sąd ten oddalił jego apelację od wyroku Sądu Rejono-

wego-Sądu Pracy w Świnoujściu z dnia 22 kwietnia 1998 r. [...].

Sąd Pracy oddalił powództwo Jerzego S., który wnosił o zasądzenie od poz-

wanej Powszechnej Kasy Oszczędności – Banku Państwowego w W. kwoty 11.274

zł z ustawowymi odsetkami od 1992 r. tytułem niewypłaconego mu dodatku za wys-

ługę lat w okresie od 1992 r. do 1997 r. oraz dochodzone osobnym pozwem żądanie

2

zasądzenia kwoty 4.020 zł z ustawowymi odsetkami (od dnia 1 stycznia 1997 r.), ty-

tułem niewypłaconego mu dodatku rewidenckiego (za okres od 1992 r. do dnia 31

lipca 1997 r.). Powód był zatrudniony u strony pozwanej na stanowisku rewidenta.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 października 1983 r. w sprawie praw i

obowiązków pracowników Narodowego Banku Polskiego (Dz.U. Nr 64, poz. 290)

stanowiło, że pracownikom NBP przysługuje dodatek za wysługę lat (§ 28) i dodatek

rewidencki. Wynagrodzenie pracowników pozwanego Banku regulowane było poro-

zumieniami płacowymi; zgodnie z obowiązującym w 1990 r. porozumieniem z dnia 31

października 1990 r. pracownikom przysługiwał dodatek za wysługę lat (§ 28) i do-

datek rewidencki. Przepisy ustawy z 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakła-

dowych systemów wynagradzania (jednolity tekst: D z. U. z 1990 r. Nr 69, poz. 407)

zostały rozporządzeniem Rady Ministrów z 29 lipca 1989 r. w sprawie rozciągnięcia

przepisów ustawy o tworzeniu zakładowych systemów wynagrodzenia na niektóre

zakłady pracy (Dz.U. Nr 47, poz. 259) rozciągnięte na prowadzące działalność gos-

podarczą banki, z wyłączeniem NBP. Porozumieniem z 31 grudnia 1991 r., które za-

częło obowiązywać u strony pozwanej z dniem 1 stycznia 1992 r., wprowadzone zos-

tały nowe zasady wynagradzania pracowników pozwanego Banku; poza wynagro-

dzeniem zasadniczym pracownikom wypłacano premię motywacyjną oraz dodatki:

funkcyjny, kasjerski, za pracę w porze nocnej, za pracę w warunkach szczególnie

uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, za pracę w godzinach nadliczbowych. Z

dniem 1 kwietnia 1994 r. porozumienie to przestało obowiązywać, bowiem w życie

weszło nowe porozumienie z dnia 28 marca 1994 r. To ostatnie porozumienie oprócz

wynagrodzenia zasadniczego przewidywało dodatek funkcyjny za pracę na stanowis-

ku kierowniczym, dodatek za pracę w porze nocnej i w godzinach nadliczbowych

oraz za pracę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. W

grudniu 1991 r. wynagrodzenie zasadnicze powoda wynosiło 1.700.000 st. zł, doda-

tek za wysługę lat 340.000 st. zł, a dodatek rewidencki 450.000 st. zł. Powód otrzy-

mywał również 20% premię w wysokości 510.000 st. zł. Łącznie wynagrodzenie po-

woda w grudniu 1991 r., po zsumowaniu wszystkich składników, wynosiło 3.000.000

st. zł. Po wejściu w życie porozumienia z 31 grudnia 1991 r., które nie przewidywało

wypłaty dodatku rewidenckiego ani za wysługę lat, powód otrzymywał 4.560.000 st.

zł wynagrodzenia zasadniczego oraz premię w kwocie 1.368.000 st. zł, czyli łącznie

jego wynagrodzenie wynosiło 5.928.000 st. zł. Mając na uwadze tak ustalony stan

faktyczny sprawy Sąd Pracy w pierwszym rzędzie, zgodnie z art. 291 § 1 KP, w myśl

3

którego roszczenia ze stosunku pracy przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w

którym stały się wymagalne, uznał, że roszczenia z tytułu obu dodatków dochodzone

za okres do 9 stycznia 1995 r. są przedawnione i w tym zakresie na tej podstawie

powództwo oddalił. Ponadto uznał, że pozostała część roszczeń powoda jest bezza-

sadna i wobec tego także w tej części powództwo oddalił. Wniosek o bezzasadności

roszczeń dotyczących obu dodatków za okres do dnia 9 stycznia 1995 r. Sąd Pracy

wyprowadził z art. 20 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakła-

dowych systemów wynagradzania, który przewidywał, że porozumienie zastępuje

odpowiednie przepisy o wynagrodzeniu, postanowienia dotychczasowych układów

zbiorowych oraz przepisy o świadczeniach branżowych. Na tej podstawie Sąd ten

uznał, że przewidziane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 października

1983 r. w sprawie praw i obowiązków pracowników Narodowego Banku Polskiego

regulacje dotyczące dodatku stażowego i rewidenckiego mogły być – i zostały –

zmienione przez obowiązujące w owym czasie u strony pozwanej porozumienia pła-

cowe. Sąd Pracy podkreślił przy tym, iż pominięcie w porozumieniu płacowym z 31

grudnia 1991 r. dodatku stażowego i rewidenckiego nie zmniejszyło wynagrodzenia

powoda, ponieważ od dnia 1 stycznia 1992 r. wynagrodzenie to wzrosło z kwoty

3.000.000 st. zł do kwoty 5.928.000 st. zł. Ostatecznie Sąd Rejonowy zgłoszone po-

wództwo w całości oddalił.

Rozpoznając apelację powoda Sąd drugiej instancji między innymi stwierdził,

że Sąd Pracy przeprowadził w sprawie staranne postępowanie dowodowe i zbadał

wszystkie istotne okoliczności, niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

Poczynione przez ten Sąd ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zebranym mate-

riale dowodowym, a jego ocena nie przekracza granic zakreślonych art. 233 § 1

KPC. Sąd Pracy nie dopuścił się błędu uznając, iż roszczenia powoda o sporne do-

datki (stażowy i rewidencki), dotyczące okresu sprzed dnia 9 stycznia 1995 r., uległy

już 3-letniemu przedawnieniu, przewidzianemu art. 291 § 1 KP. Sąd drugiej instancji

za chybiony uznał zarzut apelacji „wadliwej subsumcji art. 42 § 1 i 2 KP”. Rozstrzyg-

nięcie kwestii, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy pozwany praco-

dawca powinien był wypowiedzieć powodowi warunki płacy dotyczące wypłacanych

do dnia 31 grudnia 1991 r. dodatków za wysługę lat oraz rewidenckiego, wymagało w

pierwszym rzędzie odniesienia się do przepisów obowiązującej w tym czasie ustawy

z 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania.

U strony pozwanej obowiązywały znajdujące oparcie w tej ustawie porozumienia: z 1

4

sierpnia 1989 r., 31 października 1990 r., 31 grudnia 1991 r. oraz z 28 marca 1994 r.,

które ostatecznie przekształciły się w zakładowy układ zbiorowy pracy [...]. Porozu-

mienie płacowe z 31 grudnia 1991 r., obowiązujące od 1 stycznia 1992 r., wprowa-

dziło nowe zasady wynagradzania pracowników pozwanego. Zmiana polegała na

włączeniu do wynagrodzenia zasadniczego dodatku za wysługę lat oraz rewidenc-

kiego. Jednakże mimo niewypłacenia powodowi powyższych dodatków, jego wyna-

grodzenie (poczynając od 1 stycznia 1992 r.) wzrosło, co strona pozwana wykazała

w toku procesu. Jednocześnie od 1 stycznia 1992 r. zmieniła się kategoria zaszere-

gowania powoda z XV na IX. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w pełni podzielił

wyrażone przez Sąd pierwszej instancji zapatrywanie, że skoro stosownie do treści

art. 20 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych sys-

temów wynagradzania przepisy porozumienia płacowego zastępowały – w zakresie

określonym ustawą – odpowiednie przepisy o wynagrodzeniu, w tym także art. 84 §

2-4 i art. 134 § 1 KP oraz przepisy o świadczeniach branżowych, to tym samym po-

rozumienie płacowe z 31 grudnia 1991 r. zastąpiło stosowne przepisy „branżowego”

rozporządzenia Rady Ministrów z 24 października 1983 r. w sprawie praw i obowiąz-

ków pracowników NBP w zakresie wynagradzania co do wypłaty dodatków za wysłu-

gę lat oraz rewidenckiego. Trafne jest także stanowisko Sądu Pracy, iż w tej sytuacji

pozwany pracodawca nie miał obowiązku złożenia powodowi wypowiedzenia zmie-

niającego, albowiem stanowisko to zgodne jest z utrwalonym w tej mierze orzecz-

nictwem Sądu Najwyższego. W tym kontekście Sąd drugiej instancji odwołał się do

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 1978 r., I PRN 40/78 (nie publikowanego),

w którym przyjęto, że zmiana warunków płacy w rozumieniu art. 42 § 1 KP wymaga

uprzedniego wypowiedzenia tylko wtedy, gdy dotyczy uzgodnionych w umowie o

pracę warunków istotnych oraz pogarsza sytuację pracownika. Powołał się także na

uchwałę tego Sądu w składzie 7 sędziów z dnia 12 marca 1981 r., V PZP 1/80

(OSNCP 1981 z. 10, poz. 182), w myśl której obniżenie pracownikowi kategorii

(grupy) osobistego zaszeregowania nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego, je-

żeli nie powoduje obniżki wynagrodzenia. W podobnym duchu sformułowany został

również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 1978 r., I PR 11/78 (nie publiko-

wany), w którym stwierdzono, że zmiana (obniżenie) grupy (kategorii) zaszeregowa-

nia lub szczebla wynagrodzenia związana ze zmianą struktury wynagrodzenia, a

także zmiana proporcji poszczególnych składników wynagrodzenia – przy nieobniże-

niu dotychczasowego wynagrodzenia netto – nie wymaga w zasadzie wypowiedzenia

5

dotychczasowych warunków płacy. Z prawidłowo poczynionych (i nie podważonych

przez apelującego) ustaleń Sądu Pracy wynika, iż mimo zmiany dokonanej w poro-

zumieniu płacowym z 31 grudnia 1991 r., polegającej na włączeniu dodatków do wy-

nagrodzenia zasadniczego, wynagrodzenie powoda nie zmniejszyło się, a wręcz

przeciwnie, po 1 stycznia 1992 r. wzrosło z kwoty 3.000.000 st. zł do 5.928.000 st. zł.

Również hipotetyczne wyliczenia dotyczące tego, jak kształtowałaby się wysokość

wynagrodzenia powoda, gdyby po dniu 1 stycznia 1992 r. nadal mu wypłacano

sporne dodatki, nie wykazały, by wskutek ich zachowania powód osiągałby wynagro-

dzenie wyższe od tego, które było następstwem zmian wprowadzonych porozumie-

niem płacowym z 31 grudnia 1991 r.

W kasacji wyrokowi Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postawiono za-

rzut, iż narusza on art. 42 § 1 i 2 KP w związku z § 28 ust. 1 i 44 rozporządzenia

Rady Ministrów z 24 października 1983 r. w sprawie praw i obowiązków pracowników

Narodowego Banku Polskiego, „gdyż bez wypowiedzenia warunków płacy z umowy o

pracę z dnia 29 grudnia 1989 r. zawartej z pozwanym zaniechano wypłacania powo-

dowi dodatku za wysługę lat oraz dodatku rewidenckiego, by w ten sposób nienależ-

nie się wzbogacić kosztem powoda (art. 405 KC w zw. z art. 300 KP)”. Ponadto pod-

niesiony został zarzut naruszenia art. 191 KPC w związku z art. 17 pkt 4 KPC „gdyż

Sąd I i II instancji odbierając uprawnienie powoda, łącząc dwa procesy w jeden prze-

kroczył prawo cywilne materialne – kwota powyżej 15.000 zł i Sąd Rejonowy-Sąd

Pracy w Świnoujściu nie był właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej

instancji, co zarzutowało na wynik sprawy”. Wreszcie według skargi kasacyjnej w

sprawie doszło do naruszenia art. 102 KPC, „gdyż Sąd II instancji oddalając po-

wództwo ze stosunku pracy powinien nie obciążać powoda w ogóle kosztami postę-

powania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego nie mogła zostać

uwzględniona. Zarzut naruszenia art. 42 § 1 i 2 KP w związku z § 28 ust. 1 i 44 roz-

porządzenia Rady Ministrów z 24 października 1983 r. jest nietrafny, gdyż abstrahuje

od regulacji ustawy z 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych syste-

mów wynagradzania, które miały swego czasu zastosowanie [...] (czego kasacja nie

kwestionuje). Zacząć jednakże należy od tego, że trzymając się tylko tego, co wynika

6

z brzmienia art. 42 § 1 KP (przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się

odpowiednio do wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy) oraz

art. 42 § 2 KP (wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane,

jeżeli pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki), na które to przepisy

powołuje się kasacja, trudno uznać, by z uwagi na sam przedmiot i treść ich regulacji,

mogły być one naruszone przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Na podstawie analizy

ich treści, nawet przy uwzględnieniu przepisów § 28 ust. 1 i 44 rozporządzenia z 24

października 1983 r., trudno wykazać, iż zawierają w sobie normę zobowiązującą

stronę do dokonywania wypowiedzenia zmieniającego, a do tego w istocie zmierza

rozumowanie przedstawione w kasacji. Skarżącemu idzie o to, iż powodowi przysłu-

giwały dodatki stażowy i rewidencki, które przewidziane były w rozporządzeniu z 24

października 1983 r. i nie były mu wypłacone. W gruncie rzeczy zarzut kasacji spro-

wadza się więc do tego, że Sąd drugiej instancji powinien zastosować § 28 i 44 roz-

porządzenia z 24 października 1983 r., a tego nie uczynił i wobec tego naruszył te

przepisy; wynikające z tych przepisów warunki nie uległy zmianie, bo nie zostały wy-

powiedziane przez stronę pozwaną. Przepisy te jednakże od wejścia w życie poro-

zumienia płacowego 31 grudnia 1991 r. nie miały zastosowania do powoda. W myśl

bowiem art. 20 ustawy z 26 stycznia 1984 r. porozumienie zastępuje - w zakresie

określonym w ustawie – odpowiednie przepisy o wynagrodzeniu, w tym także prze-

pisy art. 81 § 2-4 i art. 134 § 1 Kodeksu pracy oraz postanowienia dotyczące układu

zbiorowego pracy i przepisów o świadczeniach branżowych. Zgodnie zaś z art. 21 tej

ustawy porozumienie zastępuje z dniem jego wejścia w życie wynikające z dotych-

czasowych przepisów odpowiednie warunki umów o pracę i innych aktów stanowią-

cych podstawę nawiązania stosunku pracy. Z przepisów tych w szczególności wyni-

ka, że porozumienie wprowadzone u strony pozwanej od 1 stycznia 1992 r. mogło

zastąpić i zastąpiło odpowiednie przepisy o świadczeniach branżowych, tj. przepisy

rozporządzenia z 24 października 1983 r., a także z chwilą jego wejścia w życie wa-

runki umów o pracę (i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku

pracy), które określone zostały w tych przepisach (z nich „wynikały”), zostały auto-

matycznie zastąpione przez regulacje zawarte w porozumieniu i to niezależnie od

tego, czy były one korzystniejsze, czy też mniej korzystne dla pracowników zatrud-

nianych przez stronę pozwaną, w tym również i dla powoda. W art. 21 ustawy z 26

stycznia 1984 r. ustanowiona była inna zasada niż przewidziana w obowiązującym

obecnie, a stanowiącym do pewnego stopnia odpowiednik dawnego art. 21 ustawy z

7

26 stycznia 1984 r., art. 24113

KP, który przewiduje (§ 1), że tylko korzystniejsze pos-

tanowienia układu zbiorowego pracy, z dniem jego wejścia w życie, zastępują z mocy

prawa wynikające z dotychczasowych przepisów pracy warunki umów o pracę lub

innego aktu stanowiącego podstawę nawiązania stosunku pracy (w innym przypadku

konieczne jest wypowiedzenie zmieniające). Zaznaczyć przy tym należy, że na nie-

porozumieniu oparte jest odwoływanie się w kasacji w tym kontekście do art. 18 KP,

który określa relację między przepisami prawa a umową o pracę, podczas gdy w art.

21 ustawy z 26 stycznia 1984 r., i odpowiednio także w art. 24113

KPC, idzie o okreś-

lenie stosunku między przepisami prawa pracy a porozumieniem płacowym (jako

aktem normatywnym, a więc zawierającym w swej treści przepisy prawne), czy też

między przepisami prawa pracy a układami zbiorowymi pracy. Ustalenia faktyczne

przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku w sposób pośredni

prowadzą do wniosku, że Sąd drugiej instancji stanął na stanowisku, iż dodatek za

staż pracy i dodatek rewidencki „wynikał” w przypadku powoda z przepisów rozpo-

rządzenia z 24 października 1983 r. Co więcej, także w kasacji nie podnosi się, iż

sporne dodatki zostały określone w umowie o pracę powoda w taki (odrębny) spo-

sób, iż nie „wynikały” z § 28 ust. 1 i § 44 rozporządzenia z 24 października 1983 r.

Zarzut kasacji związany jest bowiem z § 28 ust. 1 i § 44 rozporządzenia z 24 paź-

dziernika 1983 r. w tym znaczeniu, iż z uwagi na ich treść strona pozwana powinna

wypowiedzieć te dodatki powodowi, a tego nie uczyniła.

Jest to o tyle istotne, że tylko odrębne postanowienia umów o pracę, o których

nie da się powiedzieć, iż „wynikają” one z przepisów prawa pracy, nie są (nie były)

objęte działaniem reguły z art. 21 ustawy z 21 stycznia 1984 r. i skutkiem tego ich

zmiana wymagała dokonywania wypowiedzenia zmieniającego. Zgodnie z art. 39311

KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, a to oznacza, że przy

braku postawienia w kasacji odpowiednich zarzutów natury procesowej, związany

jest ustaloną w zaskarżonym wyroku faktyczną podstawą jego rozstrzygnięcia. Gra-

nice kasacji są bowiem wyznaczone zasadniczo przez art. 3933

KPC, z którego w

szczególności wynika, iż Sąd Najwyższy nie może się zajmować naruszeniami prze-

pisów, które nie zostały wskazane w ramach podstaw kasacyjnych, a przy tym grani-

ce te wyznaczone są także przez sposób uzasadnienia podstaw kasacyjnych. W tym

stanie rzeczy należy przyjąć, przy braku skutecznego zarzutu kasacji dotyczącego

ustaleń o charakterze faktycznym, że istniały pełne podstawy do zastosowania w

sprawie nie tylko art. 20 ustawy z 26 stycznia 1984 r., na który Sąd drugiej instancji

8

się powołał (akceptując w całej rozciągłości wnioski i osądy Sądu Pracy), ale także i

art. 21 tej ustawy.

Niezależnie od tego zarzut naruszenia § 28 ust. 1 i § 44 rozporządzenia z 24

października 1983 r. chybiony jest także z powodu wskazanego wyraźnie w uzasad-

nieniu zaskarżonego wyroku, a mianowicie z uwagi na to, iż dokonana zmiana wyna-

grodzenia powoda była dla niego korzystna. Wprawdzie zlikwidowany został dodatek

za staż pracy i dodatek rewidencki, ale podwyższono mu wynagrodzenie zasadnicze

a także grupę zaszeregowania, w następstwie czego jego ogólne wynagrodzenie za

pracę wzrosło, a przy tym w całości jego sytuacja płacowa (struktura jego wynagro-

dzenia oraz mechanizmy warunkujące korzystanie z poszczególnych składników pła-

cowych) nie uległa pogorszeniu. Słusznie więc Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecz-

nych uznał, że taka zmiana warunków płacy nie wymaga dokonywania przez praco-

dawcę wypowiedzenia zmieniającego. W uzasadnieniu kasacji kwestionuje się twier-

dzenie Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z którego wynika, że także w ujęciu

prospektywnym (według hipotetycznego wyliczenia) wynagrodzenie powoda było

wyższe od tego, które otrzymywałby, gdyby nie nastąpiła jego zmiana w 1992 r. Jest

to ustalenie dotyczące strony faktycznej sprawy, a wobec tego – z uwagi na sposób

ujęcia zarzutów kasacji – jego kwestionowanie w jej uzasadnieniu nie może odnieść

skutku i w tym znaczeniu jest bezprzedmiotowe. Ustalenia faktyczne mogą być bo-

wiem w kasacji skutecznie podważone tylko w sposób pośredni, a mianowicie przez

wykazanie, iż w wyniku naruszenia określonych przepisów postępowania doszło do

uznania za odpowiadające prawdzie pewnych okoliczności i faktów, które są właśnie

z uwagi na braki w prowadzonym postępowaniu wątpliwe. Kasacja jednakże zarzu-

tów tego typu nie stawia, a to oznacza, iż Sąd Najwyższy za miarodajne musi uznać

stwierdzenie, że wynagrodzenie powoda – także „hipotetycznie” – nie uległo pogor-

szeniu w wyniku zmiany dokonanej w 1992 r., a wobec tego dokonując tej zmiany

pracodawca nie naruszył obowiązującego prawa.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 191 KPC w

związku z art. 17 pkt 4 KPC. W następstwie połączenia przez Sąd pierwszej instancji

dwóch spraw wytoczonych przez powoda doszło do naruszenia art. 17 pkt 4 KPC.

Słusznie jednakże w tej kwestii Sąd drugiej instancji (bo była ona podnoszona w

apelacji) stwierdził, że rozstrzygnięcie przez Sąd Pracy „w sprawie, w której ze

względu na wartość przedmiotu sporu byłby właściwy Sąd Wojewódzki (bowiem

łączna wartość roszczeń powoda z tytułu obu dodatków wyraża się kwotą 15.294 zł)

9

nie rodzi nieważności postępowania (art. 379 pkt 6 KPC). Wykazane więc przez

skarżącego procesowe uchybienie Sądu pierwszej instancji, nie może stanowić pods-

tawy do zmiany wydanego przezeń orzeczenia”. W myśl art. 379 pkt 6 KPC nieważ-

ność zachodzi jeżeli sąd rejonowy orzekł w sprawie, w której sąd wojewódzki jest

właściwy bez względu na wartość przedmiotu sporu. Wynika stąd, iż uchybienie re-

gule z art. 17 pkt 4 KPC - a więc naruszenie zasady, że sąd pracy nie jest właściwy w

sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa pięt-

naście tysięcy złotych – nie stanowi podstawy nieważności, ale nie uzasadnia też

uchylenia wyroku tylko z tej przyczyny. Niezależnie od tego uchybienie takie nie daje

podstaw do stwierdzenia, że stanowi ono naruszenie przepisu postępowania, które

mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 3931

pkt 2 KPC).

Również zarzut kasacji naruszenia art. 102 KPC nie jest trafny, gdyż jego sto-

sowanie stanowi odstępstwo od ogólnej zasady z art. 98 KPC, a wobec tego jako taki

nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Według Sądu Najwyższego, w

tym stanie rzeczy należy uznać, iż Sąd drugiej instancji miał podstawy, by przyjąć, że

w sprawie nie zachodzi „szczególnie uzasadniony przypadek”, o którym mowa w art.

102 KPC.

Z powyższych względów na podstawie art. 39312

KPC Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji wyroku.

========================================