I PKN 34/99

Wyrok z dnia 11 maja 1999 r.

I PKN 34/99

O długości okresów wypowiedzenia (art. 36 § 1 KP) decyduje okres zat-

rudnienia u danego pracodawcy liczony od dnia zawarcia umowy o pracę do

daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP).

Przewodniczący: SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski,

Zbigniew Myszka (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 1999 r. sprawy z powództwa

Lucyny P. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Nauki w K. o zapłatę i

sprostowanie świadectwa pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 20 paź-

dziernika 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d ni e n i e

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem

z dnia 20 października 1998 r. oddalił apelację pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej

Pracowników Nauki w K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy dla Krakowa-

Nowej Huty z dnia 17 czerwca 1998 r. zasądzającego od strony pozwanej na rzecz

powódki Lucyny P. wynagrodzenie za miesiące maj i kwiecień 1998 r. w kwocie

5415,60 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 czerwca 1998 r. do dnia zapłaty oraz

nakazującego sprostowanie świadectwa pracy o zatrudnieniu powódki w okresie od

20 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r. W sprawie tej ustalono, że pozwany pracodaw-

ca pismem z dnia 26 lutego 1998 r. wypowiedział zatrudnionej od 20 marca 1995 r.

powódce umowę o pracę z zastosowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia,

tj. ze skutkiem rozwiązującym stosunek pracy w dniu 31 marca 1998 r. Uznając, że

długość okresu wypowiedzenia jest zależna od czasokresu zatrudnienia pracownika

liczonego od daty nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania, który w przypad-

2

ku powódki przekroczył 3 lata, Sąd Wojewódzki potwierdził stanowisko Sądu pierw-

szej instancji, iż okres wypowiedzenia jej umowy o pracę wynosił 3 miesiące, co wy-

nika z regulacji art. 36 § 1 pkt 3 KP.

W kasacji strona pozwana podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego -

art. 328 § 2 KPC - przez nieustosunkowanie się do apelacyjnych zarzutów o ko-

nieczności stosowania do rozpoznawanej sprawy przepisów art. 61, 89 i 116 KC w

związku z art. 300 KP, a także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 36 § 1 KP.

Zdaniem skarżącego, przepisy Kodeksu pracy nie określają zasad obliczania „termi-

nów zatrudnienia”, od których zależy długość okresów wypowiedzenia, dlatego znaj-

dują zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego „o składaniu oświadczeń woli (art. 61

KC), terminach i warunku zawieszającym (art. 116 i 89 KC)”. Przez okres zatrudnie-

nia u danego pracodawcy należy rozumieć okres od zawarcia umowy o pracę do

dnia złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, a nie do dnia, w którym

przypada termin rozwiązania umowy o pracę. W dacie wypowiedzenia powódka nie

miała jeszcze „3 letniego okresu wypowiedzenia. Okres ten upływał w dniu

20.III.1998 r., a oświadczenie o wypowiedzeniu zostało złożone 26.II.1998 r.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 36 § 1 KP długość okresów wypowiedzenia umowy o

pracę zawartej na czas nie określony jest uzależniona od okresu zatrudnienia u da-

nego pracodawcy i wynosi:

1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy,

2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy,

3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.

Na tle przytoczonego przepisu mogą wystąpić kontrowersje dotyczące do-

puszczalności wliczania okresu wypowiedzenia do okresu zatrudnienia u danego

pracodawcy, który wpływa na wymiar okresu wypowiedzenia umowy o pracę na czas

nie określony. Z jednej strony o długości okresu wypowiedzenia decyduje cały okres

zatrudnienia u danego pracodawcy, ponieważ co do zasady wymiar okresów wypo-

wiedzenia jest uzależniony od stażu zatrudnienia u tego pracodawcy. Natomiast

skarżący utrzymuje, że zakładowy staż pracy, od którego zależy długość okresu wy-

powiedzenia, określa jedynie okres zatrudnienia u danego pracodawcy liczony do

3

daty złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę (art. 61 KC w związku

z art. 300 KP). Na takie rozumienie może wskazywać użycie w art. 36 § 1 pkt 1-3 KP

zwrotu „był zatrudniony”, w czym upatruje się uzasadnienia twierdzenia o uzależnie-

niu kodeksowych okresów wypowiedzenia od długości zakładowego stażu pracy, jaki

pracownik osiągnął u danego pracodawcy do dnia złożenia oświadczenia woli o wy-

powiedzeniu umowy o pracę.

W ocenie Sądu Najwyższego w tym składzie orzekającym nie ma jakichkol-

wiek podstaw prawnych dla poszukiwania rozwiązania postawionej kwestii w przepi-

sach Kodeksu cywilnego, które z mocy art. 300 KP stosuje się do stosunku pracy

odpowiednio i tylko w sprawach nie unormowanych przepisami prawa pracy. W

szczególności skarżący nie wskazał przyczyn, dla których do wypowiedzenia umowy

o pracę dopuszczalne byłoby stosowanie art. 89 KC, dotyczącego uzależnienia

powstania lub ustania skutków czynności prawnej od zdarzenia przyszłego i nie-

pewnego (warunku). Wypowiedzenie umowy o pracę, będące bez wątpienia czynno-

ścią prawną, wywołuje skutek prawny w postaci rozwiązania umowy o pracę z upły-

wem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). W tym rozumieniu rozwiązanie umowy

o pracę za wypowiedzeniem następuje wprawdzie w przyszłości, jednakże nie jest

zdarzeniem niepewnym, skoro z upływem okresu wypowiedzenia definitywnie kończy

stosunek pracy. Niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego o dopuszczalności sto-

sowania przy określeniu stażu pracy u danego pracodawcy, wpływającego na dłu-

gość okresu wypowiedzenia, przepisu o warunku zawieszającym (116 § 1 KC). Tezy

tej skarżący w żaden sposób nie uzasadnia - poza ogólnikowym stwierdzeniem, że

„kodeks pracy nie reguluje zasad obliczania terminów”. Tymczasem określenie stażu

pracy u danego pracodawcy, jak i długości okresów wypowiedzenia umowy o pracę

na czas nie określony należy do wyraźnej regulacji prawa pracy (art. 30 § 21

i 32 § 2

w związku z art. 36 § 1 KP), dlatego brak jest podstawy prawnej dla dopuszczenia

cywilnoprawnej ingerencji w domenę objętą przepisami prawa pracy ( a contrario z

art. 300 KP).

Nie ma żadnego uzasadnienia prawnego założenie, że staż zatrudnienia u

danego pracodawcy znaczy co innego niż okres trwający od chwili nawiązania sto-

sunku pracy do jego ustania (rozwiązania), które w przypadku wypowiedzenia

umowy o pracę następuje z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). Trafny

jest argument wskazany w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 kwiet-

nia 1979 r., I PZP 33/78 (OSNC 1979 z. 10, poz. 188), że żaden przepis Kodeksu

4

pracy nie daje podstawy do odmiennego traktowania okresu wypowiedzenia, który

jest okresem zatrudnienia, oraz innych okresów pracy pracownika u danego praco-

dawcy. Wszystko to powoduje, że o długości przewidzianych w art. 36 § 1 KP okre-

sów wypowiedzenia decyduje okres zatrudnienia u danego pracodawcy, który obej-

muje cały staż zatrudnienia u tego pracodawcy, liczony od dnia zawarcia umowy o

pracę do daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP).

Mając powyższe na uwadze, kasację oddalono na podstawie art. 39312

KPC.

========================================