I PKN 90/99

Wyrok z dnia 27 maja 1999 r.

I PKN 90/99

Nieuzasadniony zjazd kierowcy autobusu z trasy, powodujący przerwę w

pracy i wymierne straty w działalności gospodarczej pracodawcy, stanowi uza-

sadnioną przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę.

Przewodniczący: SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Walerian Sanetra, Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 1999 r. sprawy z powództwa

Krzysztofa K. przeciwko Miejskim Zakładom Autobusowym w W. o odszkodowanie,

wynagrodzenie i ekwiwalent za bilety wolnej jazdy, na skutek kasacji powoda od wy-

roku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z

dnia 13 maja 1998 r. [...]

1. o d d a l i ł kasację,

2. zasądził od Skarbu Państwa (Kasy Sądu Okręgowego w Warszawie) na

rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata Adama L. w W. kwotę 100 zł tytułem zwrotu

kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro-

kiem z dnia 13 maja 1998 r. zmienił zaskarżony przez powoda Krzysztofa K. wyrok

Sądu Pracy dla Warszawy Pragi z dnia 25 listopada 1997 r. [...] w części dotyczącej

ekwiwalentu pieniężnego za bilety wolnej jazdy i zasądził kwotę 1003,35 zł z usta-

wowymi odsetkami oraz oddalił apelację powoda w pozostałym zakresie. W sprawie

tej ustalono, że powód pracował w pozwanych Miejskich Zakładach Autobusowych w

W. od 1989 r. na stanowisku kierowcy autobusu. W 1994 r. strony zawarły ugodę

sądową w sprawie [...]. W jej wyniku powód powrócił do pracy u pozwanego, który

wcześniej wypowiedział mu umowę o pracę. Jednakże dalsze zatrudnienie powoda

miało charakter konfliktowy, który prezentował postawy aroganckie i wywyższające

2

się wobec innych pracowników.

W dniu 7 kwietnia 1994 r. powód naraził pozwanego na koszty oględzin tech-

nicznych prowadzonego przez siebie pojazdu, informując o jego niesprawności Poli-

cję, a nie właściwe służby zakładowe. Przeprowadzone badanie nie potwierdziło nie-

sprawności. Spowodowana tym przerwa w pracy i wyłączenie autobusu z ruchu

wpłynęły na zmniejszenie dochodów z działalności usługowej i utratę dobrego imie-

nia pozwanego.

Na tle takich ustaleń, Sąd drugiej instancji przyjął, że powód wbrew zakłado-

wym procedurom technicznym, bezpodstawnie zawiadomił Policję o rzekomej nie-

sprawności technicznej prowadzonego przez siebie autobusu, która o zgłoszeniu

powiadomiła właściwe służby zakładowe. Przeprowadzone badania techniczne po-

jazdu nie potwierdziły zgłoszonych zastrzeżeń powoda, który odmówił udziału w tych

badaniach. Nieuzasadnione wyłączenie z ruchu prowadzonego przez powoda auto-

busu wyrządziło szkodę pozwanemu pracodawcy, wynikającą z narażenia pasaże-

rów na dłuższe oczekiwanie na świadczone przez pozwanego usługi przewozowe. Z

tego tytułu pracodawca poniósł straty materialne. Takie zachowanie się powoda uza-

sadniało wypowiedzenie mu umowy o pracę. Równocześnie Sąd ten zasądził docho-

dzony przez powoda ekwiwalent za tzw. bilety wolnej jazdy.

W kasacji powoda podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez

błędną wykładnię art. 30 § 4 w związku z art. 8 KP, polegającą na przyjęciu, że za-

chowanie powoda stanowiło uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia mu umowy o

pracę, przy pominięciu faktów religijnego szykanowania go przez pracodawcę. Zda-

niem skarżącego, okoliczności sprawy wskazywały, że działania powoda wynikały z

niesprawności układu hamulcowego prowadzonego przezeń autobusu, a pozwany

obrażał jego uczucia religijne przez tolerowanie naklejania zdjęć aktów kobiecych

obok motywów religijnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 39311

KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach ka-

sacji, które określają przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty, ograniczone przez

skarżącego do naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 30 § 4 w

związku z art. 8 KP. Według ukształtowanej linii orzecznictwa brak kasacyjnych za-

rzutów naruszenia przepisów postępowania cywilnego powoduje, że przy rozpozna-

3

waniu kasacji miarodajne i wiążące są ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wy-

dania zaskarżonego wyroku. Przy braku wskazania naruszenia jakichkolwiek przepi-

sów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd Najwyższy

nie miał podstaw prawnych do ustosunkowania się do polemiki dotyczącej ustalone-

go przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego. Z dokonanych w sprawie ustaleń

faktycznych jednoznacznie wynikało, że powód w dniu 7 kwietnia 1995 r. bezpods-

tawnie wyłączył z ruchu przewozowego prowadzony przez siebie autobus pod pre-

tekstem jego technicznej niesprawności. Powód zaangażował do tego organy policji,

czym naruszył obowiązujące procedury zakładowe. Przeprowadzone badania tech-

niczne pojazdu, w których bez uzasadnionej przyczyny powód odmówił wzięcia

udziału, w żadnym stopniu nie potwierdziły zastrzeżeń powoda co do stanu tech-

nicznego pojazdu. Takie działanie, z którego przebiegu i skutków powód zdawał

sobie sprawę, zostało prawidłowo zakwalifikowane jako naruszenie obowiązków pra-

cowniczych, które spowodowało oczywiste i wymierne straty dla prowadzonej przez

stronę pozwaną działalności przewozowej i uzasadniało rozwiązanie umowy o pracę

z powodem za wypowiedzeniem. Nieuzasadniony zjazd kierowcy autobusu z trasy,

który spowodował przerwę w jego pracy i wymierne straty w działalności gospodar-

czej przedsiębiorstwa przewozowego, stanowi uzasadnioną przyczynę wypowie-

dzenia umowy o pracę. Wskazanie takiej przyczyny wypowiedzenia, z której powód

doskonale zdawał sobie sprawę, dyskwalifikuje kasacyjny zarzut naruszenia art. 30 §

4 KP.

Równocześnie pracownik naruszający obowiązki pracownicze nie może za-

sadnie wykazywać, że pozbawienie go zatrudnienia było nadużyciem prawa przez

pracodawcę (art. 8 KP). Zarzut taki mógłby być rozważony jedynie przy braku na-

gannego zachowania się samego powoda, co w rozpoznawanej sprawie nie miało

miejsca. Dyskryminacyjne naruszanie uczuć religijnych powoda, spowodowane

umieszczaniem w środkach komunikacji publicznej przez innych kierowców zdjęć

aktów kobiecych obok motywów religijnych, co mogło przecież ranić również odczu-

cia pasażerów-kontrahentów przedsiębiorstwa przewozowego, nie uprawnia do od-

mowy wykonywania obowiązków pracowniczych, zwłaszcza że powód mógł takim

zachowaniom przeciwdziałać w inny sposób, np. przez zrywanie lub zaklejanie zdjęć

naruszających lub obrażających sferę prywatności lub intymności innych osób.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił kasację na podstawie art.

39312

KPC.

4

========================================