I PKN 161/99

Wyrok z dnia 21 lipca 1999 r.

I PKN 161/99

Do okresu zatrudnienia u danego pracodawcy, krótszego niż 6 miesięcy,

od którego przepis art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP uzależnia możliwość rozwiązania z

pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu niezdolności do

pracy wskutek choroby trwającej dłużej niż 3 miesiące, nie dolicza się okresu

tej niezdolności.

Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 1999 r. sprawy z powództwa

Piotra T. przeciwko „W.” S.A. w K. o odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od

wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach

z dnia 15 grudnia 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 1998 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Katowicach

oddalił powództwo Piotra T. przeciwko Spółce Akcyjnej „W.” w K. o odszkodowanie

za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia bez winy

pracownika w trybie art. 53 § 1 KP z uzasadnieniem, że powód przepracował u poz-

wanej od zatrudnienia do zachorowania okres krótszy niż 6 miesięcy, wobec czego

rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu niezdolności do pracy

wskutek choroby trwającej dłużej niż 3 miesiące było zgodne z przepisem art. 53 § 1

pkt 1 lit. a KP.

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Katowicach oddalił apelację powoda, podzielając stanowisko

Sądu pierwszej instancji.

W kasacji od powyższego wyroku powód zarzuca naruszenie prawa material-

2

nego – art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP, kwestionując wykładnię, iż wymaganie przepraco-

wania u danego pracodawcy przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy dotyczy okresu

pracy przed zachorowaniem, gdyż jego zdaniem do okresu zatrudnienia winien być

wliczony okres niezdolności do pracy z powodu choroby.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Nie zawiera ona zarzutu naruszenia

prawa procesowego, wobec czego Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami fak-

tycznymi dokonanymi przez Sąd pierwszej instancji i nie zakwestionowanymi przez

Sąd drugiej instancji, zaś z ustaleń tych w sposób nie budzący wątpliwości wynika,

że powód był zatrudniony w pozwanej spółce przez okres krótszy niż 6 miesięcy, zaś

jego niezdolność do pracy wskutek choroby trwała dłużej niż 3 miesiące. W takim

stanie faktycznym rozwiązanie z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia od-

powiada dyspozycji przepisu art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP, natomiast wykładnia przyjęta

przez kasację nie zasługuje na akceptację. Niewątpliwie wskazany w omawianym

przepisie okres trwania niezdolności do pracy do 3 miesięcy, po upływie których, pra-

codawca jest uprawniony do niezwłocznego rozwiązania stosunku pracy jest okre-

sem ochronnym w rozumieniu art. 41 KP, w którym pracodawca nie może wypowie-

dzieć umowy o pracę. Ustanawiając taki okres ochronny ustawodawca jednocześnie

uzależnia go od długości zatrudnienia i to nie u wszystkich dotychczasowych praco-

dawców, ale u danego pracodawcy, wymagając, aby nie przekraczał on 6 miesięcy.

Tak więc, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesię-

cy, to niezdolność do pracy wskutek choroby trwająca dłużej niż 3 miesiące upoważ-

nia tego pracodawcę do niezwłocznego rozwiązania stosunku pracy. Rozszerzająca

wykładnia określenia zatrudnienia u danego pracodawcy nie jest dopuszczalna i w

kwestii tej wypowiedział się już Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 20 maja 1977 r., I

PZP 18/77 (OSNCP 1977 z. 11, poz. 210). Skoro nie jest możliwe zaliczenie do tego

okresu innego okresu zatrudnienia, nawet w razie przejścia pracownika do następ-

nego zakładu pracy na podstawie tzw. porozumienia zakładów pracy, to nie można

podzielić poglądu kasacji, iż okres pobierania zasiłku chorobowego po zachorowaniu,

jest, na równi z okresem urlopu bezpłatnego, czy wychowawczego, okresem zatrud-

nienia i że okres ten winien być zliczony z okresem zatrudnienia poprzedzającym

zachorowanie, a krótszym niż 6 miesięcy. Niewątpliwie bowiem rzeczywiste wyko-

3

nywanie zatrudnienia tyle, że u innego pracodawcy zasługiwałoby na zaliczenie do

przedzasiłkowego stażu pracy u drugiego pracodawcy, skoro jednak w świetle

przyjętej przez Sąd Najwyższy wykładni przepisu art. 53 § 1 pkt 1 lit. a KP nie jest to

możliwe, gdyż wymagany jest stosowny okres pracy „u danego” pracodawcy, to

okres ten należy rozumieć jako zatrudnienie, a nie korzystanie z zasiłku chorobowe-

go. Tym samym nie jest możliwe doliczenie do 6 miesięcznego okresu zatrudnienia

okresu niezdolności do pracy z tytułu choroby, gdyż prowadziłoby to do niczym nie-

uzasadnionego uprzywilejowania pracownika, który posiadając krótki okres zatrud-

nienia u danego pracodawcy (krótszy niż 6 miesięcy) długo chorował – w stosunku

do pracownika, który zachorowałby dopiero po przepracowaniu u tego pracodawcy 6

miesięcy. Także według Komentarza do Kodeksu pracy, pod red. J. Jończyka ( War-

szawa 1977, s. 212) okresy zatrudnienia (krócej niż 6 miesięcy i dłużej niż 6 miesię-

cy) wymienione w art. 53 § 1 KP – (w ówczesnej redakcji tego przepisu w stosunku

do której zmiany wprowadzone ustawą z dnia 2 lutego 1996 r., Dz. U. Nr 24, poz.

1110 - mają tylko charakter redakcyjny) oznaczają okresy zatrudnienia przed pows-

taniem niezdolności do pracy, gdyż „odmienna wykładnia prowadziłaby do zupełnego

zatarcia ustanowionego kodeksem zróżnicowania okresu ochronnego przed rozwią-

zaniem umowy o pracę, który uzależniony jest od stażu pracy w danym zakładzie

pracy i byłaby sprzeczna z celem tych przepisów”. Pogląd ten, nie budzący dotąd w

orzecznictwie kontrowersji, należy w całej rozciągłości zaakceptować.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw

do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312

KPC orzekł jak w sentencji wyroku.

========================================