III RN 36/99

Wyrok z dnia 6 sierpnia 1999 r.

III RN 36/99

Zarzut rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administra-

cyjnego dotyczący tylko rażącego naruszenia przepisów postępowania nie

upoważnia Sądu Najwyższego do oceny zgodności zaskarżonego wyroku z

prawem materialnym (art. 39311

KPC w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca

1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta

Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym,

Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze

zm.).

Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie: SN

Andrzej Wasilewski, NSA Bogusław Gruszczyński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 1999 r. sprawy ze skargi

Prokuratora Rejonowego Dzielnicy W.-M. na decyzję Burmistrza Dzielnicy Gminy W.-

M. z dnia 23 grudnia 1993 r. [...] w przedmiocie odmowy nakazu rozbiórki budynku

mieszkalnego, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Adminis-

tracyjnego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

27 sierpnia 1998 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

U z a s a d n i e n i e

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie ze skargi Prokuratora

Rejonowego Dzielnicy W.-M. na decyzję Burmistrza Dzielnicy Gminy W.-M. z dnia 23

grudnia 1993 r. w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki budynku mieszkal-

nego, wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 27 sierpnia 1998 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem uchylono decy-

zję Burmistrza, odmawiającą wydania decyzji o przymusowej rozbiórce domu miesz-

2

kalnego wybudowanego przez Andrzeja S. przy ul. P. w W. W rewizji nadzwyczajnej

zarzucono temu wyrokowi rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 116 § 1 oraz art.

77 KPA i wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy NSA w Warszawie do po-

nownego rozpoznania.

Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną, te przepisy zostały naruszone

ustaleniem przez NSA, iż budynek mieszkalny został zbudowany na terenie, na któ-

rym plan zagospodarowania przestrzennego wykluczał budownictwo mieszkaniowe.

Zawarto w rewizji nadzwyczajnej także rozważania dotyczące interpretacji art. 37 ust.

1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.

229 ze zm.), który to przepis jest materialnoprawną podstawą orzeczenia o przymu-

sowej rozbiórce obiektu budowlanego. Nie postawiono w tym zakresie zarzutu rażą-

cego naruszenia prawa lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.

Sąd Najwyższy rozpoznaje rewizje nadzwyczajne od orzeczeń NSA stosując

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu kasacyjnym

(art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego...

– Dz.U. Nr 43, poz., 189 ze zm.). Wynika stąd, iż w postępowaniu z rewizji nadzwy-

czajnej ma zastosowanie art. 39311

KPC. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy

rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nie-

ważność postępowania. Granice kasacji wyznaczają – między innymi – podstawy

kasacyjne, a więc przepisy, których naruszenie zarzuca wnoszący kasację. Przes-

łanką wniesienia rewizji nadzwyczajnej od orzeczenia NSA jest rażące naruszenie

prawa lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej (art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja

1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Od-

powiednie stosowanie art. 39311

KPC do postępowania z rewizji nadzwyczajnej

oznacza zatem, iż Sąd Najwyższy ocenia zaskarżony wyrok tylko w odniesieniu do

tych przepisów, których zastosowanie lub pominięcie – zdaniem wnoszącego rewizję

nadzwyczajną – jest rażącym naruszeniem prawa lub interesu Rzeczypospolitej Pols-

kiej. Innego rodzaju naruszenie prawa nie może bowiem uzasadniać wzruszenia wy-

roku NSA. Dla niniejszej sprawy oznacza to, iż Sąd Najwyższy jest uprawniony jedy-

nie do rozpoznawania zarzutów rażącego naruszenia przepisów postępowania.

3

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu przed

NSA mają zastosowanie w zakresie określonym w art. 59 ustawy o NSA. Przepis art.

16 § 1 KPA nie jest tam wymieniony, stąd zarzut jego naruszenia jest niezrozumiały i

oczywiście nie może być uwzględniony. Powołane w rewizji nadzwyczajnej przepisy

art. 7 i art. 77 mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed NSA. Nie są

one jednak podstawą do uwzględniania zarzutu bezpodstawnego ustalenia w zas-

karżonym wyroku, iż plan zagospodarowania przestrzennego wykluczał budownictwo

mieszkaniowe na spornym terenie. Wnoszący rewizję nadzwyczajną stawia ten za-

rzut traktując plan zagospodarowania przestrzennego jako zdarzenie faktyczne, któ-

rego zaistnienie wymaga przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego,

zgodnie z art. 7 i art. 77 KPA. Nie jest to pogląd trafny. Plan zagospodarowania

przestrzennego jest prawem lokalnym (miejscowym), a w postępowaniu dowodowym

nie ustala się prawa, ale fakty. Sporna budowa została rozpoczęta w 1989 r. Obo-

wiązywał wówczas art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przes-

trzennym (jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), z którego wynika, iż

uchwałę rady narodowej o planie miejscowym ogłasza się w wojewódzkim dzienniku

urzędowym oraz zamieszcza się na tablicy w siedzibie terenowego organu adminis-

tracji państwowej odpowiedniego stopnia. Charakter miejscowego planu zagospoda-

rowania przestrzennego jeszcze wyraźniej określiła ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Stanowi ona w art.

7, iż ten plan jest przepisem gminnym. Bezzasadność zarzutu naruszenia art. 7 i art.

77 KPA wynika także stąd, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 maja 1991 r. [...] do-

tyczącego tej samej nieruchomości, NSA stwierdził, iż „bezsporne jest, że teren, na

którym wzniesione zostały przedmiotowe obiekty, położony jest w otulinie rezerwatu

„L.K.” i w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego W. przeznaczony jest

pod uprawy rolniczo-polowe, bez prawa zabudowy....”.

Z tych względów, na podstawie art. 39312

KPC w związku z art. 10 ustawy o

zmianie Kodeksu postępowania cywilnego.... orzeczono jak w sentencji.

========================================