II UKN 148/99

Wyrok z dnia 12 października 1999 r.

II UKN 148/99

Z art. 74 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm.) nie wynika zni-

weczenie skutków prawnych czynności dokonanych pod rządem ustawy z dnia

13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51, poz.

298 ze zm.).

Przewodniczący: SSN Beata Gudowska, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 października 1999 r. sprawy z po-

wództwa Zygmunta G. przeciwko „M.K.” S.A. w K. o podwyższenie renty uzupełniają-

cej, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z

dnia 8 września 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Krakowie uwzględnił częściowo powództwo Zygmunta G. prze-

ciwko „M.K.” S.A. o podwyższenie renty uzupełniającej, a Sąd Apelacyjny w Krako-

wie apelację strony pozwanej wyrokiem z dnia 8 września 1998 r. oddalił.

Kasacja pozwanego zarzuca wyrokowi Sądu drugiej instancji naruszenie art.

444 § 2 i 907 § 2 KC oraz art. 74 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i

prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm.), a nadto

art. 316 KPC.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

2

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Poza sporem jest, że powód był pra-

cownikiem K. Przedsiębiorstwa Konstrukcji Stalowych i Urządzeń Przemysłowych

„M.”, w którym uległ wypadkowi przy pracy w 1965 r. i z tego tytułu od 1976 r. jest on

uprawniony do renty inwalidzkiej wypadkowej drugiej grupy inwalidów, a w latach

1991 i 1995 zapadły prawomocne orzeczenia Sądów zasądzające rentę uzupełniają-

cą. W niniejszym postępowaniu Sąd pierwszej instancji ustalił, że gdyby powód po-

zostawał w zatrudnieniu na takim samym stanowisku jak w okresie, kiedy uległ wy-

padkowi przy pracy, jego wynagrodzenie byłoby wyższe niż pobierana z Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych inwalidzka renta wypadkowa, wobec czego zasądził na

rzecz powoda wyliczoną różnicę. Skoro kasacja nie kwestionuje wyników postępo-

wania dowodowego w tym zakresie, całkowicie chybione są zarzuty naruszenia art.

444 § 2 KC i 907 § 2 KC, gdyż te właśnie przepisy stanowią podstawę prawną rozs-

trzygnięcia, będącego zresztą kontynuacją rozstrzygnięć z lat poprzednich. Dlatego

też kwestionowanie co do zasady prawa powoda do renty uzupełniającej jest niezro-

zumiałe przy założeniu, że pozwany posiada w procesie legitymację bierną. Tę zaś

pozwany, ponad wszelką wątpliwość posiada, a to na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy

z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51,

poz. 298 ze zm.). W oparciu bowiem o ten przepis zostało sprywatyzowane byłe K.

Przedsiębiorstwo Konstrukcji Stalowych i Urządzeń Przemysłowych „M." i pozwany

faktowi temu zaprzeczyć nie może. Natomiast wykładnia, iż z mocy art. 74 ustawy z

dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwo-

wych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm.) pozwany utracił legitymację bierną w niniej-

szym procesie jest nie tylko oczywiście bezzasadna lecz wręcz kuriozalna. Przepis

ten bowiem stanowi tylko, że ustawa z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsię-

biorstw państwowych traci moc, co oznacza, że od wejścia w życie ustawy z 1996 r.

prywatyzacja i komercjalizacja odbywać się będzie w oparciu o przepisy nowej

ustawy, co wszakże nie może oznaczać, że skutki prawne czynności dokonanych

pod rządem ustawy z 1990 r. zanikły i że idąc za tokiem rozumowania kasacji „M.K.”

S.A. stał się na powrót K. Przedsiębiorstwem Konstrukcji Stalowych i Urządzeń

Przemysłowych. Art. 75 ustawy z 30 sierpnia 1996 r. stanowi, że jeżeli obowiązujące

przepisy powołują się na uchyloną przepisem art. 74 ustawę lub odsyłają ogólnie do

przepisów o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, stosuje się w tym zakresie

odpowiednio przepisy ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw pańs-

twowych. Niezależnie zatem od tego, że z mocy dawnej ustawy (art. 8 ust. 2) „M.K.”

3

S.A. wstąpił we wszystkie prawa i obowiązki przekształconego Przedsiębiorstwa

Konstrukcji Stalowych i Urządzeń Przemysłowych i z mocy art. 67 ustawy z 30 sierp-

nia 1996 r. skutki prawne czynności dokonanych przed dniem wejścia w życie tej

ustawy ocenia się według przepisów dotychczasowych, to także odpowiadałby wo-

bec powoda, gdyby został sprywatyzowany na podstawie przepisów nowej ustawy, a

to art. 1 ust. 1, art. 40 ust. 1 i art. 60 ust. 1.

Tym samym pozwany posiada w przedmiotowym procesie legitymację bierną.

Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku odniósł się wyłącznie do apelacyjnego za-

rzutu braku po stronie pozwanej legitymacji biernej, wobec czego nie znajduje uza-

sadnienia zarzut kasacji, iż Sąd ten nie rozpoznał zarzutu nieustosunkowania się

przez Sąd pierwszej instancji do problemu legitymacji procesowej pozwanego, a za-

tem brak jest podstaw do uznania, iż Sąd Apelacyjny dopuścił się obrazy art. 316

KPC.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy w oparciu o art. 39312

KPC orzekł jak w

sentencji wyroku.

========================================