I PKN 392/99

Wyrok z dnia 17 listopada 1999 r.

I PKN 392/99

Samo ujawnienie niedoboru w mieniu powierzonym pracownikowi nie

uzasadnia rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika

na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 KP.

Przewodniczący: SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Roman

Kuczyński, Andrzej Wasilewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 1999 r. sprawy z po-

wództwa Mariana P. przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowej Komunikacji Samo-

chodowej w K. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyro-

ku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 7

kwietnia 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację oraz zasądził kwotę stu złotych od strony pozwanej na

rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wyrokiem z

dnia 7 kwietnia 1999 r. [...] oddalił apelację pozwanego Przedsiębiorstwa Państwowej

Komunikacji Samochodowej w K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Cheł-

mie z dnia 27 listopada 1998 r. [...], mocą którego powód - Marian P. przywrócony

został do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy. W uzasadnieniu wyroku

Sądu Okręgowego podniesiono w szczególności, że trafne jest stanowisko Sądu

Rejonowego, wedle którego „ujawnienie niedoboru w mieniu powierzonym pracowni-

kowi nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że dokonał on zaboru brakującego

mienia”, tym bardziej jeżeli zważyć, że w stacji paliw oprócz powoda pracowało jesz-

cze siedmiu innych pracowników. W tej sytuacji brak było podstaw do zwolnienia po-

woda w trybie art. 52 § 1 pkt 2 KP, skoro popełnienie przez niego zarzucanego mu

przez stronę pozwaną przestępstwa ani nie zostało stwierdzone prawomocnym wy-

2

rokiem, ani też nie było oczywiste w chwili rozwiązywania z pracownikiem umowy o

pracę. Sąd Okręgowy nie podzielił również zarzutów strony pozwanej dotyczących

uchybień procesowych, bowiem przepis art. 177 § 1 pkt 4 KPC pozostawia sądowi

ocenę co do celowości zawieszenia postępowania w sprawie, jeżeli ujawni się czyn,

którego ustalenie w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie w

sprawie. Ponieważ w danym wypadku postępowanie karne nie obejmowało powoda,

ale toczyło się wyłącznie przeciwko innym osobom, przeto jego zakończenie nie mo-

gło mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Przeciwnie,

w tej sytuacji uwzględnienie wniosku strony pozwanej o zawieszenie postępowania

mogło spowodować nieuzasadnione przedłużenie tego postępowania, czemu Sąd

obowiązany był przeciwdziałać (art. 6 KPC).

W kasacji od powyższego wyroku strona pozwana zarzuciła błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 52 § 1 pkt 2 KP przez przyjęcie, że rozwiązanie z

powodem umowy o pracę w tym trybie stanowiło naruszenie prawa „ponieważ zarzu-

cane powodowi przestępstwo nie było oczywiste, gdyż nie zapadł skazujący wyrok a

powód nie został nawet objęty aktem oskarżenia”. Zdaniem skarżącego: „Oczywis-

tość przestępstwa nie dotyczy wprost zagarnięcia mienia, gdyż faktycznie nie ma

dowodów potwierdzających dokonanie takiego przestępstwa. Bezsporny jest jednak

zarzut popełnienia przestępstwa z art. 218 obowiązującego wówczas kodeksu kar-

nego polegającego na niedopełnieniu obowiązku w zakresie nadzoru nad mieniem -

stwarzającego choćby nieumyślnie - możliwość powstania niedoboru - jeżeli istotny

niedobór wystąpił”, a tych okoliczności Sąd nie rozważył i nie odniósł się do nich w

uzasadnieniu wyroku. Ponadto w kasacji sformułowany został również zarzut „popeł-

nienia rażących uchybień procesowych przez zaniechanie szczegółowego i samo-

dzielnego ustalenia czy popełnione przez powoda przestępstwo było oczywiste”. Na

podstawie tak sformułowanych zarzutów, w kasacji wnosi się o uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do po-

nownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie lub Rejonowemu w Chełmie.

W odpowiedzi na kasację powód wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna.

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji (art. 39311

KPC), bio-

3

rąc pod uwagę przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (art. 3933

KPC).

Ponieważ w niniejszej sprawie w kasacji nie wskazano na żadne przepisy postępo-

wania, których naruszenie uzasadniałby sformułowany w niej zarzut „popełnienia ra-

żących uchybień procesowych przez zaniechanie szczegółowego ustalenia, czy po-

pełnienie przez powoda przestępstwa było oczywiste”, przeto zarzut ten nie mógł być

przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym, a w konsekwencji należało

przyjąć, że ustalenia faktyczne dokonane w toku postępowania przez Sądy obu ins-

tancji nie zostały zakwestionowane i są wiążące. Dlatego przedmiotem rozpoznania

w postępowaniu kasacyjnym był wyłącznie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut

naruszenia art. 52 § 1 pkt 2 KP przez przyjęcie, że rozwiązanie umowy o pracę z po-

wodem na podstawie tego przepisu nie było dopuszczalne. Tymczasem, w uzasad-

nieniach wyroków Sądów obu instancji orzekających w niniejszej sprawie trafnie wy-

wiedziono, że w rozpoznawanej sprawie zarzucane powodowi przestępstwo zaboru

mienia ani nie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem, ani też nie posiada ono

znamion oczywistości, skoro samo „ujawnienie niedoboru w mieniu powierzonym

pracownikowi nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że dokonał on zaboru bra-

kującego mienia”. Co więcej, w rozpoznawanej sprawie nie wykazano nawet związku

przyczynowego pomiędzy konkretnymi zachowaniami powoda a faktem powstania

niedoboru mienia, do którego zresztą - poza powodem - miało dostęp także siedmiu

innych pracowników strony pozwanej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312

KPC

oraz na podstawie art. 108 § 1 w związku z art. 39319

i art. 391 KPC orzekł jak w

sentencji.

========================================