I PKN 390/99

Wyrok z dnia 7 grudnia 1999 r.

I PKN 390/99

Wysokość premii może być określona proporcjonalnie do faktycznych

zarobków poszczególnych pracowników uczestniczących w podziale funduszu

premiowego.

Przewodniczący: SSN Barbara Wagner (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef

Iwulski, Andrzej Kijowski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 1999 r. sprawy z powództwa

Jana G. przeciwko „S.” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o wynagro-

dzenie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia

14 kwietnia 1999 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w

Warszawie do ponownego rozpoznania, pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosz-

tach postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 1999 r. [...] oddalił

apelację Jana G. od wyroku Sądu Wojewódzkiego -Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo-

łecznych w Warszawie z dnia 16 lipca 1998 r. [...], zasądzającego od „S.” Spółki z

o.o. w B. na rzecz apelującego kwotę 1.915, 92 zł z odsetkami od dnia 19 grudnia

1997 r. i oddalającego powództwo w pozostałej części.

Powód od 1991 r. do 31 października 1997 r. był prezesem Zarządu pozwanej

Spółki. U strony pozwanej obowiązywał „Regulamin zasad wynagradzania i ustalania

środków na wynagrodzenia w Spółce z o.o. „S.”, wprowadzony uchwałą Rady Nad-

zorczej z dnia 27 czerwca 1995 r. z mocą obowiązującą od 1 września 1995 r. Pre-

mia ukształtowana została w tym regulaminie jako fakultatywny składnik wynagro-

dzenia za pracę. Przysługiwała w razie dodatniego wyniku finansowego i była ustala-

na na podstawie zamknięć rocznych. W dniu 18 lipca 1996 r. uchwalone zostały

2

przez Radę Nadzorczą „ Zasady przyznawania i wypłacania premii i prowizji za po-

prawę rentowności w Spółce z o.o. „S.””. Premia była naliczana proporcjonalnie do

wysokości zarobków poszczególnych pracowników zatrudnionych na stanowiskach

kierowniczych. Miała charakter uznaniowy, a jej wysokość dla prezesa Zarządu zat-

wierdzał przewodniczący Rady Nadzorczej. W grudniu 1997 r. dokonano ostatecz-

nego podziału premii za rok 1996. Powodowi przyznano premię w wysokości 1.915,

92 zł, zaś uchwałą Rady Nadzorczej z dnia 8 kwietnia 1998 r. za rok 1997 - 3.800 zł.

W ocenie Sądu, regulamin nie zawiera warunków premiowania, ani nie określa

zasad ustalania wysokości świadczenia. Nie wyznacza wysokości funduszu pre-

miowego. Skoro zaś przepisy płacowe nie określają w sposób poddający się obiek-

tywnej kontroli przesłanek przyznawania premii i określenia jej wysokości, to świad-

czenie to ma charakter nagrody, a roszczenie o nie powstaje po jego przyznaniu. Z

tego względu roszczenie powoda przekraczające wysokość przyznanej premii nie

zasługiwało na uwzględnienie.

Jan G. zaskarżył ten wyrok kasacją. Wskazując jako jej podstawy: naruszenie

przepisów prawa materialnego „ przez błędną wykładnię obowiązujących w pozwanej

spółce „S.” przepisów prawnych dotyczących zasad wynagradzania, polegającą w

szczególności na uznaniu, iż przepisy te nie określają zasad tworzenia i wysokości

funduszu premiowego oraz zasad podziału premii”, wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i zasądzenie na

jego rzecz kwoty 24.180, 08 zł lub o ich uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi

pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Skarżący wywodził, że premia ma charakter regulaminowy. Regulamin zasad

wynagradzania określa w § 4 wysokość funduszu premiowego. Zasady przyznawa-

nia i wypłacania premii i prowizji określają, w punkcie 1, reguły podziału należnej pra-

cownikom premii. W konsekwencji wynagrodzeniowego charakteru dochodzonego

świadczenia, odsetki od żądanych kwot powinny być liczone od lipca 1997 r., a nie

od przyznania premii przez Radę Nadzorczą.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasady wynagradzania w Spółce uchwala oraz wynagrodzenie członków Za-

rządu określa, zgodnie z § 26 umowy spółki, Rada Nadzorcza. Regulamin zasad wy-

nagradzania i ustalania środków na wynagrodzenia w Spółce z o.o. „S.” – zatwier-

3

dzony uchwałą Rady Nadzorczej z dnia 27 czerwca 1995 r., z mocą obowiązującą od

1 września 1995 r. stanowi, że: Składnikiem wynagrodzenia osób zatrudnionych na

stanowiskach kierowniczych w Spółce, płatnym z Funduszu Wynagrodzeń, jest mię-

dzy innymi premia (§ 2 ust. 1 lit. c). Premię ustala się „ przez odjęcie od Funduszu

Wynagrodzeń wypłaconych składników wynagrodzeń i składek ZUS" (§ 4 ust. 1);

ostateczna wysokość premii ustalana jest na podstawie zamknięć rocznych; warun-

kiem przyznania premii jest dodatni wynik finansowy (§ 4 ust. 2). Fundusz Wynagro-

dzeń tworzy się w wysokości 30% zrealizowanej marży (§ 3 ust. 1).

W „Zasadach przyznawania i wypłacania premii i prowizji za poprawę rentow-

ności w Spółce z o.o. „.S””, zatwierdzonych przez Radę Nadzorczą w dniu 18 lipca

1996 r. – akcie płacowym wykonawczym do regulaminu zasad wynagradzania, pos-

tanowiono, iż: premię „rozlicza się” proporcjonalnie do wysokości faktycznych zarob-

ków poszczególnych pracowników wypłaconych z Funduszu Wynagrodzeń (ust. 1) ;

premia ma charakter uznaniowy, a wypłacana jest „ za zaangażowanie i dobre wyniki

pracy” (ust. 2). Proporcja wynagrodzeń poszczególnych pracowników wynika ze

zróżnicowanych według stanowiska pracy „ współczynników wysokości wynagrodze-

nia zasadniczego” (§ 1 ust. 2 lit. a regulaminu zasad wynagradzania).

Z przedstawionej regulacji wynika wniosek odmienny do przyjętego przez Sąd

drugiej instancji - świadczenie przewidziane w § 2 ust. 1 lit. c regulaminu zasad wy-

nagradzania i nazwane premią poddaje się kontroli zarówno co do warunków jego

przyznawania, jak i ustalania wysokości. Można ustalić wielkość funduszu premiowe-

go ( § 4 ust. 1 regulaminu) i dokonać jego podziału ( ust. 1 Zasad). Premia przysłu-

guje za zaangażowanie i dobre wyniki pracy (ust. 2 Zasad), ale jest przyznawana

jeżeli wynik finansowy Spółki jest dodatni (§ 4 ust. 2 regulaminu). Ma charakter

uznaniowy, ale rozliczana jest proporcjonalnie do wysokości faktycznych zarobków

poszczególnych pracowników (ust. 2 Zasad).

Premia mogła być od roku 1996 wypłacana w wysokości zaliczkowej „do wy-

sokości 50% naliczeń”, a jej ostateczna wysokość ustalana była „na podstawie zam-

knięć rocznych” (§ 4 ust. 2 regulaminu). Powód kwestionował wysokość „ drugiej

raty” premii przyznanej za 1996 r. oraz wypłaconego świadczenia za 1997 r. Sąd,

błędnie oceniając charakter prawny dochodzonego świadczenia, nie dokonał meryto-

rycznej kontroli zasadności roszczeń Jana G.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39313

KPC,

orzekł jak w sentencji.

4

========================================