II UKN 380/99

Wyrok z dnia 8 lutego 2000 r.

II UKN 380/99

Nauczanie praktycznej nauki zawodu na podstawie umowy zlecenia i w

wymiarze niższym niż 22 godziny tygodniowo nie może być uznane za pracę

nauczycielską w rozumieniu art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 -

Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.) w

związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10

sierpnia 1988 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów Karty Nauczy-

ciela na instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz na niektórych innych pra-

cowników uspołecznionych zakładów pracy, prowadzących prace pedagogicz-

ne i wychowawcze (Dz.U. Nr 34, poz. 261 ze zm.).

Przewodniczący SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Krystyna Bednarczyk, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2000 r. sprawy z wniosku

Henryka K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o eme-

ryturę nauczycielską, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Poznaniu z dnia 16 marca 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 23 lipca 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Poznaniu oddalił odwołanie Henryka K. od decyzji Oddziału Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 28 listopada 1997 r. odmawiającej prawa do

wcześniejszej emerytury wobec ustalenia, że wnioskodawca na podstawie umowy

zlecenia z dnia 1 września 1976 r. zawartej z Wojewódzką Spółdzielnią Pracy Od-

dział w Ś. oraz umowy zlecenia z dnia 1 września 1983 r. zawartej ze Spółdzielnią

Pracy Usług Wielobranżowych w Ś. prowadził kursy i praktyczną naukę zawodu w

zakresie elektromechaniki, co jednak nie było równoznaczne z pracą pedagogiczną i

2

rzutuje na uprawnienia do wcześniejszej emerytury przewidziane w Karcie Nauczy-

ciela.

Wyrokiem z dnia 16 marca 1999 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Poznaniu oddalił apelację wnioskodawcy od powyższego wyroku.

Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia i wnioski Sądu Wojewódzkiego podkreślając,

że wnioskodawca będąc instruktorem praktycznej nauki zawodu pełnił jednocześnie

obowiązki kierownika Spółdzielni Pracy i pracował w akordzie wykonując usługi,

przeto nie mógł poświęcać nauce zawodu co najmniej 22 godzin tygodniowo, jak

wymagają tego przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10

sierpnia 1988 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów Karty Nauczyciela na

instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz niektórych innych pracowników uspo-

łecznionych zakładów pracy prowadzących prace pedagogiczne i wychowawcze

(Dz.U. Nr 34, poz. 261 ze zm.), a mógł przeznaczyć na tę naukę ok. 15-30 minut

przed rozpoczęciem i przed zakończeniem pracy uczniów. Mimo zatem posiadania

30-letniego okresu zatrudnienia wnioskodawca nie legitymuje się 20-letnim okresem

wykonywania pracy instruktora praktycznej nauki zawodu w wymiarze 22 godzin ty-

godniowo i tym samym nie spełnia warunków do przyznania emerytury nauczyciels-

kiej .

Kasacja wnioskodawcy zarzuca wyrokowi Sądu drugiej instancji naruszenie

prawa materialnego - § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia

10 sierpnia 1988 r. w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. –

Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art.

39311

KPC Sąd Najwyższy rozpoznając sprawę w granicach kasacji bierze z urzędu

pod rozwagę nieważność postępowania. Jednak w przedmiotowej sprawie nieważ-

ność postępowania nie występuje.

Sąd Najwyższy zauważa, że kasacja, jakkolwiek w uzasadnieniu zarzuca Są-

dowi drugiej instancji błędne rozumowanie co do wyliczenia czasu pracy poświęco-

nego przez wnioskodawcę uczniom i charakteru stosunku prawnego łączącego

wnioskodawcę ze Spółdzielnią, to nie wskazuje, by Sąd Apelacyjny dokonując usta-

leń faktycznych (jakimi w istocie są „rozumowania”), dopuścił się naruszenia przepi-

3

sów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym konieczne

byłoby wskazanie konkretnych przepisów jakie zostały naruszone oraz istotnego

wpływu naruszenia na wynik sprawy. Z braku tak skonkretyzowanych zarzutów Sąd

Najwyższy związany jest stanem faktycznym ustalonym przez Sąd pierwszej instan-

cji, skoro Sąd drugiej instancji tych ustaleń nie zakwestionował, przyjmując je tym

samym za własne. W świetle zaś tych ustaleń wnioskodawca, po pierwsze – jako ins-

truktor nauki zawodu nie był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, lecz na pods-

tawie umowy zlecenia (przy czym powody takiego stanu rzeczy nie mają znaczenia

dla sprawy), po drugie – czynności instruktora wykonywał obok obowiązków kierow-

nika zakładu pracy i pracy akordowej, po trzecie zaś i najistotniejsze - nie osiągnął

wymiaru 22 godzin tygodniowo, co zważywszy na jego inne obowiązki czyni przeko-

nującym wniosek, że poświęcał uczniom nie ponad 3 godziny dziennie a ok. 15 – 30

minut przed rozpoczęciem i po zakończeniu pracy ucznia. W świetle takich, nie za-

kwestionowanych zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego ustaleń jest

oczywiste, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przepis § 2 ust. 1 pkt. 4a rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10

sierpnia 1988 r. (Dz.U. Nr 34, poz. 261) obejmuje bowiem przepisami Karty Nauczy-

ciela pracowników, zatrudnionych w charakterze instruktorów praktycznej nauki za-

wodu w wymiarze minimum 22 godziny tygodniowo, natomiast przepis art. 88 art. 1

Karty Nauczyciela przyznaje prawo do emerytury bez względu na wiek nauczycie-

lowi, który udowodnił 30-letni okres zatrudnienia, w tym 20 lat pracy w charakterze

nauczyciela. Pracując w wymiarze i okresach, jakie ustalił Sąd drugiej instancji,

wnioskodawca nie legitymuje się 20-letnim okresem pracy nauczycielskiej, przeto

zaskarżony wyrok nie dopuszcza się obrazy wskazanych w kasacji przepisów prawa

materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy w oparciu o art. 39312

KPC orzekł jak w

sentencji wyroku.

========================================