I PKN 512/99

Wyrok z dnia 15 lutego 2000 r.

I PKN 512/99

"Przekroczenie jednego miesiąca" w rozumieniu art. 251

KP następuje,

gdy przerwa między rozwiązaniem poprzedniej, a nawiązaniem kolejnej umowy

o pracę trwa co najmniej 31 dni (art. 114 KC w związku z art. 300 KP).

Przewodniczący: SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka, Andrzej

Wasilewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2000 r. sprawy z powództwa

Joanny P. przeciwko Urzędowi Miasta w T.M. o przywrócenie do pracy, ekwiwalent

pieniężny za urlop wypoczynkowy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku

Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 19 stycz-

nia 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi wyrokiem z

dnia 19 stycznia 1999 r. [...], w wyniku apelacji powódki - Joanny P., w sprawie prze-

ciwko Urzędowi Miasta w T.M. o przywrócenie do pracy oraz ekwiwalent pieniężny

za urlop, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Tomaszowie

Mazowieckim z dnia 5 października 1998 r. [...] w ten sposób, że przywrócił powódkę

do pracy w Urzędzie Miasta w T.M. na poprzednich warunkach. W uzasadnieniu

wyroku Sądu Okręgowego podniesiono w szczególności, że mając na uwadze, iż

przerwa w świadczeniu pracy przez powódkę na podstawie zawieranych z nią przez

stronę pozwaną kolejnych umów o pracę na czas określony trwała dokładnie 1 mie-

siąc, a tym samym nie przekroczyła 1 miesiąca, co w świetle art. 251

KP oznacza, że

wobec spełnienia pozostałych przesłanek prawnych, w danym wypadku zaistniały

skutki prawne przewidziane tym przepisem. W konsekwencji należało stanąć na sta-

nowisku, że odmowa dopuszczenia powódki do pracy po dniu 31 maja 1998 r. oraz

2

odmowa jej dalszego zatrudnienia od dnia 1 czerwca 1998 r. jest równoznaczna z

rozwiązaniem stosunku pracy z powódką bez wypowiedzenia i z naruszeniem obo-

wiązujących przepisów prawa, co skutkuje przywrócenie jej do pracy na podstawie

art. 56 § 1 KP.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Łodzi strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 251

KP przez

błędną jego wykładnię. W uzasadnieniu kasacji podniesiono, że powódka była za-

trudniona u strony pozwanej na podstawie dwóch umów o pracę na czas określony,

a to od dnia 4 listopada 1996 r. do dnia 2 maja 1997 r., a następnie od dnia 2 maja

1997 r. do dnia 31 października 1997 r. Natomiast trzecia umowa o pracę na czas

określony od dnia 1 grudnia 1997 r. do dnia 31 maja 1998 r. została zawarta z po-

wódką w dniu 1 grudnia 1997 r. Zdaniem strony pozwanej, skoro rozwiązanie drugiej

umowy o pracę nastąpiło w dniu 31 października 1997 r., a nawiązanie kolejnej

umowy o pracę nastąpiło w dniu 1 grudnia 1997 r., to – wbrew stanowisku Sądu

Okręgowego – zgodnie z art. 112 KC oznacza, że trzecia umowa o pracę na czas

określony została zawarta z powódką już po upływie 1 miesiąca od dnia wygaśnięcia

poprzedniej umowy, bowiem należy przyjąć, że termin miesiąca upływał w tym wy-

padku w dniu 30 listopada 1997 r. W konsekwencji nie zaistniały skutki prawne za-

warcia trzeciej umowy, o których mowa jest w art. 251

KP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna.

Art. 251

KP stanowi, że zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony

jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nie

określony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas

określony, ale dotyczy to jedynie sytuacji, w której „przerwa między rozwiązaniem

poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła jednego mie-

siąca”. Przyjmując, że miesiąc liczy się za dni trzydzieści (art. 114 KC w związku z

art. 300 KP), należy stanąć na stanowisku, że o „przekroczeniu jednego miesiąca”

można mówić dopiero wtedy, gdy przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a na-

wiązaniem kolejnej umowy o pracę trwa co najmniej 31 dni. Tymczasem, w rozpoz-

nawanej sprawie jest poza sporem, że drugą umowę o pracę na czas określony

strona pozwana zawarła z powódką w dniu 2 maja 1997 r. na czas do dnia 31 paź-

3

dziernika 1997 r. (nawiasem mówiąc, była to niedziela), natomiast trzecia umowa o

pracę na czas określony została z nią zawarta z dniem 1 grudnia 1997 r. (czyli w po-

niedziałek). Oznacza to, że przerwa między rozwiązaniem poprzedniej (drugiej)

umowy o pracę zawartej na czas określony a nawiązaniem kolejnej – trzeciej umowy

o pracę trwała w danym wypadku dokładnie 30 dni, czyli nie przekroczyła jednego

miesiąca. Dlatego, wbrew zarzutowi kasacji, Sąd Okręgowy trafnie orzekł, że w roz-

poznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki prawne określone w art. 251

KP, a

w konsekwencji zawarcie przez stronę pozwaną z powódką trzeciej kolejnej umowy o

pracę na czas określony było równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem z nią

umowy o pracę na czas nie określony.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312

KPC

orzekł jak w sentencji.

========================================