I PKN 551/99

Wyrok z dnia 27 marca 2000 r.

I PKN 551/99

Przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego bezpośrednio po wyczerpaniu

zasiłku chorobowego nie zwalnia pracownika z obowiązku zawiadomienia pra-

codawcy o przyczynie nieobecności w pracy.

Przewodniczący SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera,

Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2000 r. sprawy z powództwa

Macieja N. przeciwko Fabryce Urządzeń Mechanicznych „P.” Spółka z o.o. w P. o

przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 8 czerwca 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyro-

kiem z dnia 8 czerwca 1999 r. [...] oddalił apelację Macieja N. od wyroku Sądu Rejo-

nowego-Sądu Pracy w Zawierciu z dnia 15 lutego 1999 r. [...], oddalającego po-

wództwo skarżącego o przywrócenie do pracy, zaś w części dotyczącej żądania

sprostowania świadectwa pracy oraz odprawy pieniężnej apelację odrzucił.

Sąd ustalił, że powód był zatrudniony w Fabryce Urządzeń Mechanicznych

Spółka z o.o. w P. od dnia 11 czerwca 1974 r. W dniu 4 listopada 1997 r. uległ wy-

padkowi przy pracy. Do dnia 31 lipca 1998 r. Maciej N. pobierał zasiłek chorobowy, a

od 1 sierpnia do 29 października 1998 r. świadczenie rehabilitacyjne. Decyzją z dnia

4 listopada 1998 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przyznał mu od

30 października 1998 r. rentę z powodu częściowej niezdolności do pracy. Po dniu

29 października 1998 r. Maciej N. nie podjął pracy i nie zawiadomił pracodawcy o

przyczynie nieobecności. W zakładzie zgłosił się dopiero około 20 listopada. Z dniem

29 października 1998 r. pozwana Spółka rozwiązała z nim umowę o pracę bez wy-

2

powiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 KP.

W ocenie Sądu, powód naruszył podstawowe obowiązki pracownicze, co uza-

sadniało rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Przyznanie świadczenia z

ubezpieczenia społecznego nie zwalnia pracownika z obowiązku powiadomienia

pracodawcy o przyczynie nieobecności w pracy. Orzeczenie częściowej niezdolności

do pracy nie jest równoznaczne z brakiem możliwości zatrudniania pracownika na

stanowisku pracy innym niż dotychczas zajmowane. Przyznanie świadczenia z ubez-

pieczenia rentowego nie stanowi zdarzenia powodującego ustanie stosunku pracy.

Rozwiązanie z powodem umowy o pracę nastąpiło z zachowaniem przepisanego

trybu. Jego roszczenie, niezależnie od tego, że zostało sformułowane nieprawidłowo,

nie jest usprawiedliwione.

Maciej N. zaskarżył ten wyrok kasacją. Wskazując jako jej podstawę narusze-

nie art. 233 KPC wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go

wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

pierwszej instancji. W uzasadnieniu kasacji pełnomocnik skarżącego podniósł nadto

zarzut naruszenia art. 941

pkt 1 KP przez jego niezastosowanie, a także brak kon-

sultacji ze związkami zawodowymi zamiaru rozwiązania z powodem umowy o pracę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu sprawy związany jest granicami kasacji

(art. 39311

KPC). Pełnomocnik skarżącego zarzucając naruszenia art. 233 KPC nie

określił w jaki sposób Sąd uchybił temu przepisowi. Stwierdzenie z konkluzji skargi,

że ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd „ nosi znamiona dowolności, i

nie został on rozważony w sposób wszechstronny” jest ogólnikowe i nie spełnia wy-

mogu prawidłowego uzasadnienia podstawy kasacyjnej, o którym stanowi art. 3933

KPC. Zdaniem Sądu Najwyższego, okoliczności sporne sprawy zostały wyjaśnione

dostatecznie do jej rozstrzygnięcia. Wnioski wyprowadzone z materiału dowodowego

są logiczne i spójne. Nie może być zasadnie podważone ustalenie, że Maciej N. nie

informując pracodawcy o przyczynie niepodjęcia pracy po wyczerpaniu świadczenia

rehabilitacyjnego, naruszył podstawowe obowiązki pracownicze. W istocie, okolicz-

ności stanowiące faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wy-

roku nie są, wnosząc z uzasadnienia kasacji, kwestionowane przez powoda. Można

jedynie domyślać się, że zamiar skarżącego skierowany jest na „usprawiedliwienie”

3

uchybienia obowiązkom pracowniczym. Sąd rozpoznając kasację nie może jednak

kierować się intuicją co do intencji strony. Mogą być one bowiem odczytane niepra-

widłowo (nawet wbrew rzeczywistej woli skarżącego). W tej sytuacji zarzut narusze-

nia art. 233 KPC należy uznać za gołosłowny.

Art. 94 pkt 1 Kodeksu pracy (w akcie tym nie ma art. 941

) nakłada na praco-

dawcę obowiązek zaznajomienia pracowników podejmujących pracę z zakresem ich

obowiązków, sposobem wykonywania pracy na wyznaczonych stanowiskach oraz

ich podstawowymi uprawnieniami. Z przepisu tego nie wynika obowiązek instruowa-

nia pracowników pozostających już w zatrudnieniu, tym bardziej o wieloletnim stażu

pracy, o przysługujących im uprawnieniach. Sąd nie uchybił więc art. 94 pkt 1 KP nie

stosując go.

Zarzut braku konsultacji rozwiązania umowy o pracę ze związkami zawodo-

wymi nie został z kolei skonkretyzowany. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku

w tym aspekcie nie jest wobec tego możliwa.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312

KPC,

orzekł jak w sentencji.

========================================