III RN 185/99

Wyrok z dnia 1 czerwca 2000 r.

III RN 185/99

Możliwa jest odmowa nadania uprawnień budowlanych bez przeprowa-

dzenia egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), gdy osoba ubiegająca się o te

uprawnienia nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych.

Przewodniczący: SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara

Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2000 r. sprawy ze skargi Szymona

R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 15 stycznia

1997 r. [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych, na skutek rewizji nadz-

wyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyj-

nego w Warszawie z dnia 5 marca 1999 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Admi-

nistracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Wojewoda K. decyzją z dnia 13 listopada 1996 r. na podstawie art. 14 ust. 3

pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze

zm.) oraz § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Bu-

downictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych

w budownictwie (Dz.U. z 1995 r., Nr 8 poz. 38) po ponownym przeprowadzeniu pos-

tępowania kwalifikacyjnego odmówił Szymonowi R. nadania uprawnień budowlanych

do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno -

budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu. Decyzja ta wynikła z ustalenia, że Szy-

mon R. mimo wezwania do uzupełnienia wniosku nie przedstawił dokumentów dają-

cych podstawę do uznania, iż odbył praktykę zawodową w sposób określony w § 23

2

ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. odnośnie do

okresu do 15 lutego 1995 r., tj. do czasu wejścia w życie wymienionego rozpo-

rządzenia oraz w sposób określony w § 7 rozporządzenia co do okresu po 15 lutego

1995 r. Chodziło o udokumentowanie odbywania praktyki pod kierunkiem osoby

mającej uprawnienia budowlane.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Szymona

R. decyzją z dnia 15 stycznia 1997 r. na podstawie art. 12 ust. 2 i art. 14 ust. 3 pkt 3 i

4 Prawa budowlanego oraz § 3 i § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki

Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. utrzymał w mocy decyzję or-

ganu pierwszej instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił ustalenia

zaskarżonej decyzji, iż wnioskodawca nie wykazał, aby odbył praktykę zawodową

dającą podstawę do przyznania uprawnień budowlanych. Nie można uznać za wys-

tarczającą praktyki zawodowej we własnym przedsiębiorstwie, na którą powoływał

się wnioskodawca. Nie można także uznać za praktykę zawodową czynności wyko-

nywanych przez skarżącego na budowie prowadzonej pod kierunkiem inspektora

nadzoru, który reprezentuje w trakcie budowy inwestora i nie jest osobą u której

wykonawca wykonuje praktykę zawodową.

Uwzględniając skargę Szymona R. Naczelny Sąd Administracyjny w Warsza-

wie wyrokiem z dnia 5 marca 1999 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją

decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zas-

karżona decyzja organu drugiej instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu

pierwszej instancji, którymi odmówiono skarżącemu uprawnień do kierowania robo-

tami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez przeprowadzenia

egzaminu wydane zostały w zakresie nie przewidzianym ani przez przepisy art. 12 –

14 Prawa budowlanego, ani przez przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki

Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r w sprawie samodzielnych

funkcji technicznych w budownictwie. Zdaniem Sądu, art. 12 ust. 3 Prawa budowla-

nego wskazuje, iż warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest złożenie eg-

zaminu ze znajomości przepisów prawnych dotyczących procesu budowlanego i jest

to warunek, który nie może być pominięty w postępowaniu w przedmiocie uprawnień

budowlanych. Rozpatrywanie więc wniosku skarżącego w aspekcie nadania mu

uprawnień budowlanych bez składania egzaminu było postępowaniem wadliwym, a

rozstrzygnięcie nie znajduje podstawy w cytowanych przepisach prawa.

Minister Sprawiedliwości w rewizji nadzwyczajnej zarzucił rażące naruszenie

3

art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Admi-

nistracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994

r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 roz-

porządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia

1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i na podsta-

wie art. 57 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu

w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W rewizji nadzwyczajnej przekonywająco wykazano, że błędna jest ocena

prawna zaskarżonego wyroku jakoby niedopuszczalna była odmowa nadania odpo-

wiednich uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w

art. 12 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Wbrew wyrokowi NSA, stosownie do § 5 ust.

5 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownic-

twa z dnia 30 grudnia 1994 r. przewidziane zostały wyraźnie dwie sytuacje, w których

wojewoda wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przepro-

wadzenia egzaminu. Po pierwsze, po bezskutecznym upływie terminu dla usunięcia

braków formalnych wniosku (§ 8 ust. 5 pkt 1) i po drugie, jeżeli osoba ubiegająca się

o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom w zakresie przygotowania

zawodowego (odpowiedniego wykształcenia lub wymaganej praktyki zawodowej - §

8 ust. 5 pkt 2). Tak ukształtowana procedura kwalifikacyjna odpowiada regulacji w

ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W szczególności w art. 12 ust. 2 tej

ustawy określone zostały wymagania, które muszą spełniać osoby uprawnione do

samodzielnych funkcji w budownictwie. Wymagania te dotyczą odpowiedniego wy-

kształcenia technicznego i praktyki zawodowej. Natomiast niezależnie od tego wa-

runkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest złożenie egzaminu ze znajomości

przepisów prawnych dotyczących procesu budowlanego oraz umiejętności praktycz-

nego zastosowania wiedzy technicznej (art. 12 ust. 3 ustawy Prawo budowlane).

Można zauważyć, że przewidziana w § 8 ust. 5 powołanego rozporządzenia możli-

wość rozstrzygnięcia sprawy bez przeprowadzenia egzaminu jest rozwiązaniem

funkcjonalnie odpowiednim dla sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o uprawnienia bu-

dowlane nie spełnia określonych wymagań kwalifikacyjnych. W takich bowiem sytua-

4

cjach poddawanie egzaminowi osoby, która z innych powodów nie mogłaby uzyskać

uprawnień budowlanych – byłoby bezprzedmiotowe.

Przyjmując błędne założenia co do wskazanych przepisów prawa materialne-

go Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał merytorycznych zarzutów podniesio-

nych w skardze, że wnioskodawca – wbrew ustaleniom zaskarżonej decyzji – udo-

kumentował przebieg odpowiedniej praktyki zawodowej.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy uznał, że rewizja nadzwyczajna miała

usprawiedliwioną podstawę i orzekł stosownie do art. 39313

§ 1 KPC odpowiednio

zastosowanego (art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. – Dz.U. Nr 43, poz. 189).

========================================