III RN 189/99

Wyrok z dnia 28 czerwca 2000 r.

III RN 189/99

Podpisanie decyzji administracyjnej przez wiceprezydenta miasta, upo-

ważnionego przez prezydenta do jej wydania, bez zaznaczenia, że jest to decy-

zja wydana z upoważnienia, nie narusza art. 107 § 1 KPA.

Przewodniczący: SSN Kazimier Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN

Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2000 r. sprawy ze skargi

Handlowej Spółdzielni Pracy „PZGS” w O. na decyzję Samorządowego Kolegium

Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 maja 1997 r. [...] w przedmiocie wymiaru

podatku od nieruchomości za lata 1995 i 1996, na skutek rewizji nadzwyczajnej

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Adminis-

tracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 25 lutego 1999 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Naczelnemu Sądowi Admi-

nistracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Katowicach do ponownego rozpozna-

nia.

U z a s a d n i e n i e

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w sprawie ze skargi Handlowej Spół-

dzielni Pracy „PZGS” w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

Bielsku-Białej z dnia 7 maja 1997 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomo-

ści za lata 1995 i 1996 wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu

Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 25 lutego 1999 r.

[...]. Zaskarżonym wyrokiem stwierdzono nieważność tej decyzji oraz decyzji organu

pierwszej instancji i zasądzono na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Zdaniem Sądu Administracyjnego decyzja organu pierwszej instancji została wydana

z naruszeniem przepisów o właściwości, a przez to jest nieważna na podstawie art.

156 § 1 pkt 1 KPA. Została ona wydana przez Wiceprezydenta O., który wprawdzie

2

posiada upoważnienie Prezydenta do wydawania decyzji w jego imieniu, lecz z treści

decyzji nie wynika, aby była ona wydana na podstawie tego upoważnienia.

W rewizji nadzwyczajnej zarzucono rażące naruszenie art. 22 ust. 3 i art. 51

ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, art.16 § 1, art. 107 § 1, art. 156 § 1

pkt 1 oraz art. 268a KPA, a także art. 328 § 2 KPC w związku z art. 59 ustawy o Na-

czelnym Sądzie Administracyjnym. W uzasadnieniu podniesiono, iż przepisy postę-

powania administracyjnego nie nakładają na osobę podpisującą decyzję z upoważ-

nienia organu obowiązku zaznaczenia, iż jest to decyzja wydana na podstawie upo-

ważnienia. Niepowołanie się na upoważnienie do wydania decyzji nie daje podstawy

do stwierdzenia jej nieważności ze względu na naruszenie przepisów o właściwości.

Dla potwierdzenia tego poglądu wskazano wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 paź-

dziernika 1996 r., III RN 8/96 (OSP 1997 z. 10, poz. 190 z glosą B. Adamiak). Ponie-

waż upoważnienie Wiceprezydenta O. miało ograniczony zakres, to Sąd powinien

ustalić, czy sporna decyzja była podjęta w granicach umocowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona.

Prezydent miasta jest uprawniony do wydawania decyzji w indywidualnych

sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 39 ust. 1 w związku z art.26 ust.5

ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, jednolity tekst: Dz.U. z

1996 r., Nr 13, poz.74 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji).

Zgodnie z art. 39 ust. 2 tej ustawy może on upoważnić swoich zastępców lub innych

pracowników do wydawania w jego imieniu tych decyzji administracyjnych. Podobną

regulację zawiera art. 268a KPA. Przepisy postępowania administracyjnego - jak

trafnie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej – nie zawierają wymagania, aby osoba

podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację

(informację), o posiadanym upoważnieniu. W odniesieniu do osoby wydającej decy-

zję przepis art. 107 § 1 KPA wymaga jedynie, aby decyzja zawierała „podpis z poda-

niem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wyda-

nia decyzji”. Sąd Najwyższy podziela pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia 11

października 1996 r., III RN 8/96 (OSNAPiUS 1997 nr 9, poz. 144, OSP 1997 z. 10,

poz.190 z glosą B. Adamiak), według którego decyzja administracyjna nie jest nie-

ważna z tego tylko powodu, że została podpisana przez zastępcę naczelnika urzędu

3

skarbowego lub wicedyrektora izby skarbowej bez wyraźnego powołania się na od-

powiednie upoważnienie naczelnika urzędu lub dyrektora izby.

Prezydent O. udzielił Wiceprezydentowi upoważnienia do podpisywania w

jego imieniu wszystkich decyzji administracyjnych z zakresu administracji publicznej

w czasie nieobecności jego oraz kierowników poszczególnych wydziałów Urzędu

Miejskiego w O. Możliwość skorzystania z tego upoważnienia, w sposób zgodny z

prawem uzależniona jest więc od sytuacji faktycznej w czasie podpisywania decyzji

przez Wiceprezydenta O. Obecność Prezydenta lub kierowników poszczególnych

działów wyłącza możliwość skorzystania z upoważnienia przez Wiceprezydenta.

Rozpoznając odwołanie od decyzji Wiceprezydenta O. organ drugiej instancji powi-

nien był ustalić, czy decyzja ta była wydana w czasie umożliwiającym skorzystanie z

upoważnienia. Odpowiednio odnosi się to również do Naczelnego Sądu Administra-

cyjnego.

Z tych względów na podstawie art. 39313

KPC w związku z art. 10 ustawy z

dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego ...(Dz.U. Nr 43,

poz. 189 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

========================================