I PKN 12/00

Wyrok z dnia 7 września 2000 r.

I PKN 12/00

Przesłankami nabycia prawa do uposażenia w stanie spoczynku na pod-

stawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo o

ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 124, poz.

782) jest uzyskanie prawa do emerytury lub renty przed dniem 1 stycznia 1998

r. w czasie trwania stosunku pracy oraz związek przyczynowy między ustaniem

stosunku pracy a nabyciem prawa do emerytury (renty).

Prokurator, którego stosunek pracy wygasł na podstawie art. 6 ust. 2

ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o zmianie ustawy o Prokuraturze Polskiej Rze-

czypospolitej Ludowej, Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia oraz

ustawy o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 20, poz. 121) nie nabył prawa do uposa-

żenia w stanie spoczynku.

Przewodniczący SSN Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Sędziowie SN: Józef

Iwulski (sprawozdawca), Kazimierz Jaśkowski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2000 r. sprawy z powódz-

twa Wojciecha K. przeciwko Prokuraturze Okręgowej w P. o wynagrodzenie i ustale-

nia, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Powód Wojciech K., po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa skierowanego

przeciwko Prokuraturze Wojewódzkiej w P., dochodził ustalenia, że przysługuje mu

status prokuratora w stanie spoczynku i prawo do uposażenia spoczynkowego, o

którym mowa w art. 711

§ 2 Prawa o ustroju sądów powszechnych w związku z art.

62a ustawy o prokuraturze. Wniósł też o zapłatę różnicy pomiędzy uposażeniem

spoczynkowym a świadczeniem rentowym pobieranym z ZUS-u w okresie od 1 lipca

2

1998 r. do 31 stycznia 1999 r., w łącznej kwocie 8 771 zł. W toku postępowania roz-

szerzył powództwo o zapłatę za luty 1999 r., dochodząc ostatecznie zapłaty łącznej

kwoty 10 448 zł.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Poznaniu wyrokiem z dnia 1 kwietnia 1999 r. [...]

oddalił powództwo. Sąd ustalił, że powód w okresie od 1 września 1955 r. do 30

września 1990 r. pracował w organach prokuratury. Począwszy od 14 sierpnia 1972 r.

powód zajmował stanowisko Prokuratora Wojewódzkiego w P. Z dniem 30 września

1990 r. stosunek pracy powoda wygasł z mocy prawa, ponieważ nie został on powo-

łany na stanowisko prokuratora, jak tego wymagał art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 22

marca 1990 r. o zmianie ustawy o Prokuraturze PRL, Kodeksu postępowania w

sprawach o wykroczenia oraz ustawy o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 20, poz. 121).

Jeszcze przed wygaśnięciem stosunku pracy powód zachorował. Od 18 lipca 1990 r.

do 29 marca 1991 r. pobierał zasiłek chorobowy. Dnia 21 stycznia 1991 r. powód zło-

żył wniosek o rentę inwalidzką. Decyzją z dnia 25 marca 1991 r. ZUS-Oddziału w P.

przyznał powodowi rentę inwalidzką drugiej grupy od dnia 30 marca 1991 r., tj. od

zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego. Po okresie pobierania renty inwalidz-

kiej, a potem emerytury, Prokurator Wojewódzki w P. decyzją z dnia 12 stycznia 1998

r. przyznał powodowi od dnia 1 stycznia 1998 r. uposażenie spoczynkowe w

wysokości 2 960 zł miesięcznie. Decyzja ta została zmieniona w czerwcu 1998 r.

Stwierdzono brak podstaw prawnych do ustalenia powodowi uposażenia spoczynko-

wego i od 1 lipca 1998 r. wstrzymano wypłatę tego świadczenia. Od tej daty powód

ponownie zaczął pobierać emeryturę. Opierając się na tych ustaleniach, Sąd pierw-

szej instancji uznał, iż powodowi nie należy się uposażenie, o którym mowa w art.

711

§ 2 Prawa o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 62a ustawy o proku-

raturze, ponieważ nie nabył on prawa do renty inwalidzkiej w czasie zajmowania

stanowiska prokuratora. Zdaniem Sądu Rejonowego, powód nabył prawo do renty z

dniem zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego, tj. od 30 marca 1991 r., pod-

czas gdy prokuratorem przestał być 6 miesięcy wcześniej. W ocenie Sądu fakt, że

prawo do renty inwalidzkiej powód nabył po okresie nieprzerwanego pobierania za-

siłku chorobowego z powodu choroby, która rozpoczęła się przed wygaśnięciem

stosunku pracy na stanowisku prokuratora, nie może mieć decydującego znaczenia,

ponieważ przepisy dotyczące uposażenia dla prokuratora w stanie spoczynku nie

uzależniają prawa do tego uposażenia od związku pomiędzy ustaniem stosunku

3

pracy, a przejściem na rentę i wymagają by prokurator zajmował to stanowisko bez-

pośrednio przed przejściem na rentę.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z

dnia 31 sierpnia 1999 r. [...] oddalił apelację powoda. Sąd drugiej instancji oparł się

na ustaleniach Sądu Rejonowego i uznał, że powodowi nie przysługuje uposażenie w

stanie spoczynku, gdyż nie nabył prawa do renty inwalidzkiej w czasie zajmowania

stanowiska prokuratora. Powód ma rację, zwracając uwagę, że czym innym jest na-

bycie prawa do renty, a czym innym nabycie prawa do świadczeń rentowych. O ile

prawo do renty powstaje w wyniku spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w

art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i

ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm. - ZEP), o tyle prawo do świadczeń rento-

wych uzyskuje osoba, która spełnia wszystkie przesłanki z art. 32, a oprócz tego

spełnia też warunek z art. 76 tej ustawy. Skoro art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia

1997 r. wiąże nabycie prawa do emerytury lub renty z zajmowaniem stanowiska

prokuratora, czyli z zatrudnieniem na stanowisku prokuratora, to nie ma podstaw, by

dokonywać szerokiej interpretacji tego przepisu, że prawo do uposażenia spoczyn-

kowego nabywa się także wówczas, gdy prawo do emerytury lub renty powstało w

okresie równorzędnym z zatrudnieniem na stanowisku prokuratora, za który to okres

uważa się czas korzystania z zasiłku chorobowego po wygaśnięciu stosunku pracy

na stanowisku prokuratora. Gdyby inny był cel ustawodawcy, to nie użyłby on tak

jednoznacznego i wąskiego pojęcia jak "zajmowanie stanowiska prokuratora".

Uznając zatem, że pojęcie to oznacza tylko okres zatrudnienia na stanowisku proku-

ratora, Sąd drugiej instancji rozważył, czy wówczas powód spełnił wszystkie prze-

słanki do nabycia prawa do renty. Konieczne było więc zbadanie, czy powód zajmu-

jąc, stanowisko prokuratora, był inwalidą, miał wymagany okres zatrudnienia i czy

inwalidztwo powstało w okresie zatrudnienia lub w okresie równorzędnym. Sąd od-

woławczy uzupełnił postępowanie dowodowe i ustalił, że powód nie był inwalidą w

czasie, kiedy zajmował stanowisko prokuratora. Ustalił, że inwalidztwo powoda

stwierdzono dopiero pół roku po wygaśnięciu stosunku pracy na stanowisku proku-

ratora, zgodnie z orzeczeniem OKiZ z dnia 21 lutego 1991 r., według którego po-

wstało ono od dnia zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego, czyli od 30 marca

1991 r. Skoro powód, zajmując stanowisko prokuratora, nie spełnił wszystkich prze-

słanek do nabycia prawa do renty, to prawa tego wówczas nie nabył i w konsekwencji

nie nabył również prawa do uposażenia w stanie spoczynku.

4

Wyrok ten zaskarżył kasacją powód. Zarzucił naruszenie art. 32 w związku z

art. 11 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz art. 76 ZEP, a także § 21 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra

Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji

lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania

na badania przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa (Dz.U.

Nr 47, poz. 214 ze zm.), polegające na uznaniu, iż nie spełnił wszystkich przesłanek

z art. 32 ZEP, zajmując stanowisko prokuratora. Powód zarzucił również naruszenie

art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju

sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 124, poz. 782 ze zm.)

przez uznanie, że nie nabył prawa do renty, zajmując stanowisko prokuratora.

Zarzucił także naruszenie art. 32 ust. 1 ZEP w związku z art. 8 ust. 1 Konstytucji

przez nierówne traktowanie prokuratorów, których stosunki pracy wygasły, w zakresie

nabycia prawa do uposażenia w stanie spoczynku. W uzasadnieniu kasacji powód

wywiódł w szczególności, że zachorował w czasie zatrudnienia na stanowisku proku-

ratora i od 18 lipca 1990 r. do 29 marca 1991 r. nieprzerwanie chorował, pobierając

początkowo wynagrodzenie, a następnie zasiłek chorobowy, które to okresy należy

traktować łącznie jako okres zasiłkowy. Okres choroby przypadał na okres zatrudnie-

nia, a następnie na okres równorzędny z okresem zatrudnienia. Sąd drugiej instancji,

zdaniem powoda, błędnie ocenił, że okresu równorzędnego nie można utożsamiać z

okresem zatrudnienia, podczas gdy należy je traktować jako okresy "tożsame". Zda-

niem powoda, w okresie równorzędnym należy go traktować tak, jakby w dalszym

ciągu zajmował stanowisko prokuratora. Zdaniem powoda, błędny jest także pogląd,

że jego inwalidztwo powstało od dnia zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego.

Organ rentowy nie żądał ustalenia powstania inwalidztwa po okresie zatrudnienia.

Okoliczność, że Komisja do spraw Inwalidztwa uznała, iż inwalidztwo powstało od

końca świadczeń, nie oznacza, że nie powstało ono w okresie zatrudnienia. Jego

schorzenia nasilały się w okresie zatrudnienia. Istotne jest bowiem kiedy inwalidztwo

powstało, a nie kiedy je stwierdzono. Powód uważa, że Sąd drugiej instancji naruszył

konstytucyjną zasadę równości praw. Sąd podzielił bowiem pogląd Ministra Sprawie-

dliwości, dzielący prokuratorów, których stosunki pracy wygasły, na trzy grupy z

punktu widzenia nabycia prawa do uposażenia w stanie spoczynku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5

Podstawową kwestią prawną w sprawie była wykładnia art. 6 ust. 1 ustawy z

dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 124, poz. 782). Zgodnie z nim, przepisy dotyczące

przysługiwania uposażenia przeniesionemu w stan spoczynku sędziemu (odpowied-

nio prokuratorowi) mają zastosowanie do sędziów (prokuratorów), którzy uzyskali

prawo do emerytury lub renty przed dniem wejścia w życie tej ustawy (czyli przed

dniem 1 stycznia 1998 r.), jeżeli prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego lub

prokuratora. Istota rzeczy sprowadza się do wykładni pojęcia nabycie prawa do eme-

rytury lub renty, w powiązaniu z warunkiem, aby nastąpiło to w czasie zajmowania

stanowiska sędziego lub prokuratora. Ustawa z dnia 28 sierpnia 1997 r. nie uregulo-

wała samodzielnie kwestii powstania prawa do świadczeń emerytalnych i rentowych

oraz nie określiła chwili nabycia prawa do renty. Czyniła to obowiązująca wówczas

ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich ro-

dzin, którą należy stosować do powoda, ponieważ jego uprawnienia do świadczeń

emerytalnych i rentowych do dnia 1 stycznia 1998 r. podlegały powszechnemu sys-

temowi zaopatrzenia emerytalnego pracowników. Zgodnie z art. 76 ZEP prawo do

świadczeń określonych w tej ustawie powstawało z dniem spełnienia się wszystkich

warunków wymaganych do nabycia prawa, a jeżeli pracownik pobierał zasiłek choro-

bowy, prawo do emerytury lub renty inwalidzkiej powstawało z dniem zaprzestania

pobierania tego zasiłku. Jak wynika z ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd

pierwszej instancji i zaakceptowanych przez Sąd drugiej instancji, których kasacja nie

kwestionuje, powód pobierał zasiłek chorobowy do 29 marca 1991 r., a zatem zgod-

nie z art. 76 ZEP nabył prawo do renty inwalidzkiej z dniem 30 marca 1991 r. Ustawa

o ZEP wyraźnie odróżniała termin powstania prawa do świadczeń w niej przewidzia-

nych (art. 76) od terminu powstania prawa do wypłaty tych świadczeń (art. 99 -104).

Prawo do świadczeń powstawało z mocy ustawy z dniem spełnienia się wszystkich

warunków wymaganych do nabycia prawa, a nie z mocy decyzji organu rentowego,

która miała charakter deklaratoryjny. Nie można więc, zarówno ze względów praw-

nych, jak i faktycznych, podzielić poglądu powoda, że prawo do renty inwalidzkiej

nabył w czasie zajmowania stanowiska prokuratora, ponieważ już wówczas spełnił

wszystkie ustawowe warunki do uzyskania prawa do renty, a tym samym spełnił rów-

nież warunki do uzyskania z dniem 1 stycznia 1998 r. uposażenia w stanie spoczyn-

ku na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. Przepis art. 76 ZEP

wyraźnie rozgraniczał warunki wymagane do nabycia prawa do świadczenia rento-

6

wego od przesłanki decydującej o powstaniu prawa do takiego świadczenia, stano-

wiąc, że prawo to powstaje z dniem zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego,

jeżeli pracownik taki zasiłek pobierał (również po ustaniu zatrudnienia). Wykładnia

tego przepisu prowadzi do wniosku, że pomimo spełnienia wszystkich warunków do

nabycia prawa do renty inwalidzkiej (określonych w art. 32-33 ZEP), prawo do tego

świadczenia nie powstawało podczas pobierania zasiłku chorobowego. W świetle art.

76 ZEP prawo powoda do renty inwalidzkiej powstało z dniem 30 marca 1991 r., tj. z

dniem zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego, chociażby nawet warunki do

nabycia tego prawa przewidziane w art. 32-33 ZEP powód spełnił wcześniej. Analo-

giczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 czerwca 1995 r., II URN

56/94 (OSNAPiUS 1995 nr 24, poz. 302), stwierdzając, że prawo do emerytury po-

wstaje z dniem zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego, chociażby pracownik

pobierający ten zasiłek spełniał już wcześniej wszystkie warunki wymagane do naby-

cia tego prawa. Również z innych względów nie można przyjąć, aby powód nabył

prawo do renty przed dniem 30 marca 1991 r. Powstanie inwalidztwa jest faktem,

którego ustalenie stanowi podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Powód w kasacji nie

kwestionuje faktów przez zarzut naruszenia odpowiednich przepisów postępowania.

Dlatego też Sąd Najwyższy związany jest ustaleniem faktycznym, że inwalidztwo

powoda powstało z dniem zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego, a takie

ustalenie, jako podstawę swego rozstrzygnięcia, przyjął Sąd drugiej instancji. Usta-

lenia tego Sąd drugiej instancji dokonał na podstawie orzeczenia Komisji do spraw

Inwalidztwa i Zatrudnienia. Orzeczenie to z jednej strony ma walor prawny, ale też

oznacza przyjęcie pewnego faktu i jako dowód stanowi podstawę ustaleń Sądu. Nie

można przyjąć (tak jak wywodzi powód), że inwalidztwo powstaje już z chwilą rozpo-

częcia się pewnych procesów chorobowych. Inwalidztwo powstaje w określonym

momencie, w którym procesy chorobowe doprowadzą do określonego prawem

skutku. Wcześniej można mówić tylko o procesach chorobowych, które mogą prowa-

dzić do inwalidztwa, a nie o jego istnieniu. Ustalenie Sądu drugiej instancji w tym za-

kresie było zgodne z przepisami procedury, a w prawnym aspekcie orzeczenie Ko-

misji nie naruszało odpowiednich przepisów prawa. Nie tyle chodzi przy tym o wska-

zane w kasacji przepisy rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z

dnia 5 sierpnia 1983 r., co o art. 25 ust. 2 ZEP, według którego, jeżeli nie ma możli-

wości ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, natomiast ustalono okres, w

którym niezdolność do pracy powstała, za datę powstania niezdolności przyjmuje się

7

datę końcową tego okresu. Przepis ten tworzy więc rodzaj domniemania prawnego,

potwierdzając zresztą, że inwalidztwo w znaczeniu prawnym powstaje w określonym

momencie (dacie). Skoro więc w przypadku powoda Komisja ustaliła, że jego inwa-

lidztwo powstało w pewnym okresie, to słusznie stwierdziła (co Sąd drugiej instancji

przyjął jako element stanu faktycznego), że inwalidztwo powoda powstało w ostatnim

dniu tego okresu (w tym przypadku w dniu zaprzestania przez powoda pobierania

zasiłku chorobowego). W dniu tym powód nie zajmował stanowiska prokuratora -

przez co należy rozumieć pozostawanie w stosunku pracy na tym stanowisku - gdyż

jego stosunek pracy wcześniej wygasł. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia

1997 r. jest przepisem szczególnym, którego wykładnia musi być ścisła. Skoro

dotyczy on "zajmowania stanowiska", to nie może być to pojęcie rozumiane rozsze-

rzająco, w sposób prowadzący do uznania, że stanowisko prokuratora można zaj-

mować także po rozwiązaniu stosunku pracy. Dlatego też wywody kasacji dotyczące

zrównania okresu pobierania zasiłku chorobowego z okresem zatrudnienia nie mogą

być uznane za prawidłowe. Rozumowanie przedstawione przez powoda jest prawi-

dłowe na tle przepisów ubezpieczenia społecznego, z punktu widzenia nabycia

prawa do świadczeń z tego tytułu. Taki rodzaj wykładni nie może być natomiast od-

niesiony do nabycia szczególnego uprawnienia do uposażenia w stanie spoczynku i

to w stosunku do osób, które przeszły na emerytury lub renty przed dniem wejścia w

życie przepisów ustanawiających takie świadczenie.

Przedstawiona powyżej wykładnia była już wyrażana w dotychczas niepubli-

kowanych orzeczeniach Sądu Najwyższego, np. w wyroku z dnia 17 lutego 2000 r., I

PKN 543/99. W sprawie tej Sąd Najwyższy ze względu na zakres zarzutów nie zajął

się szerzej kwestią związku między rozwiązaniem (wygaśnięciem) stosunku pracy

prokuratora a nabyciem prawa do renty przed wejściem w życie ustawy z dnia 28

sierpnia 1997 r. Sąd Najwyższy zaznaczył jednak, że ustanie (wygaśnięcie) stosunku

pracy z prokuratorem z mocy ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o zmianie ustawy o

Prokuraturze PRL nie miało jakiegokolwiek związku z jego wiekiem lub stanem zdro-

wia ani ze spełnieniem przez niego warunków wymaganych do nabycia prawa do

świadczenia rentowego. Stosunek pracy prokuratora wygasał bowiem z mocy prawa

z dniem 30 września 1990 r. w związku z niepowołaniem na stanowisko prokuratora

w terminie do dnia 30 czerwca 1990 r. Kwestia ta wymaga w niniejszej sprawie roz-

winięcia w związku z podniesionym w kasacji zarzutem naruszenia przepisów usta-

nawiających zasadę równości wobec prawa. Powód uważa, że zasada ta została

8

naruszona, gdyż odmówiono mu prawa do świadczenia, mimo że jest w sytuacji

prawnej takiej samej jak osoby, którym prawo to przyznaje się. Wymaga to analizy

wszystkich przesłanek nabycia prawa do uposażenia w stanie spoczynku osób, które

przeszły na emeryturę (rentę) przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 sierpnia 1997

r. W tym zakresie należy przede wszystkim stwierdzić, że art. 6 ust. 1 tej ustawy nie

jest przepisem samodzielnym. Stanowi on bowiem, że przepisy art. 711

§ 2 i 4 Prawa

o ustroju sądów powszechnych (USP), mają zastosowanie do sędziów i odpowiednio

do prokuratorów, którzy uzyskali prawo do emerytury lub renty przed dniem wejścia

w życie tej ustawy, jeżeli prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego lub prokura-

tora. Oprócz przesłanek zawartych w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r.

(uzyskanie prawa do emerytury lub renty przed dniem jej wejścia w życie, jeżeli

prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego lub prokuratora) konieczne jest odpo-

wiednie zastosowanie art. 711

§ 2 i 4 USP, a więc spełnienie przesłanek zawartych w

tych przepisach. Zgodnie z art. 711

§ 2 USP, sędziemu, przeniesionemu w stan spo-

czynku z powodu wieku, choroby lub utraty sił, przysługuje uposażenie w wysokości

75% wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkiem za wysługę lat, pobieranego na

ostatnio zajmowanym stanowisku. Przepis ten w sposób niewątpliwy łączy nabycie

prawa do uposażenia w stanie spoczynku z określonym związkiem między rozwiąza-

niem stosunku pracy a wiekiem lub stanem zdrowia. Przeniesienie w stan spoczynku

(rozwiązanie stosunku pracy) ma nastąpić z powodu wieku, choroby lub utraty sił.

Istnieć musi więc związek przyczynowy między przeniesieniem w stan spoczynku a

wiekiem lub stanem zdrowia sędziego. Inaczej mówiąc, tylko wówczas sędzia nabę-

dzie prawo do uposażenia spoczynkowego, jeśli przeniesienie go w stan spoczynku

nastąpiło z powodu wieku lub stanu zdrowia. Odpowiednie zastosowanie tego prze-

pisu do osób, które przeszły na emeryturę (wiek) lub rentę inwalidzką (choroba,

utrata sił) przed wejściem ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. oznacza, że konieczną

przesłanką nabycia przez nie prawa do uposażenia spoczynkowego było rozwiązanie

stosunku pracy (obecnie przejście w stan spoczynku) z powodu uzyskania prawa do

emerytury lub renty inwalidzkiej. Między rozwiązaniem stosunku pracy a uzyskaniem

prawa do emerytury lub renty musiał więc istnieć związek przyczynowy. Inaczej mó-

wiąc, jeżeli rozwiązanie (wygaśnięcie) stosunku pracy sędziego (prokuratora) przed

wejściem w życie ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. nie nastąpiło z powodu uzyskania

(w związku przyczynowym z uzyskaniem) prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej,

to nie nabył on prawa do uposażenia w stanie spoczynku.

9

Ponieważ w przypadku powoda nabycie prawa do renty nie nastąpiło w czasie

zajmowania przez niego stanowiska prokuratora ani bezpośrednio po zakończeniu

zajmowania tego stanowiska (w sytuacji gdy zakończenie zajmowania stanowiska

pozostawało w związku przyczynowym z nabyciem prawa renty) to słusznie Sądy

obu instancji uznały jego powództwo za bezzasadne.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na pods-

tawie art. 39312

KPC.

========================================