I PKN 276/00

Wyrok z dnia 7 marca 2001 r.

I PKN 276/00

Szczególna ochrona działacza związkowego przed rozwiązaniem stosun-

ku pracy (art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych,

jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.) dotyczy zarówno jego

rozwiązania za wypowiedzeniem, jak i bez wypowiedzenia, z jakichkolwiek

przyczyn - także zawinionych przez pracownika.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza , Sędziowie SN: Katarzyna

Gonera (sprawozdawca), Józef Iwulski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2001 r. sprawy z powództwa

Stefana L. przeciwko PKP Zakładowi Taboru w B. o uznanie za bezskuteczne wypo-

wiedzenia umowy o pracę, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie z dnia 9 lutego 2000 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu-Są-

dowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie do ponownego rozpoznania i

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Białogardzie wyrokiem z 12 października 1999 r.

oddalił powództwo Stefana L. przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowemu Polskie

Koleje Państwowe - Zakładowi Taboru w B. o przywrócenie do pracy.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód był zatrudniony w Przedsiębiorstwie PKP od

1974 r. na podstawie umowy o pracę, ostatnio na stanowisku starszego maszynisty

pojazdu trakcyjnego elektrycznego w Zakładzie Taboru w B. W dniu 17 lutego 1999 r.

zgłosił się do pracy o godz. 315

. Dyspozytor Władysław S. poddał powoda badaniu na

zawartość alkoholu we krwi. Alkotest wykazał 0,8 promille alkoholu. Ponieważ zgod-

nie z obowiązującymi u strony pozwanej przepisami wewnętrznymi zarzut nietrzeź-

wości można postawić pracownikowi w obecności co najmniej dwóch świadków, dys-

2

pozytor zadzwonił po dwóch innych pracowników, aby stawili się w jego pomieszcze-

niu. W ich obecności chciał poddać powoda ponownemu badaniu na zawartość alko-

holu. Nie czekając na przybycie świadków, powód opuścił zakład pracy. Wychodzą-

cego z terenu stacji powoda widział inny pracownik Kazimierz W. W dniach 17 i 18

lutego 1999 r. oraz od 10 marca do 16 marca 1999 r. powód był nieobecny w pracy z

powodu choroby. Powód był członkiem Zarządu Koła Związku Zawodowego Maszy-

nistów Kolejowych w Zakładzie Taboru w B. W dniu 5 marca 1999 r. zastępca dy-

rektora Zakładu Taboru w Białogardzie Marianna G. zawiadomiła zakładową organi-

zację związkową, której członkiem był powód, że zamierza rozwiązać z nim umowę o

pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowni-

czych, polegającego na tym, że 17 lutego 1999 r. stawił się do pracy - służby obsługi

pociągu [...] - w stanie po spożyciu alkoholu. Przewodniczący Zarządu Związku Za-

wodowego Maszynistów Kolejowych w Zakładzie Taboru w B. Ryszard N. po kon-

sultacji telefonicznej z dwoma innymi członkami Zarządu w piśmie z 10 marca 1999

r. odpowiedział dyrektorowi, że wina powoda nie została wykazana, a zatem sprawę

należy ponownie rozpatrzyć i nie wyciągać konsekwencji służbowych. W piśmie z

dnia 16 marca 1999 r. zastępca dyrektora Marianna G. złożyła oświadczenie o roz-

wiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1

KP. Pismo to zostało wysłane listem poleconym pod adres domowy powoda, lecz nie

zostało mu doręczone, wobec czego 24 marca 1999 r. pracodawca „anulował” swoją

wcześniejszą decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę z powodem bez wypowiedzenia.

W dniu 24 marca 1999 r. pracodawca zawiadomił Zarząd Związku Zawodowego Ma-

szynistów Kolejowych w Zakładzie Taboru w B. o zamiarze wypowiedzenia powodo-

wi umowy o pracę z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych - po-

legającego na przyjściu do pracy po spożyciu alkoholu. W piśmie z 29 marca 1999 r.,

które wpłynęło do pozwanego 30 marca 1999 r., przewodniczący Zarządu Związku

poinformował dyrektora, że Zarząd nie wyraża zgody na rozwiązanie z powodem

umowy o pracę i podtrzymuje swoją opinię z 10 marca 1999 r. Mimo braku zgody

zakładowej organizacji związkowej, pozwany wypowiedział powodowi w dniu 29

marca 1999 r. umowę o pracę za uprzednim trzymiesięcznym wypowiedzeniem ze

skutkiem na 30 czerwca 1999 r., wskazując jako przyczynę wypowiedzenia narusze-

nie obowiązków pracowniczych polegające na zgłoszeniu się do pracy 17 lutego

1999 r. w stanie po spożyciu alkoholu. Powód otrzymał pismo wypowiadające

umowę 31 marca 1999 r. Oceniając przedstawione ustalenia faktyczne, Sąd Rejo-

3

nowy doszedł do wniosku, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było uza-

sadnione, a przyczyna wypowiedzenia rzeczywista i znajdująca potwierdzenie w

materiale dowodowym. Uznał w związku z tym, że pracodawca nie naruszył art. 45 §

1 KP. Ponadto Sąd ocenił, że pracodawca nie naruszył art. 32 ust. 1 ustawy z dnia

23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.). Powód był

członkiem Zarządu Koła Związku Zawodowego Maszynistów Kolejowych w Zakładzie

Taboru w B. Stosownie do treści § 26 ust. 3 statutu Związku Zawodowego Ma-

szynistów Kolejowych w Polsce, Koła Związku wchodzą w skład zakładowej organi-

zacji związkowej. Wobec tego powodowi, jako działaczowi związkowemu, przysługi-

wała ochrona przed rozwiązaniem umowy o pracę wynikająca z art. 32 ustawy o

związkach zawodowych. Przepis § 28 ust. 2 pkt 4 statutu Związku Zawodowego Ma-

szynistów Kolejowych w Polsce stanowi, że Zakładowa Rada Związku współuczest-

niczy w decyzjach dotyczących zwalniania pracowników i powinna wyrazić zgodę na

zwolnienie powoda. Tymczasem z materiału dowodowego zebranego w sprawie wy-

nika, że to Prezydium Związku nie wyraziło zgody na rozwiązanie umowy o pracę z

powodem, chociaż § 29 statutu nie daje podstaw do tego, aby Prezydium mogło po-

dejmować decyzje w sprawach zwolnień pracowników, skoro należało to do kompe-

tencji Zakładowej Rady Związku. W ocenie Sądu Rejonowego stanowisko uprawnio-

nego przez statut Związku organu (Rady) powinno być wyrażone w postaci uchwały

podjętej przez wszystkich członków tego organu ujętej w protokole jego posiedzenia.

Pozwany pracodawca nie naruszył art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych,

ponieważ brak zgody na rozwiązanie umowy o pracę z powodem nie pochodził od

organu uprawnionego przez statut Związku do wyrażenia opinii w tej kwestii.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie wyrokiem

z 9 lutego 2000 r. oddalił apelację powoda. W apelacji powód zarzucił przekroczenie

przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów i w jej wyniku przypisanie

mu, że stawił się do pracy w dniu 17 lutego 1999 r. w stanie po spożyciu alkoholu, a

ponadto naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych przez uznanie za

dopuszczalne wypowiedzenia powodowi jako członkowi zakładowej organizacji

związkowej umowy o pracę bez zgody tej organizacji.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd Okręgowy na wstępie postawił tezę, że

ocena materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków i stron, należy do

sądu pierwszej instancji i nie podlega w zasadzie kontroli instancyjnej, jeżeli jest

zgodna z okolicznościami sprawy i nie wykazuje błędu logicznego w rozumowaniu.

4

Takich uchybień - w ocenie Sądu Okręgowego - Sąd Rejonowy nie popełnił. Osta-

tecznie Sąd drugiej instancji podzielił ocenę materiału dowodowego dokonaną przez

Sąd Rejonowy, podzielając jego argumenty przytoczone na uzasadnienie oceny po-

szczególnych zeznań, ich wzajemnych zależności i sprzeczności między nimi. Sąd

Okręgowy nie podzielił poglądu powoda co do tego, że wypowiadając mu umowę o

pracę pracodawca naruszył art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. W oce-

nie tego Sądu wskazany przepis uzależnia co prawda skuteczność rozwiązania sto-

sunku pracy z pracownikiem korzystającym z ochrony w nim przewidzianej od zgody

właściwego organu związkowego, dotyczy to jednak pracowników innych niż tych,

którzy dopuścili się rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych w rozumieniu

art. 52 § 1 pkt 1 KP, uzasadniającego rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę

bez wypowiedzenia. Zachowanie powoda, leżące u podstaw wypowiedzenia mu

umowy o pracę, należało ocenić jako rażące naruszenie obowiązków pracowniczych,

które uzasadniało nawet rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Jeżeli pra-

codawca zastosował łagodniejszą formę rozwiązania umowy o pracę, to pracownik

nie może z tego tytułu wywodzić korzystniejszych dla siebie skutków prawnych.

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył kasacją powód. Jako podstawy kasacji

wskazał: 1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja

1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.), przez jego błędną

wykładnię polegającą na przyjęciu, że możliwe jest rozwiązanie z członkiem zarządu

zakładowej organizacji związkowej umowy o pracę bez zgody zarządu, podczas gdy

wykładnia gramatyczna, funkcjonalna i systemowa owego przepisu nie daje ku temu

podstaw, 2) naruszenie przepisów postępowania mające decydujący wpływ na wynik

sprawy, a mianowicie art. 233 KPC „poprzez dokonanie in fine dowolnej nie zaś swo-

bodnej oceny dowodów”. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w cało-

ści i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest uzasadniona ze względu na to, że zaskarżony nią wyrok narusza

art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych przez błędną wykładnię tego przepi-

su. Zgodnie z jego treścią, pracodawca nie może bez zgody zarządu zakładowej or-

ganizacji związkowej wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z pracownikiem

będącym członkiem zarządu lub komisji rewizyjnej zakładowej organizacji związko-

5

wej w czasie trwania mandatu oraz w okresie roku po jego wygaśnięciu. Wbrew sta-

nowisku Sądu Okręgowego przepis ten nie wyłącza spod ochrony nim przewidzianej

pracownika, będącego członkiem zarządu lub komisji rewizyjnej zakładowej organi-

zacji związkowej, który dopuścił się rażącego naruszenia podstawowych obowiązków

pracowniczych uzasadniającego rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w

trybie art. 52 § 1 pkt 1 KP. Również rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie

wymaga uzyskania przez pracodawcę zgody zarządu zakładowej organizacji związ-

kowej. Zakres przedmiotowy ochrony działacza związkowego przed rozwiązaniem z

nim stosunku pracy przez pracodawcę został określony w omawianym przepisie

szeroko. Od pracodawcy wymaga się uzyskania uprzedniej zgody zarządu zakłado-

wej organizacji związkowej zarówno wtedy, gdy w stosunku do chronionego działa-

cza związkowego ma zamiar wypowiedzieć umowę o pracę (rozwiązać stosunek

pracy za wypowiedzeniem), jak i wówczas gdy zamierza rozwiązać z nim umowę o

pracę (stosunek pracy) bez wypowiedzenia z jakichkolwiek przyczyn, co obejmuje

różne sytuacje - zarówno zawinione, jak i nie zawinione przez pracownika. Przepis

art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych dotyczy zatem wszystkich sytuacji, w

których pracodawca zamierza rozwiązać stosunek pracy z pracownikiem będącym

działaczem związkowym. Ani przepisy Kodeksu pracy, ani przepisy ustawy o związ-

kach zawodowych nie przewidują wyłączenia lub ograniczenia ochrony wynikającej z

art. 32 ust.1 ustawy o związkach zawodowych w odniesieniu do pracowników, wobec

których ze względu na rażące naruszenie przez nich podstawowych obowiązków

pracowniczych pracodawca zamierza rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia.

Jeżeli pracodawca nie uzyskuje wymaganej przez prawo zgody na rozwiązanie

stosunku pracy z pracownikiem będącym działaczem związkowym, to pracownikowi

przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy nawet wówczas, gdy dopuścił się

ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Taki jest bowiem

sens szczególnej ochrony przed rozwiązaniem stosunku pracy, wynikającej z art. 32

ust. ustawy o związkach zawodowych (por. wyrok SN z 15 października 1999 r., I

PKN 306/99, Prawo Pracy 2000/8/31, OSNAPiUS 2001 nr 5, poz. 146). Ochrona

przewidziana w art. 32 ustawy o związkach zawodowych obejmuje także zawinione

zachowania pracownika określone w art. 52 § 1 KP (por. wyrok SN z 16 czerwca

1999 r., I PKN 124/99, OSNAPiUS 2000 nr 17, poz. 650).

Już tylko przedstawione wyżej argumenty przesądzają o wadliwej wykładni art.

32 ust. 1 dokonanej przez Sąd Okręgowy. Ponadto Sąd ten utożsamił rozwiązanie

6

umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (w trybie art. 52 § 1 pkt 1 KP)

z wypowiedzeniem umowy o pracę z przyczyny zawinionej przez pracownika. Tym-

czasem nie bez znaczenia jest w rozpoznawanej sprawie okoliczność, że do rozwią-

zania łączącego strony stosunku pracy doszło w wyniku wypowiedzenia powodowi

umowy o pracę dokonanego przez pracodawcę oraz że Sąd Rejonowy zajmował się

zasadnością i zgodnością z prawem owego wypowiedzenia, co wyraźnie wynika z

uzasadnienia wydanego przezeń wyroku.

Z ustaleń faktycznych i oceny materialnoprawnej Sądów obu instancji wynika,

że powód podlegał jako działacz związkowy ochronie przewidzianej w art. 32 ust. 1

ustawy o związkach zawodowych. Prawidłowość owego ustalenia nie podlegała we-

ryfikacji w postępowaniu kasacyjnym, ponieważ nie została w kasacji zakwestiono-

wana (ustalenie to jest korzystne dla powoda, a to on wniósł kasację). Oznacza to,

że na wypowiedzenie powodowi umowy o pracę pozwany pracodawca powinien uzy-

skać zgodę odpowiedniego organu związkowego - zarządu zakładowej organizacji

związkowej. Obowiązek „uzyskania zgody“ na wypowiedzenie umowy o pracę

działaczowi związkowemu jest dalej idący niż powinność "konsultacji" zamiaru

wypowiedzenia z zarządem zakładowej organizacji związkowej przewidzianej w art.

38 KP (por. wyrok SN z 5 maja 1995 r., I PKN 678/98, OSNAPiUS 2000 nr 13, poz.

512). O tym, jaki konkretnie organ związkowy powinien ową zgodę wyrazić w odnie-

sieniu do powoda, stanowią odpowiednie przepisy statutu Związku Zawodowego Ma-

szynistów Kolejowych w Polsce, którego powód był członkiem. Z ustaleń Sądów obu

instancji wynika, że zgoda taka nie została wyrażona (takiego ustalenia dokonał Sąd

Rejonowy, a Sąd Okręgowy je zaakceptował). Rodzi to określone konsekwencje w

odniesieniu do oceny zgodności z prawem wypowiedzenia powodowi umowy o

pracę. Nawet wówczas, gdy wypowiedzenie to było uzasadnione (istniała rzeczywi-

sta przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem), na-

ruszenie przez pracodawcę przepisów o wypowiadaniu umów o pracę - w tym przy-

padku naruszenie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych - sprawia,

że pracownikowi będącemu działaczem związkowym podlegającym szczególnej

ochronie przed rozwiązaniem stosunku pracy przysługuje na podstawie art. 45 § 1

KP roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach lub o odszkodo-

wanie.

W końcowym fragmencie uzasadnienia Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na to,

że powód nie może z zaistniałej sytuacji wywodzić dla siebie korzystnych skutków

7

prawnych, skoro jego zachowanie leżące u podstaw wypowiedzenia mu umowy o

pracę można ocenić jako rażące naruszenie obowiązków pracowniczych. Przytoczo-

ny pogląd może oznaczać, choć nie jest to jednoznaczne ze względu na lakonicz-

ność wypowiedzi, że Sąd Okręgowy rozważał zasadność roszczeń powoda w kon-

tekście klauzuli generalnej nadużycia prawa podmiotowego (art. 8 KP) i uznał odda-

lenie powództwa przez Sąd Rejonowy za prawidłowe rozstrzygnięcie również z tej

przyczyny, że roszczenie powoda o przywrócenie do pracy nie powinno być

uwzględnione ze względu na jego sprzeczność z zasadami współżycia społecznego

lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Pozbawienie funkcyjnych

działaczy związkowych wzmożonej ochrony trwałości stosunku pracy wymaga jednak

precyzyjnego i przekonującego uzasadnienia nadużycia prawa do tej ochrony (por.

wyrok SN z 16 czerwca 1999 r., I PKN 127/99, OSNAPiUS 2000 nr 17, poz. 652),

czego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera. Zarzut naruszenia art. 8 KP

(sprzeczności żądania przywrócenia do pracy ze społeczno-gospodarczym

przeznaczeniem prawa) nie może również ograniczać się do twierdzenia, że działacz

związkowy dopuścił się czynu wskazanego w art. 52 § 1 pkt 1 KP (por. wyrok SN z

16 czerwca 1999 r., I PKN 124/99, OSNAPiUS 2000 nr 17, poz. 650). Jeżeli

pracodawca wypowiedział umowę o pracę pracownikowi szczególnie chronionemu

ze względu na pełnione funkcje związkowe z naruszeniem przepisów o

rozwiązywaniu umów o pracę, to rodzaj czynu pracownika decyduje o tym, czy

można uznać jego roszczenie o przywrócenie do pracy za sprzeczne ze społeczno-

gospodarczym przeznaczeniem prawa. Jeżeli zachowanie pracownika może być

ocenione jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych,

wówczas żądanie przywrócenia do pracy może stanowić nadużycie prawa (por.

wyrok SN z 26 czerwca 1998 r, I PKN 215/98, OSNAPiUS 1999 nr 14, poz. 461), co

jednak wymaga precyzyjnego uzasadnienia stanowiska sądu w tej kwestii.

Orzecznictwo Sądu Najwyższego dopuszcza w sytuacjach, gdy wypowiedze-

nie pracownikowi będącemu działaczem związkowym umowy o pracę (lub rozwiąza-

nie z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia) było uzasadnione (ze względu na

szczególną naganność zachowania pracownika), lecz naruszało przepisy o szcze-

gólnej ochronie działaczy związkowych przed rozwiązaniem stosunku pracy (w

związku z nieuzyskaniem zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej), zasą-

dzenie odszkodowania w miejsce żądanego przez pracownika przywrócenia do

pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego z 26 marca 1998 r., I PKN 571/97, OSNAPiUS

8

1999, nr 5, poz. 168, z 16 stycznia 1998 r., I PKN 475/97, OSNAPiUS 1998 nr 23,

poz. 683, z 2 kwietnia 1998 r., I PKN 13/98, OSNAPiUS 1999 nr 6, poz. 209, z 1

grudnia 1998, I PKN 469/98, OSNAPiUS 2000 nr 2, poz. 51).

Na podstawie art. 4771

§ 2 KPC sąd może uwzględnić roszczenie o

odszkodowanie zamiast roszczenia o przywrócenie do pracy zgłoszonego przez

pracownika objętego ochroną przed rozwiązaniem stosunku pracy na podstawie art.

32 ustawy o związkach zawodowych, jeżeli to wybrane roszczenie jest

nieuzasadnione ze względu na sprzeczność ze społeczno-gospodarczym

przeznaczeniem prawa (art. 8 KP) (por. wyrok SN z 27 lutego 1997 r., I PKN 23/97,

OSNAPiUS 1997 nr 21, poz. 419, z 3 listopada 1997, I PKN 440/97, OSNAPiUS

1998 nr 16, poz. 478, z 23 stycznia 1998, I PKN 490/97, OSNAPiUS 1999 nr 1, poz.

9).

Zasadność zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych

usprawiedliwiała uwzględnienie kasacji na podstawie art. 39313

§ 1 KPC.

Nie jest natomiast uzasadniony zarzut naruszenia art. 233 KP (skarżącemu

prawdopodobnie chodzi o § 1 tegoż artykułu). Uzasadnienie tego zarzutu sprowadza

się do przedstawienia przez powoda jego własnej oceny zeznań dwóch świadków:

Władysława S. (dyspozytora, który przeprowadzał badanie powoda na zawartość

alkoholu we krwi) oraz Kazimierza W. (pracownika, który widział powoda w nocy 17

lutego 1999 r. opuszczającego teren zakładu pracy). Ocena tych dowodów przed-

stawiona w kasacji jest odmienna od tej, której dokonał Sąd Rejonowy i którą za-

aprobował Sąd Okręgowy, co nie oznacza jeszcze, że ocena Sądów obu instancji

była dowolna i sprzeczna z treścią pozostałego materiału dowodowego. Nie ma w

ocenie materiału dowodowego logicznych błędów ani tez sprzecznych z doświadcze-

niem życiowym. Materiał ten został oceniony całościowo i wszechstronnie, z

uwzględnieniem treści zeznań wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków, a nie

tylko tych (dwóch), które zostały wymienione w kasacji. Uzasadnienie zarzutu naru-

szenia art. 233 § 1 KPC nie może się sprowadzać do przedstawienia przez skarżą-

cego własnej wersji wydarzeń - jak to czyni kasacja - lecz powinno polegać na przy-

kład na wykazaniu naruszenia reguł prowadzenia postępowania dowodowego, albo

popełnienia przy ocenie materiału dowodowego istotnych błędów logicznych lub po-

minięcia konkretnych dowodów, bądź też na wykazaniu, że ocena ta jest niespójna i

sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego. Tego rodzaju argumentów uza-

9

sadnienie kasacji jednak nie zawiera, co przesądziło o potraktowaniu omawianego

zarzutu jako nieuzasadnionego.

Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na pod-

stawie art. 39313

§ 1 KPC.

========================================