II UKN 548/00

Wyrok z dnia 5 września 2001 r.

II UKN 548/00

Kontroli kasacyjnej podlega prawidłowość wykładni i zastosowania

prawa w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego w zaskarżonym wyroku,

jeżeli w kasacji zarzucono tylko naruszenie prawa materialnego (art. 3931

pkt 1

KPC).

Przewodniczący SSN Teresa Romer, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk

(sprawozdawca), Beata Gudowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2001 r. sprawy z wniosku

Janusza S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w T.G. o

prawo do renty, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 26 stycznia 2000 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 12 kwietnia 1999 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w T.G.

odmówił przyznania wnioskodawcy Januszowi S. prawa do renty z tytułu niezdolno-

ści do pracy z uwagi na powstanie niezdolności do pracy po upływie 18 miesięcy od

ustania okresów składkowych.

Odwołanie wnioskodawcy od tej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu

Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 20 sierp-

nia 1999 r. [...]. Sąd ustalił, że ostatni okres składkowy wnioskodawcy upłynął 1

czerwca 1994 r., a do tej daty wnioskodawca pobierał zasiłek dla bezrobotnych.

Określony w art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Fun-

duszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) warunek powsta-

nia niezdolności do pracy w ciągu 18 miesięcy od ustania okresów składkowych lub

nieskładkowych uprawniających do świadczeń byłby spełniony, gdyby niezdolność

do pracy powstała do 1 grudnia 1995 r. Z opinii biegłych lekarzy specjalistów z za-

2

kresu chorób wewnętrznych i neurologii wynika, że wnioskodawca jest niezdolny do

pracy od 5 lutego 1999 r., zatem omawiany wymóg nie został spełniony.

Po rozpoznaniu apelacji wnioskodawcy od tego wyroku Sąd Apelacyjny-Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem z dnia 2 stycznia 2000 r.

[...] oddalił apelację. Sąd Apelacyjny ustalił, że wnioskodawca ubiegał się o rentę in-

walidzką w 1994 r. Jego odwołanie od decyzji odmawiającej przyznania tego świad-

czenia zostało oddalone prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Katowi-

cach z dnia 31 stycznia 1995 r. [...] wobec braku inwalidztwa. Ustalenia tego wyroku

wzmacniają opinię biegłych lekarzy stwierdzającą, że niezdolność do pracy wniosko-

dawcy nie powstała przed dniem 1 grudnia 1995 r.

Wyrok ten zaskarżył kasacją wnioskodawca i wskazując jako podstawy kasacji

naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 57 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i na-

ruszenie przepisów postępowania przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności

mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wniósł o uchylenie zaskarżo-

nego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach do ponow-

nego rozpoznania. W uzasadnieniu kasacji wnioskodawca podniósł, że nie ma żad-

nej opinii lekarskiej dotyczącej stanu jego zdrowia z okresu od 7 grudnia 1994 r. do 1

grudnia 1995 r. Nie ma zatem pewności, że niezdolność wnioskodawcy do pracy nie

powstała w ciągu 1995 r., a więc w okresie wymaganym do spełnienia wymogu po-

wołanego przepisu prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3931

KPC kasację można oprzeć na dwóch podstawach: na na-

ruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastoso-

wanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 3933

KPC wymienia jako warunek do-

puszczalności kasacji przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Prawi-

dłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu przepisów prawa,

które skarżący uważa za naruszone. W przypadku przytoczenia jako podstawy kasa-

cji naruszenia przepisów postępowania w uzasadnieniu kasacji powinno znajdować

się wyjaśnienie, na czym zdaniem skarżącego polega naruszenie każdego ze wska-

zanych przepisów postępowania i jaki wpływ miało to naruszenie na wynik sprawy.

3

Wskazanie jako jednej z podstaw kasacji „niewyjaśnienia wszystkich okoliczności

mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy” nie jest przytoczeniem pod-

stawy kasacyjnej w rozumieniu powołanego przepisu. Nie można uznać, że kasacja

została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania, skoro nie wska-

zuje się w niej, aby któryś z przepisów postępowania został naruszony. Skoro kasa-

cja nie przedstawia zarzutu, że ustalenia faktyczne zapadły z naruszeniem przepisów

postępowania, ustalenia te nie mogą być skutecznie kwestionowane. W konse-

kwencji kasacja podlega rozpoznaniu tylko w takim zakresie, w jakim oparta jest na

podstawie naruszenia prawa materialnego, przy czym kontroli podlega prawidłowość

zastosowania prawa i jego wykładni w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego

w zaskarżonym wyroku.

Przepis art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) uzależnia

prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od jednoczesnego spełnienia trzech

warunków. Jednym z tych warunków jest powstanie niezdolności do pracy w wy-

szczególnionych okresach składkowych lub nieskładkowych (między innymi w okre-

sie pobierania zasiłku dla bezrobotnych), albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od

ustania tych okresów. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że niezdolność wnio-

skodawcy do pracy powstała po upływie 18 miesięcy od ustania okresu pobierania

zasiłku dla bezrobotnych, zatem omawiany warunek nie został spełniony. Zarzut

błędnej wykładni powołanego przepisu jest bezzasadny, bowiem wynika z niego wy-

raźnie, że prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy nie może być przyznane

osobie, która nie spełnia któregoś z wymaganych warunków.

Kasacja okazała się pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, zatem z mocy

art. 39312

KPC podlega ona oddaleniu.

========================================