II UKN 554/00

Wyrok z dnia 24 września 2001 r.

II UKN 554/00

Termin do zgłoszenia żądania umieszczenia w spisie osób uprawnionych

do rekompensaty wzrostu emerytury lub renty z tytułu pracy w szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze, przewidziany w art. 18 ust. 4

ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyż-

szania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków

do emerytur i rent (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 23, poz. 294), który upłynął

z dniem 12 kwietnia 1997 r., jest terminem zawitym prawa materialnego, który

nie podlega przywróceniu.

Przewodniczący SSN Beata Gudowska (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Krystyna Bednarczyk, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2001 r. sprawy z wniosku

Genowefy R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B.-B. o

świadectwa rekompensacyjne, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 stycznia 2000 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Genowefa R. w dniu 26 listopada 1990 r. złożyła w organie rentowym - Od-

dziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B.-B. wniosek o rentę inwalidzką, do

którego dołączyła świadectwo wykonywania pracy w charakterze szlifierza - ostrza-

rza w okresach od dnia 2 września 1969 r. do dnia 16 maja 1970 r. i od dnia 1 lutego

1972 r. do dnia 30 czerwca 1986 r., czyli przez ponad 15 lat. Decyzją z dnia 18

stycznia 1991 r. została jej przyznana renta, lecz bez wzrostu z tytułu wykonywania

pracy w szczególnych warunkach, przewidzianego wówczas w art. 54 ust. 1 pkt 2 i

ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i

ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) w związku z § 16 rozporządzenia Rady Mi-

2

nistrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrud-

nionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz.

43 ze zm.). W dniu 29 stycznia 1998 r. ubezpieczona złożyła wniosek o umieszcze-

nie jej na liście osób uprawnionych do nabycia świadectw rekompensacyjnych, znaj-

dujący oparcie w przepisie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompen-

sowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektó-

rych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent. Decyzją z dnia 22 kwietnia 1998 r.

Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił uwzględnienia tego wniosku,

wskazując, że został złożony po upływie sześciu miesięcy od wejścia w życie powyż-

szej ustawy, a więc po terminie określonym w jej art. 18 ust. 4.

Sąd Okręgowy, rozpoznając odwołanie od tej decyzji, stwierdził, że brak pod-

stawy prawnej do zrekompensowania ubezpieczonej utraty wzrostu renty, do którego

nie była uprawniona przed dniem 15 listopada 1991 r., a ponadto, że zawity termin

zgłoszenia wniosku załatwionego zaskarżoną decyzją nie ulega przywróceniu.

W apelacji ubezpieczona, domagając się zmiany wyroku i uwzględnienia

wniosku, zarzuciła Sądowi pierwszej instancji błąd w ocenie prawnej uchybionego

przez nią terminu, podnosząc, że „choć wprawdzie jest to termin ustawowy, to nie

prekluzyjny, zatem może być przywrócony na ogólnych zasadach”.

Sąd Apelacyjny dostrzegł, że w aktach rentowych znajduje się świadectwo

pracy, po którego złożeniu organ rentowy był zobligowany do ustalenia przyznanego

ubezpieczonej świadczenia odpowiedniego wzrostu, czego jednak nie uczynił na

skutek przeoczenia. W bezspornym stanie faktycznym podzielił ocenę prawną Sądu

pierwszej instancji i przyjął, że ubezpieczona nie jest osobą uprawnioną do rekom-

pensaty, gdyż nie pobierała wzrostu renty, a gdyby nawet przyjąć takie jej uprawnie-

nie, to wygasło ono z dniem 12 kwietnia 1997 r., po upływie nieprzywracalnego ter-

minu z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. Wyrokiem z dnia 6 marca 2000 r.

Sąd drugiej instancji apelację oddalił.

Kasację od tego wyroku ubezpieczona oparła na podstawie naruszenia prawa

materialnego przez błędną wykładnię art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o

zrekompensowaniu utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent pod-

nosząc, że wzrost świadczenia nie został jej przyznany wyłącznie na skutek błędu

organu rentowego oraz art. 18 ust. 4 tej ustawy twierdząc, że przewidziany w tym

przepisie termin nie jest terminem zawitym, gdyż z ustawy nie wynika, aby po upły-

wie tego terminu uprawnienia ubezpieczonych wygasły, lecz tylko „terminem do do-

3

konania określonej czynności, który może zostać przywrócony".

Sad Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest usprawiedliwiona w zakresie odnoszącym się do naruszenia

przepisu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego nie-

podwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodat-

ków do emerytur i rent (jednolity tekst: Dz.U. 2000 r. Nr 23 poz. 294). Skarżąca traf-

nie wytknęła Sądowi Apelacyjnemu błąd co do odmowy zastosowania tego przepisu

w przedstawionych przez nią okolicznościach faktycznych. Zaprezentowany bowiem

w zaskarżonym wyroku pogląd prawny, jakkolwiek nieodosobiony, nie znalazł osta-

tecznie aprobaty w uchwale Pełnego Składu Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia z dnia 20 grudnia 2000 r., III ZP

29/2000 (OSNAPiUS 2001 nr 12, poz. 418 ), potwierdzającej prawo do zrekompen-

sowania utraty wzrostów lub dodatków z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub

w szczególnym charakterze nawet tych emerytów lub rencistów, którzy przed dniem

wejścia w życie ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent,

o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 1991 r.

Nr 104 poz. 450 ze zm.) nie złożyli wniosków o przyznanie tych świadczeń, lecz byli

do nich uprawnieni na podstawie przepisów wymienionych w art. 1 tej ustawy.

Należy jednak przyjąć, że ubezpieczona, która po przepracowaniu ponad 15

lat w szczególnych warunkach była uprawniona do odpowiedniego wzrostu renty, nie

mogła tego uprawnienia dochodzić po uchwaleniu art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 17

października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent oraz zmianie brzmienia rozpo-

rządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. przez § 1 pkt 4 rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 21 maja 1996 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie

wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 63, poz. 292), w którym nie przewidziano żad-

nych wzrostów świadczeń. To jej uprawnienie nie wygasło jednak, lecz uległo kon-

wersji na rekompensatę przewidzianą w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 6 marca

1997 r. w formie nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych, a po zmianie

art. 2 ustawy przez art. 1 ustawy z dnia 23 lipca 1999 r. o zmianie (od dnia 15 wrze-

śnia 1999 r.) ustawy o zrekompensowaniu (Dz.U. 1999 r. Nr 72, poz. 801) - kwoty

pieniężnej. W związku z tym powstała konieczność przedstawienia tytułu do uzyska-

4

nia rekompensaty w trybie przewidzianym w art. 2 w związku z art. 17 i 18 ust. 2

ustawy o zrekompesowaniu celem umieszczenia w spisie uprawnionych, w odniesie-

niu do emerytów i rencistów sporządzanym przez kierowników organów właściwych

w sprawach emerytur i rent w terminie do dnia 30 września 1997 r. (ustalonym od

dnia 15 września 1997 r. przez art. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie

ustawy o zrekompensowaniu - Dz.U. 1997 r. Nr 107, poz. 691). Oczywiste było, że

na podstawie danych znajdujących się w ZUS, organ ten uwzględnił wszystkie te

osoby, którym wypłacał wzrosty świadczeń, natomiast osoby, które wzrostów nie po-

bierały, wymykały się ewidencji i były pomijane na listach uprawnionych do bezpłat-

nego nabycia świadectw rekompensacyjnych. Uwzględnienie ich nazwisk stało się

możliwe tylko w drodze wniosku, o którym mowa w art. 18 ust. 4 ustawy. Co więcej,

osobom tym pozostawał tylko ten wniosek, gdyż nie mogły już domagać się przyzna-

nia wzrostów świadczeń jako uprawnień nie przewidzianych w obowiązującym pra-

wie. Pominięcie na liście mogło być sprostowane na podstawie wniosku zgłoszonego

w czasie określonym w art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. - w terminie 8

miesięcy od dnia jej wejścia w życie - czyli przed dniem 12 kwietnia 1997 r. Terminu

tego skarżąca nie dochowała. Wobec jego uchybienia podniosła w kasacji, że termin

ten - jako “termin ustalony jedynie do dokonania określonej czynności” - może być

przywrócony, albowiem po jego upływie jej uprawnienie nie wygasło.

Pogląd ten jest błędny i w tym zakresie kasacja nie zasługuje na uwzględnie-

nie. Sąd Apelacyjny prawidłowo wyłożył przepis art. 18 ust. 4 ustawy u dnia 6 marca

1997 r. i trafnie ocenił charakter prawny przewidzianego w nim terminu jako terminu

prawa materialnego, w doktrynie i judykaturze identyfikowanego z terminem preklu-

zyjnym (zawitym terminem prawa cywilnego). O jego charakterze decyduje to, że jest

to termin kalendarzowy, czyli oznaczony ścisłą datą (6 miesięcy od wejścia ustawy w

życie) i dotyczy realizacji konkretnego uprawnienia (por. orzeczenie Sądu Najwyż-

szego z dnia 30 stycznia 1961 r., 1 CR 196/60, OSN 1962 nr 11, poz. 58; postano-

wienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2000 r., I CKN 1447/98, OSNC 2000 nr

7-8, poz. 137). Z prekluzyjnego charakteru tego terminu, przy całym zróżnicowaniu

terminów zawitych w prawie cywilnym, wynika, że ich upływ powoduje niemożność

realizowania ograniczonego tym terminem prawa (uprawnienia) lub wygaśnięcie

roszczenia (tak uchwała SN z 15 października 1997 r., III CZP 43/97, OSNIC 1998 nr

3, poz. 35 z powołaniem się na wcześniejsze orzecznictwo; por. także uzasadnienie

uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1997 r., I KZP

5

38/96, OSNKW 1997 nr 3-4, poz. 18).

Po upływie terminu prekluzyjnego nie jest także dopuszczalne uwzględnienie

powództwa (wniosku), jeżeli przepis nie przewiduje możliwości nieuwzględnienia

przekroczenia terminu. Prekluzja jest uwzględniana z urzędu jako “stan prawny”

roszczenia, zatem próba realizacji prawa po upływie ustalonego terminu skutkuje

tylko tym, że właściwy organ (organ rentowy, a następnie sąd) rozstrzygają sprawę

merytorycznie i - stwierdzając niedopuszczalność uwzględnienia wniosku - orzekają

o jego oddaleniu. Nie ma w tym wypadku podstaw do formalnego orzeczenia o od-

rzuceniu wniosku spóźnionego, gdyż sam wniosek nie jest ograniczony żadnym

terminem procesowym (por. § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983

r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych

świadczeń - Dz.U. Nr 10, poz. 49 ze zm. oraz art. 199 KPC).

W konsekwencji należy stwierdzić, że termin przewidziany w art. 18 ust. 4

ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania

płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i

rent, jako termin prawa materialnego nie ulega przedłużeniu, zawieszeniu lub prze-

rwaniu, jak też nie istnieją podstawy do jego przywrócenia (por. uchwałę składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 1986 r., III PZP 8/86, OSP

1987 nr 1, poz. 19). Wprawdzie niekiedy przyjmuje się w judykaturze (co jest kryty-

kowane przez piśmiennictwo) za dopuszczalne jego nieuwzględnienie ze szczegól-

nych względów dyktowanych zasadami współżycia społecznego (art. 5 KC), jednak

naruszenia tego przepisu w kasacji nie wytknięto.

Mając te okoliczności na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art.

39312

KPC).

N o t k a

W późniejszej uchwale z dnia 17 kwietnia 2002 r., III ZP 22/01 (OSNAPiUS 2002 r. nr 13,

poz. 312), Sąd Najwyższy potwierdził wykładnię przedstawioną w publikowanym wyżej wyroku,

uznając że żądanie zamieszczenia w spisie osób uprawnionych do rekompensat nie może być

skutecznie zgłoszone po upływie ośmiomiesięcznego terminu określonego w art. 18 ust. 4 ustawy z

dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej

oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 23,

poz. 294).

========================================