III CZP 51/01

Uchwała z dnia 17 października 2001 r., III CZP 51/01

Sędzia SN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca), Sędzia SN Marian

Kocon, Sędzia SN Hubert Wrzeszcz

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych w W. przeciwko Powiatowi B. w B. o zapłatę, po

rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 5 października

2001 r., przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Wiśniewskiego,

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie

Trybunalskim postanowieniem z dnia 7 czerwca 2001 r.:

„Czy przekazanie środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych samorządowi powiatu na realizację określonych zadań – na

wyodrębniony rachunek bankowy – w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27

sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych (Dz.U. z 97 r. nr 123 poz. 776 ze zm.) i według algorytmu

określonego Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 stycznia 1999 r. w

sprawie algorytmu podziału środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych na realizację określonych zadań jednostek samorządu

terytorialnego oraz sposobu przedstawiania sprawozdań o wykorzystaniu tych

środków (Dz.U. z 99 r. nr 8 poz. 73) czyni go (samorząd powiatu) uprawnionym w

rozumieniu art. 55 § 1 k.c. do pobierania pożytków cywilnych w postaci odsetek od

przekazanych mu środków pieniężnych, czy też uprawnienie to pozostaje przy

Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych?”.

podjął uchwałę:

Przekazanie powiatowi na wyodrębniony rachunek środków pieniężnych na

podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr

123, poz. 776 ze zm.) z przeznaczeniem na realizację zadań określonych

przepisami tej ustawy, upoważnia powiat do pobierania pożytków cywilnych

w postaci odsetek należnych od przekazanych środków. Pożytki te mogą być

wykorzystane przez powiat wyłącznie na realizację zadań wynikających z

przepisów powołanej ustawy.

Uzasadnienie

Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 §

1 k.p.c. zagadnienie prawne wyniknęło na tle następującego stanu faktycznego.

Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych żądał zasądzenia od

Powiatu B. kwoty 20 639 zł, stanowiącej odsetki bankowe od środków tego

Funduszu, zgromadzonych na wyodrębnionym rachunku bankowym pozwanego

Powiatu. Środki te zostały przekazane pozwanemu w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) za cztery

kwartały 1999 r. oraz za pierwszy kwartał 2000 r. Odsetki od przekazanych środków

pieniężnych uznano za dochód pozwanego Powiatu uchwałą Rady Powiatu z dnia

16 grudnia 1999 r. na podstawie art. 8 pkt 7 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o

dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2001 (Dz.U. Nr 150,

poz. 183 ze zm.). Powodowy Fundusz, domagając się zasądzenia wskazanej kwoty

na podstawie art. 405 k.c., twierdził, że odsetki są przychodem od jego środków

finansowych i nie mogą stanowić dochodu powiatu.

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2000 r. Sąd Rejonowy w Bełchatowie powództwo

oddalił. Podzielił stanowisko pozwanego, że odsetki od środków powodowego

Funduszu, zgromadzone na rachunku bankowym pozwanego Powiatu, stanowią

dochód tego Powiatu w rozumieniu przepisu art. 8 ustawy z dnia 26 listopada

1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2001.

Rozpoznając apelację powodowego Funduszu wniesioną od tego wyroku Sąd

Okręgowy przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu zagadnienie

prawne o treści sformułowanej na wstępie uchwały.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Udzielenie odpowiedzi na przedstawione zagadnienie prawne wymaga

uwzględnienia treści przepisów zamieszczonych w różnych aktach prawnych. W

szczególności chodzi tu o przepisy Konstytucji, ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o

samorządzie powiatowym (Dz.U. Nr 91, poz. 578 ze zm.), ustawy z 26 listopada

1998 r. finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014 ze zm.), ustawy z dnia 27

sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób

niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), ustawy z dnia 26 listopada

1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2001

(Dz.U. Nr 150, poz. 183 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 26 stycznia 1999 r. w sprawie algorytmu podziału środków Państwowego

Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na realizację określonych zadań

jednostek samorządu terytorialnego oraz sposobu przedstawienia sprawozdań o

wykorzystaniu tych środków (Dz.U. Nr 8, poz. 73).

Punktem wyjścia musi być niewątpliwie stwierdzenie zawarte w art. 167 ust. 1

Konstytucji, w którym wyrażono myśl, że jednostkom samorządu terytorialnego

zapewnia się udział w dochodach publicznych odpowiednio do przypadających im

zadań. Skonkretyzowanie tego konstytucyjnego zapisu nastąpiło w ustawach

zwykłych. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na ustawowe określenie

dochodów publicznych, które – zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy o finansach

publicznych – wchodzą w skład ogólniejszego określenia „środki publiczne”. Według

art. 3 ust. 2 tej ustawy, dochodami publicznym są: daniny publiczne, tj. podatki i

inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa,

jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek zaliczonych do sektora

finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw; pozostałe dochody uzyskiwane

przez jednostki sektora finansów publicznych (opłaty, dochody z mienia, w

szczególności z najmu, dzierżawy i innych podobnych oraz dywidendy od

wniesionego kapitału); dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw nie objętych

pojęciem przychodów z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a i b tej ustawy oraz dochody ze

świadczenia usług; spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej oraz inne

dochody uzyskane na podstawie odrębnych przepisów, jeżeli są pobierane przez

organy finansowane z dochodów publicznych. Ustawa o finansach publicznych

określa też ściśle, na co mogą być przeznaczone środki publiczne, w tym dochody

publiczne. Przepis art. 4 jednoznacznie stwierdza, że środki publiczne mogą być

przeznaczone na wydatki publiczne oraz rozchody budżetu państwa i jednostek

samorządu terytorialnego, tj. spłaty pożyczek i kredytów, wykup papierów

wartościowych i inne operacje finansowe oraz udzielanie pożyczek.

Do sektora finansów publicznych zalicza się m.in. fundusze celowe. Oznacza to,

że fundusze celowe zalicza się do jednostek sektora finansów publicznych, a zatem

odrębna ustawa może nałożyć obowiązek ponoszenia danin publicznych na rzecz

funduszu celowego. Taką pozycję prawną funduszu celowego ma m.in. Państwowy

Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z

dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, Państwowy Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. – Prawo budżetowe. Ten status zachował także

pod rządem przepisów ustawy o finansach publicznych, skoro według art. 22 ust. 1

tej ustawy funduszem celowym jest fundusz ustawowo powołany przed dniem

wejścia w życie tej ustawy (a tak było w przypadku Państwowego Funduszu

Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych).

Status prawny tego Funduszu charakteryzuje to, że ma osobowość prawną (art.

45 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych), jego przychody pochodzą z dochodów publicznych, a wydatki

przeznaczone są na realizację wyodrębnionych zadań (art. 22 ust. 1 ustawy o

finansach publicznych). W odniesieniu do Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych źródła jego przychodów określone są w art. 45 ustawy o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zaś

cele (zadania), na które mogą być przeznaczone jego środki określone są nie tylko

w art. 47 tej ustawy, ale także w innych jej przepisach. Analizując źródła

przychodów Funduszu, które taksatywnie (z wyjątkiem zawartego w pkt 9

określenia „inne wpłaty”) wyliczono w art. 46 ustawy, należy zwrócić uwagę na fakt,

że w pkt 5 wymieniono „dochody z oprocentowania pożyczek, dyskonto od

zakupionych bonów skarbowych, odsetki od obligacji emitowanych lub

gwarantowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski oraz lokat

terminowych”. Zwrócenie na to uwagi już w tym miejscu jest istotne, gdyż w art. 46

nie wskazano, jako źródła przychodu Funduszu, odsetek od środków przekazanych

przez Prezesa Zarządu Funduszu – zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych –

samorządom wojewódzkim i powiatowym na realizację określonych zadań lub

rodzajów zadań na wyodrębniony rachunek bankowy. To zaś stanowi źródło sporu

w niniejszej sprawie, a problem komu przypadają te odsetki stanowi istotę

przedstawionego zagadnienia prawnego.

Należy także zauważyć, że nie sposób podzielić poglądu prezentowanego przez

powodowy Fundusz, iż odsetki te objęte są pozycją „inne wpłaty” (art. 46 pkt 3), a

zatem przypadają Funduszowi. Przyjęcie tego stanowiska zakłada, że brzmienie

art. 46, określające źródła przychodów Funduszu, nie jest precyzyjne. Takiemu

poglądowi przeczy art. 46 pkt 5, w którym jednoznacznie wskazano, jakie odsetki od

środków pieniężnych Funduszu zadysponowanych w formie pożyczki, zakupu

bonów skarbowych, określonych obligacji i lokat terminowych, są źródłem

przychodu Funduszu. Wśród nich nie wymieniono odsetek od środków

przekazanych samorządom wojewódzkim i powiatowym. Takie unormowanie

zawiera rozpatrywany przez parlament projekt ustawy o dochodach jednostek

samorządu terytorialnego, w którym zamieszczono także zmianę art. 46 pkt 3

ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez wyraźne stwierdzenie, że dochodami

Funduszu są „odsetki od środków, o których mowa w art. 48 ust. 1”. Dotychczasowa

treść art. 46 tej ustawy nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że odsetki od środków

pieniężnych Funduszu przekazanych województwom i powiatom – jako jednostkom

samorządu terytorialnego – stanowią źródło przychodów Funduszu.

Istnieją dalsze argumenty potwierdzające trafność tego stanowiska. Zgodnie z

art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym,

powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze

ponadgminnym m.in. w zakresie wspierania osób niepełnosprawnych. To zadanie

powiatu zostało rozwinięte w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Zgodnie z art. 34 ust. 1a tej ustawy, zadania z niej wynikające realizują właściwe

organy administracji rządowej i organy jednostek samorządu terytorialnego.

Uszczegółowienie tych zadań nastąpiło m.in. w art. 12 ust. 2, 13, 26 ust. 2, 27 ust.

2, 35a, 35b i innych, a ich wykonywanie musi być zabezpieczone finansowo. Z tego

też względu w art. 35c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych postanowiono, że zarządy województw i

starostowie przedstawiają Prezesowi Zarządu Funduszu wnioski do planu

finansowego tego Funduszu oraz sprawozdania rzeczowo-finansowe o zadaniach

zrealizowanych z otrzymanych z Funduszu środków. Do tego unormowania

nawiązuje zatem art. 48 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stwierdzając, że środki

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych są przekazywane

przez Prezesa Zarządu tego Funduszu samorządom wojewódzkim i powiatowym na

realizację określonych zadań lub rodzajów zadań na wyodrębniony rachunek

bankowy według algorytmu ustalonego w cytowanym rozporządzeniu Rady

Ministrów z dnia 26 stycznia 1999 r. w sprawie algorytmu podziału środków

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na realizację

określonych zadań jednostek samorządu terytorialnego oraz sposobu

przedstawienia sprawozdań o wykorzystaniu tych środków. W przepisach tego

rozporządzenia uszczegółowiono wyżej wymieniony obowiązek przekazania

środków, przyjmując (§ 6), że środki są przekazywane staroście na wyodrębniony

rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia złożenia przez starostę wniosku o ich

przyznanie, przy czym powiększa się je o 2%, z przeznaczeniem na pokrycie

kosztów obsługi zrealizowanych zadań, zaś samorząd powiatowy przedstawia

Prezesowi Zarządu Funduszu kwartalne sprawozdanie rzeczowo-finansowe z

wykorzystania środków (§ 7).

Na tle tych unormowań powstaje zatem zasadnicze pytanie, jaki charakter – z

punktu widzenia zasad gospodarowania środkami publicznymi – ma owo

„przekazanie środków” przez Prezesa Funduszu na rzecz samorządu województwa

lub powiatu. Rzecz jest istotna, jeśli zważyć na art. 167 ust. 2 Konstytucji, art. 56

ustawy o samorządzie powiatowym i art. 52-54 ustawy o dochodach jednostek

samorządu terytorialnego w latach 1999-2001.

Zgodnie z art. 167 ust. 2 i 3 Konstytucji, dochodami jednostek samorządu

terytorialnego są ich dochody własne oraz subwencje ogólne i dotacje celowe z

budżetu państwa, a źródła tych dochodów jednostek samorządu terytorialnego są

określone w ustawie. W art. 56 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie powiatowym

wymieniono źródła przychodu stanowiące dochody powiatu oraz określono źródła,

które mogą być dochodami powiatu. Wśród pierwszych wymieniono m.in.

subwencje z budżetu państwa na zadania realizowane przez powiat oraz dotacje

celowe z budżetu państwa na zadania realizowane przez powiatowe służby,

inspekcje i straże. Udzielanie dotacji celowych z budżetu państwa dla powiatu w

latach 1999-2001 unormowano w art. 52-54 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o

dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2001.

Odnosząc te unormowania do przyjętej w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

konstrukcji „przekazania środków”, można z całą pewnością stwierdzić, że nie

chodzi tu o dotację celową z budżetu państwa. Jest tak dlatego, że Fundusz ma

odrębną osobowość prawną, a dotacje z budżetu państwa są jednym z źródeł

przychodu tego Funduszu (art. 46 pkt 2 ustawy o rehabilitacji...). Należy jednakże

zauważyć, że zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie powiatowym,

dochodami powiatu mogą być dotacje z państwowych funduszy celowych.

Podobnie stanowi art. 9 pkt 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu

terytorialnego w latach 1999-2001. Takim zaś funduszem jest Państwowy Fundusz

Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Powstaje zatem pytanie, czy przekazanie

środków, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z państwowego funduszu

celowego, jakim jest Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,

na rzecz województwa lub powiatu nie jest w istocie dotacją względnie ma

charakter zbliżony do dotacji.

Podejmując tę kwestię należy zauważyć, że w art. 36 ust. 2 pkt 2 oraz art. 47 ust.

1 pkt 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych pojawia się wprost pojecie dotacji (dotacja dla przedsiębiorców

podejmujących określoną produkcję oraz upoważnienie ustawowe do wydania

rozporządzenia wykonawczego m.in. w celu określenia zasad ustalania i rozliczania

dotacji ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

przy zlecaniu zadań). Wyprowadzanie jednak z tego wniosku, że w innych

przypadkach finansowania lub dofinansowania ze środków Funduszu Rehabilitacji

realizacji określonych zadań nie ma cech zbliżonych do dotacji, nie znajduje

uzasadnienia. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 36 ust. 2 pkt 2 ustawy, także

organizacja pozarządowa lub jednostka samorządu terytorialnego, której zlecono

wykonanie określonego zadania i przyznano dotację, musi się z niej rozliczyć, a w

art. 47 ustawy, w którym wymieniono cele, na jakie mogą być przeznaczone środki

Funduszu, oprócz pojęcia „dotacji” użyto pojęć ogólnych „dofinansowanie”,

„finansowanie”, „przeznaczenie środków”. Jeśli zatem w tym kontekście odnieść się

do użytego w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy sformułowania „środki (...) są

przekazywane”, to nie można z samego faktu, że istnieje obowiązek składania

Prezesowi Zarządu Funduszu sprawozdań finansowo-rzeczowych z wykorzystania

tych środków, wyprowadzić wniosku, iż nie chodzi w tym przypadku także o

świadczenie o cechach dotacji z państwowego funduszu celowego.

Należy również zwrócić uwagę, że wśród przychodów Funduszu w art. 46 pkt 7

nie wymieniono wpłat z tytułu zwrotu nie wykorzystanych przez województwo lub

powiat przekazanych przez Prezesa Zarządu Funduszu środków na podstawie art.

48 ust. 1 pkt 1 ustawy. Obowiązek składania Prezesowi Zarządu Funduszu

sprawozdań rzeczowo-finansowych z wykorzystania przekazanych środków przez

zarząd powiatu lub województwa jest prostą konsekwencją faktu, że zgodnie z art.

22 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, wydatki z funduszu celowego mogą być

przeznaczone tylko na realizację wyodrębnionych zadań.

Dla potrzeb rozstrzygnięcia przedstawionego Sądowi Najwyższemu zagadnienia

prawnego nie jest jednak konieczne stanowcze przesądzenie charakteru prawnego

środków przekazanych – zgodnie z ustawowym obowiązkiem – powiatowi lub

województwa przez Prezesa Zarządu Funduszu. W szczególności, nie jest

konieczne przesądzenie, czy przekazane środki są w istocie zbliżone do dotacji z

państwowego funduszu celowego lub mają podobny charakter względnie że środki

te nie mają cech dotacji i w konsekwencji nadal należą do Funduszu. Jeśli bowiem

przyjąć, że przekazane środki mają charakter dotacji, to stanowią dochód powiatu,

a zatem pożytki, jakie przynoszą w postaci odsetek, stanowią oczywiście dochód

powiatu. Jeśli zaś uznać, że przekazane środki nadal stanowią własność Funduszu,

to wobec braku regulacji prawnej w tym przedmiocie w przepisach ustawy o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w

szczególności w przepisie art. 46, określającym źródła przychodu Funduszu,

uzasadnione jest sięgnięcie do konstrukcji prawa cywilnego. Formalną podstawą

prawną ku temu stwarza art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stwierdzając, że w sprawach nie

unormowanych przepisami ustawy stosuje się kodeks postępowania

administracyjnego, kodeks cywilny i kodeks pracy. Przekazanie środków powiatowi

przez prezesa Zarządu Funduszu w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych na

wyodrębniony rachunek z przeznaczeniem na realizację zadań określonych tą

ustawą pozwala uznać, że powiat jest – w kategoriach prawa rzeczowego –

samoistnym posiadaczem w dobrej wierze. Tę ocenę wzmacnia z jednej strony

przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym, w którym zadania

wspierania osób niepełnosprawnych uznano za zadanie własne powiatu, z drugiej

treść art. 167 ust. 1 Konstytucji, stanowiący, że jednostkom samorządu

terytorialnego zapewnia się udział w dochodach publicznych odpowiednio do

przypadających im zadań.

Uznanie, że powiat jest samoistnym posiadaczem w dobrej wierze środków

pieniężnych przekazanych w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych pozwala

zastosować regułę wyrażoną w art. 224 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem,

samoistny posiadacz w dobrej wierze zachowuje pobrane pożytki cywilne, którymi

są także odsetki. Środki pieniężne są bowiem sui generis rzeczami oznaczonymi

gatunkowo, które różnią się od innych rzeczy tym, że ich wartość w obrocie wynika

z gwarancji państwa przez uznanie ich za prawny środek płatniczy. Taki charakter

środków pieniężnych nie stoi jednak na przeszkodzie do zastosowania art. 224 § 1

k.c. W obu jednak przypadkach konieczne jest istotne zastrzeżenie, że pobrane

przez powiat pożytki mogą być przeznaczone wyłącznie na realizację

wyodrębnionych zadań (art. 22 § 1 ustawy o finansach publicznych), w konkretnym

przypadku – na realizację zadań wynikających dla powiatu z przepisów ustawy z

dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu

osób niepełnosprawnych (art. 34 ust. 1 a tej ustawy i art. 4 pkt 5 ustawy o

samorządzie powiatowym).

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 390 k.p.c.,

rozstrzygnął przedstawione zagadnienie prawne, jak w uchwale.