III RN 148/00

Wyrok z dnia 9 listopada 2001 r.

III RN 148/99

Sąd Najwyższy rozpoznaje rewizję nadzwyczajną od prawomocnego wy-

roku Naczelnego Sądu Administracyjnego w granicach zaskarżenia oraz pods-

taw rewizji nadzwyczajnej.

Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2001 r. sprawy ze skargi

Janusza T. na decyzję Wojewody L. z dnia 23 listopada 1998 r. [...] w przedmiocie

zameldowania na pobyt czasowy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczel-

nego Sądu Administracyjnego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-

Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 22 lutego 2000 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek

Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę Janusza T. na decyzję Wojewody L. z dnia 23

listopada 1998 r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą

zameldowanie Hugo C. na pobyt czasowy do dnia 30 września 2000 r. w lokalu przy

ul. O. w L.

Od wyroku tego rewizję nadzwyczajną wniósł Prezes Naczelnego Sądu Admi-

nistracyjnego, który zarzucając rażące naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11

maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)

w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i

dowodach osobistych (jednolity tekst: Dz.U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 ze zm.), wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody L.

oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta L.

2

Sąd Najwyższy uznał, że rewizja nadzwyczajna Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego nie ma usprawiedliwionej podstawy z następujących przyczyn.

Podstawę rozpatrywanej rewizji nadzwyczajnej stanowi skonkretyzowany za-

rzut naruszenia w zaskarżonym wyroku określonych przepisów prawa. Przepisy te

zostały wymienione wyżej w ramach tzw. petitum rewizji nadzwyczajnej, a w jej uza-

sadnieniu wskazano ponadto na naruszenie art. 328 § 2 KPC. Mając na uwadze, że

rewizja nadzwyczajna została skierowana przeciwko prawomocnemu wyrokowi, że

jej podstawą jest rażące naruszenie wskazanych przepisów prawa oraz, że rozpoz-

nanie rewizji nadzwyczajnej następuje przy odpowiednim stosowaniu przepisów o

postępowaniu kasacyjnym (por. art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Ko-

deksu postępowania cywilnego... Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.), Sąd Najwyższy roz-

poznał sprawę w zakresie skonkretyzowanej określonymi zarzutami podstawy rewizji

nadzwyczajnej (art. 39311

§ 1 KPC).

Żaden z podniesionych zarzutów nie został wykazany. W uzasadnieniu za-

skarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił stan faktyczny

sprawy, w tym relację z przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi

pierwszej i drugiej instancji, stanowisko skarżącego i stanowiska tych organów i na

tym tle ocenę Sądu w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. W przed-

stawionej ocenie, oprócz wyjaśnienia ustawowych warunków zameldowania na pobyt

stały lub czasowy według art. 9 ust. 2 i art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności wy-

rażone zostało stanowisko Sądu, iż zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo

w ramach określonej w art. 47 ust. 2 tej ustawy kompetencji rozstrzygnięcia wątpli-

wości wynikających na tle zgłoszonych danych. Nawiązując do wcześniej przedsta-

wionych ustaleń zaskarżonej decyzji NSA stwierdził expressis verbis, że „Hugo C.

jest mężem najemcy lokalu Jadwigi, zamieszkuje w tym lokalu i koncentruje w tym

lokalu zamierzenia życiowe, a zatem jest uprawniony do przebywania w tym lokalu.

W tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowią-

zującego prawa i skargę od niej oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczel-

nym Sądzie Administracyjnym”.

W świetle tego, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, należy

uznać, że oczywiście niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 27 ust. 1

ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Według tego przepisu: „w razie nie-

uwzględnienia skargi Sąd skargę oddala”. Dokładnie tak rozstrzygnął NSA w zaskar-

żonym wyroku. Oczywiście bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 328 § 2

3

KPC przez - jak to ujęto w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej o pozbawienie uza-

sadnienia wyroku konkretnych elementów, o których mowa w tym przepisie . Tym-

czasem, wbrew rewizji nadzwyczajnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znala-

zły się odpowiednie do zakresu postępowania sądu administracyjnego (por. art. 21

ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) oceny co do zgodności z prawem

postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie, co do podstawy faktycz-

nej wyroku i co do odpowiedniości stanu faktycznego i zastosowanych w zaskarżonej

decyzji określonych przepisów prawa materialnego. Być może, iż ustalenia te

mogłyby być ujęte w szerszym wywodzie argumentacyjnym. W żadnym jednak razie

nie jest zasadny zarzut rażącego naruszenia art. 328 § 2 KPC, przy czym w rewizji

nadzwyczajnej nawet nie wskazano na to, ażeby ewentualne niedostatki uzasadnie-

nia wyroku mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 3931

pkt 2 KPC).

Sąd Najwyższy stwierdził, że także w odniesieniu do zarzutu naruszenia art.

47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, rewizja nadzwyczajna nie wskazała odpowied-

niej argumentacji. Stosownie do tego przepisu, jeżeli nie można dokonać zameldo-

wania w trybie tak zwanej czynności materialnoprawnej, o której mowa w ustępie

pierwszym art. 47 ustawy, z powodu danych budzących wątpliwości, to następuje

rozstrzygnięcie spornego problemu przesłanek zameldowania w trybie decyzji wła-

ściwego organu gminy. W świetle oceny wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego

wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowo zinterpretował treść art. 47 ust. 2

ustawy o ewidencji ludności, zresztą w rewizji nadzwyczajnej nie ma co do tego ja-

kiegokolwiek zarzutu. Nie ma też zarzutu, który odnosiłby się do wadliwej subsumcji

wskazanego przepisu do ustalonych okoliczności (por. art. 3931

pkt 1 KPC). Takiej

wadliwości wyroku nie ma, skoro rozstrzygnięto o zameldowaniu na pobyt czasowy

męża osoby uprawnionej do zajmowania danego lokalu na zasadzie najmu, przy

czym zameldowanie potwierdzało istniejący stan faktyczny rzeczywistego zamiesz-

kiwania i z pochodnym od żony (będącej najemcą lokalu) do tego uprawnieniem. Je-

żeli więc nie ma naruszenia wskazanego przepisu ani w zakresie jego interpretacji,

ani w zakresie jego zastosowania, to nie są odpowiednie do podniesionego zarzutu

argumenty rewizji nadzwyczajnej jakoby – zdaniem skarżącego – kwestia uprawnień

do lokalu nie została należycie wyjaśniona oraz, że w toku postępowania przed or-

ganem pierwszej instancji nastąpiło „naruszenie procedury administracyjnej przy za-

wieszeniu postępowania administracyjnego”. Wobec nieadekwatności tych argu-

mentów do postawionego zarzutu nie podlegały one merytorycznemu rozpoznaniu.

4

Podobnie należało ocenić inne argumenty, które nie dotyczyły art. 47 ust. 2 ustawy o

ewidencji, lecz stosowania przepisów o postępowaniu, których naruszenia nie zarzu-

cono. W szczególności można zauważyć, że w rewizji nadzwyczajnej zarzut bezpod-

stawności rozstrzygnięcia łączy się z brakiem w aktach sprawy karty pobytu czaso-

wego Hugo C., chociaż z powoływanej także w rewizji nadzwyczajnej notatki służbo-

wej wynika, że kartę taką zainteresowany uzyskał w okresie od dnia 4 listopada 1998

r. do dnia 4 listopada 2000 r., a więc był to fakt objęty postępowaniem zakończonym

zaskarżoną decyzją z dnia 23 listopada 1998 r.

Z powyższych przyczyn, uznając że rewizja nadzwyczajna nie miała uspra-

wiedliwionej podstawy, Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu (art. 39312

KPC).

========================================