I PKN 726/00

Wyrok z dnia 12 grudnia 2001 r.

I PKN 726/00

Wskazanie „niespełnienia oczekiwań pracodawcy w związku z zajmowa-

nym stanowiskiem", bez konkretyzacji, o jakie oczekiwania chodziło, nie może

być uznane za podanie konkretnej i rzeczywistej przyczyny uzasadniającej wy-

powiedzenie umowy o pracę na czas nie określony w rozumieniu art. 30 § 4 i

art. 45 § 1 KP.

Przewodniczący SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2001 r. sprawy z powódz-

twa Małgorzaty S. przeciwko N.P. Spółka z o.o. w B. o przywrócenie do pracy, na

skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2000 r. [...]

o d d a l i ł kasację,

zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 100 (sto) złotych tytułem

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2000 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Poznaniu

uwzględnił powództwo Małgorzaty S. przeciwko N.P. spółce z o.o. w B. o przywróce-

nie do pracy. Ustalił, że powódka początkowo była zatrudniona w pozwanej spółce

na czas określony (od dnia 10 sierpnia 1998 r. do dnia 30 listopada 1998 r.), a od

dnia 1 grudnia 1998 r. na czas nieokreślony na stanowisku szefa biura rozszerzone-

go zarządu. Z dniem 30 czerwca 1990 r. z powódką rozwiązano umowę o pracę za

jednomiesięcznym wypowiedzeniem, w którym jako przyczynę wymieniono „nie speł-

nianie oczekiwań pracodawcy w związku z zajmowanym stanowiskiem”. Powódka w

okresie tego zatrudnienia ukończyła różne kursy i szkolenia, otrzymywała premie

2

uznaniowe w maksymalnej wysokości i do wykonywania przez nią obowiązków nie

zgłaszano zastrzeżeń, które mogłyby uzasadniać wypowiedzenie.

Stanowisko Sądu pierwszej instancji podzielił Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2000 r.

oddalił apelację strony pozwanej.

W kasacji od powyższego wyroku pozwana zarzuca naruszenie przepisów po-

stępowania - art. 233 § 1 KPC i art. 378 § 1 KPC.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Stanowi ona zasadniczo po-

wtórzenie zarzutów apelacji, z którymi rozprawił się już w motywach swojego roz-

strzygnięcia Sąd Okręgowy. Przepis art. 30 § 4 KP wymaga, aby w oświadczeniu

pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony była

wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie, zaś zasadność wypowiedzenia

podlega ocenie sądu pracy (art. 45 § 1 KP). W orzecznictwie Sądu Najwyższego

utrwalony jest pogląd, iż przyczyna taka powinna być rzeczywista i prawdziwa. Nie

może być też pozbawiona konkretności. Tymczasem w przedmiotowej sprawie przy-

czyna ta została (w wypowiedzeniu) sformułowana jako „nie spełnienie oczekiwań

pracodawcy w związku z zajmowanym stanowiskiem”. Problem polega na tym, że nie

zostało - także podczas procesu - wyartykułowane, na czym oczekiwania pracodaw-

cy polegały. Z ustaleń faktycznych, w tym z zeznań świadka Heleny W., wynika, że

powódka po upływie okresu, na który była zawarta umowa na czas określony, zo-

stała zatrudniona na czas nieokreślony, co przemawia raczej za spełnieniem przez

nią oczekiwań pracodawcy. Nawet jednak gdyby tak nie było i pracodawca poprzez

zawarcie z powódką umowy na czas nieokreślony, zamiast kolejnej umowy na czas

określony, chciał „dać jej szansę wykazania się”, to dysponował mechanizmem pre-

miowania uznaniowego. Jednakże powódka co miesiąc otrzymywała, w przeciwień-

stwie do niektórych innych pracowników, premię w nieobniżonej wysokości, co prze-

mawia przeciwko uznaniu, że nie spełniała oczekiwań pracodawcy. Odbywała też

kursy i szkolenia, na które pracodawca ją kierował, a które zmierzały do podniesienia

przez nią kwalifikacji na zajmowanym stanowisku i nabycia doświadczenia zawodo-

wego. Wprawdzie świadek Helena W. dopuszczała w swych zeznaniach, że praco-

dawca oczekiwał od powódki, iż będzie rozpoczynała i kończyła pracę w zakreślo-

3

nych godzinach bądź dłużej, a jej zachowanie było odbierane jako skracanie czasu

pracy, jednakże kontekst tej wypowiedzi świadka bardziej przypomina domysł niż

konstatację. Także chęć promowania pracodawcy za pomocą gazety zakładowej

przemawia za działaniem powódki w interesie pracodawcy. Przekazywała ona też

wnioski dotyczące zmniejszenia kosztów działalności firmy, jednakże - jako pracow-

nik - nie może ponosić odpowiedzialności za ryzyko ekonomiczne pracodawcy. Dla-

tego też nie sposób podzielić zarzutów kasacji odnośnie do naruszenia przepisów

postępowania przez Sąd drugiej instancji (art. 233 § 1 i 378 § 1 KPC). Przeciwnie -

wywody Sądu drugiej instancji dowodzą oceny ustaleń Sądu pierwszej instancji

zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, zasadami logicznego rozumo-

wania i doświadczenia życiowego. Enigmatyczność wskazanej w wypowiedzeniu

przyczyny jest wyjątkowo rażąca, a tym samym trafnie przyczyna ta została uznana

za nieuzasadnioną w aspekcie art. 45 § 1 KP.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych pod-

staw do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312

KPC orzekł jak w sentencji wy-

roku.

========================================