I PKN 735/00

Wyrok z dnia 12 grudnia 2001 r.

I PKN 735/00

Z zarządcą komisarycznym (art. 66 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o

przedsiębiorstwach państwowych, jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80

ze zm.) można nawiązać stosunek pracy przez czynności dorozumiane.

Przewodniczący SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2001 r. sprawy z powódz-

twa Andrzeja W. przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowej Komunikacji Samochodo-

wej w O. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, na skutek ka-

sacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo-

łecznych w Katowicach z dnia 11 maja 2000 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2000 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Olkuszu po

ponownym rozpoznaniu sprawy zasądził na rzecz powoda Andrzeja W. 9.000 zł ty-

tułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę zawartej

na czas określony. Ustalił, że w dniu 30 kwietnia 1997 r. Wojewoda K. wyznaczył

powoda na zarządcę komisarycznego strony pozwanej, a w dniu 5 maja tego roku

główna księgowa strony pozwanej zawarła z powodem umowę o pracę od dnia 30

kwietnia 1997 r., nie zawierającą klauzuli dopuszczającej rozwiązanie tej umowy za

wypowiedzeniem. Mimo tego pismem z dnia 30 września 1998 r. strona pozwana

wypowiedziała powodowi umowę o pracę ze skutkiem na dzień 31 października 1998

r. Z ustaleń Sądu pierwszej instancji wynikało, że radca prawny pozwanej ustaliła z

urzędnikami Urzędu Wojewódzkiego w K. rodzaj umowy i osobę uprawnioną do jej

zawarcia, a zatem doszedł on do przekonania, że strony zawarły umowę o pracę na

czas określony, której wcześniejsze wypowiedzenie było sprzeczne z przepisami art.

2

32 i 33 KP. Dalej idące żądania powoda (wykraczające poza trzymiesięczne wyna-

grodzenie ) Sąd pierwszej instancji oddalił.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2000 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach oddalił apelację pozwanego od powyższego wyroku, po-

dzielając ustalenia i wnioski Sądu pierwszej instancji.

Kasacja pozwanego od wyroku Sądu drugiej instancji zarzuca naruszenie art.

386 § 6 KPC, polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd Okręgowy oceny prawnej

wyrażonej przez ten Sąd w uzasadnieniu wyroku uchylającego wyrok Sądu pierwszej

instancji i przekazującego sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, niewła-

ściwe zastosowanie art. 32, 33 i 50 § 4 KP oraz art. 66 ust. 3 ustawy z dnia 25 wrze-

śnia 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz.U. Nr 18, poz. 80 ze zm.) przez

przyjęcie, że w stanie faktycznym bez znaczenia pozostaje fakt, że wyznaczenie za-

rządcy przedsiębiorstwa nastąpiło przez osobę niekompetentną.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Nie naruszył Sąd drugiej

instancji przepisu art. 386 § 2 KPC, ponieważ dokonując w wyroku z dnia 9 maja

1999 r. wykładni przepisu art. 66 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, wydał

on jednocześnie wytyczne co do kierunku przeprowadzenia niezbędnych ustaleń fak-

tycznych. W ponownym postępowaniu ustalenia te - a kasacja poprzez brak podnie-

sienia zarzutu naruszenia właściwego przepisu (przepisów) prawa procesowego nie

jest w stanie skutecznie ich zakwestionować - doprowadziły do konkluzji, że strony

łączył stosunek pracy. Zresztą nawet apelacja nie kwestionuje istnienia pomiędzy

stronami stosunku pracy. Sąd drugiej instancji w wyroku uchylającym dał zatem wy-

raz poglądowi, w jaki sposób w świetle przepisów art. 66 ustawy o przedsiębior-

stwach państwowych powinno nastąpić ustanowienie zarządcy komisarycznego, na-

tomiast ponowne postępowanie dowodowe wykazało, jak w rzeczywistości to usta-

nowienie nastąpiło. I mając na uwadze niekwestionowaną wolę stron, należy uznać,

niezależnie od brzmienia art. 66 ust. 3 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych,

że doszło pomiędzy stronami - per facta concludentia - do nawiązania stosunku

pracy, potwierdzonego zawarciem na piśmie umowy o pracę na czas określony i przy

świadomości tego faktu przez organ założycielskiego. Powód faktycznie pracę wyko-

nywał, przeto organ założycielski nie może uchylać się od zobowiązań wynikających

3

ze stosunku pracy powoda powołując się na brak umocowania głównej księgowej

przedsiębiorstwa do zawarcia umowy o pracę. Okoliczności jej zawarcia wynikają z

niekwestionowanych ustaleń Sądu pierwszej instancji. Skoro zatem umowa o pracę

na czas określony została skutecznie zawarta i nie zawierała klauzuli o dopuszczal-

ności wypowiedzenia, jej wcześniejsze rozwiązanie za wypowiedzeniem naruszało

przepisy art. 32 i 33 KP i rodziło odpowiedzialność na zasadach z art. 50 § 4 KP. Sąd

Najwyższy zatem nie może podzielić kasacyjnego zarzutu, iż wyżej wymienione

przepisy zostały naruszone.

Tym samym Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do

uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312

KPC orzekł jak w sentencji wyroku.

========================================