I PKN 931/00

Wyrok z dnia 21 lutego 2002 r.

I PKN 931/00

Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do nieodpłatnego na-

bycia akcji w komercjalizowanym przedsiębiorstwie państwowym (art. 2 pkt 5

lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsię-

biorstw państwowych, jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 ze zm.)

nie wlicza się okresu zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy, z którym sto-

sunek pracy został rozwiązany przez strony na podstawie porozumienia zakła-

dów pracy.

Przewodniczący SSN Barbara Wagner, Sędziowie SN: Józef Iwulski (spra-

wozdawca), Andrzej Kijowski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2002 r. sprawy z powództwa

Bolesława M. przeciwko KGHM „P.M.” Spółce Akcyjnej - Oddział Zakłady Górnicze

„P.S.” w P. o odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjne-

go we Wrocławiu z dnia 29 marca 2000 r. [...]

o d d a l i ł kasację i nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyj-

nego.

U z a s a d n i e n i e

Powód Bolesław M. domagał się ustalenia, że przysługuje mu prawo do nie-

odpłatnego nabycia akcji prywatyzowanego przedsiębiorstwa państwowego KGHM

S.A. Zakładów Górniczych P. w P. oraz zasądzenia „przysługujących mu akcji”. Jako

pozwanego wskazał byłego pracodawcę, czyli KGHM Zakłady Górnicze w P.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Legnicy wyrokiem z dnia 27 sierpnia 1997 r., od-

dalił powództwo. Sąd ustalił, że powód nie przepracował dziesięciu lat pracy w Za-

kładach Górniczych w P. Jego poprzedni pracodawca Kopalnia Węgla Kamiennego

„Z.” na wniosek powoda i Zakładów Górniczych w P., już po podjęciu przez powoda

pracy w P., wyraziła zgodę na „przeniesienie służbowe” do nowego pracodawcy, u

2

którego powód miał otrzymać wcześniej mieszkanie z częściowym zwrotem kosztów

przeprowadzki. Żądanie umieszczenia w spisie pracowników uprawnionych do nie-

odpłatnego nabycia akcji powód złożył 10 maja 1997 r., czyli po upływie ośmiu lat od

rozwiązania z nim stosunku pracy. Strona pozwana pismem z dnia 26 maja 1997 r.

zawiadomiła go o odmowie umieszczenia w spisie uprawnionych do nieodpłatnego

nabycia akcji, ponieważ w Zakładach Górniczych w P. nie przepracował wymaganych

ustawą 10 lat przed przejściem na emeryturę. Oddalając powództwo, Sąd przytoczył

art. 2 pkt 5 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm.) i stwierdził, że okres

zatrudnienia w KWK „Z.” nie może być doliczony do okresu zatrudnienia w komercja-

lizowanym przedsiębiorstwie, bo nie przewidują tego przepisy.

Na skutek apelacji powoda, Sąd Wojewódzki w Legnicy wyrokiem z dnia 22

października 1998 r. uchylił zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie przed Sądem

Rejonowym i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyro-

kiem z dnia 27 października 1999 r. [...] powtórnie oddalił powództwo. Sąd ustalił, że

powód pracował w KWK „Z.” w okresie od 15 grudnia 1952 r. do 14 kwietnia 1969 r.

Jeszcze przed ustaniem zatrudnienia w Z. powód złożył podanie o przyjęcie do pracy

w Zakładach Górniczych w P., wchodzących w skład Kombinatu Górniczo-Hutnicze-

go Miedzi w L. Powód chciał zmienić pracę ze względu na możliwość uzyskania

mieszkania w P. wcześniej niż w Z. Na prośbę powoda ZG P. jako przyszły praco-

dawca wystąpiły do KWK „Z.” z wnioskiem o wyrażenie zgody na „przeniesienie służ-

bowe”. Po uzyskaniu zgody powód został 15 kwietnia 1969 r. zatrudniony w ZG P.

jako nadsztygar przeróbki mechanicznej. Pracował w ZG P. na różnych stanowiskach

do końca lutego 1979 r. Stosunek pracy został rozwiązany na jego wniosek w

związku z przejściem na emeryturę górniczą. Sąd Okręgowy uznał roszczenia powo-

da o ustalenie prawa i świadczenie za nieuzasadnione. Roszczenie o charakterze

ustalającym prawo do akcji Sąd uznał za pozbawione podstawy prawnej w świetle

art. 189 k.p.c. Natomiast roszczenie o spełnienie świadczenia (wydanie akcji) oddalił

dlatego, że powód nie udowodnił wymienionego w art. 2 ust. 5 lit. c ustawy o komer-

cjalizacji warunku przepracowania w strukturach komercjalizowanego przedsiębior-

stwa okresu dziesięcioletniego przed przejściem na emeryturę. Zdaniem Sądu do

okresu tego z braku podstawy prawnej nie można zaliczyć zatrudnienia powoda w

KWK „Z.”. Roszczenie o wydanie akcji nie wynika z przepisów Kodeksu pracy i dla-

3

tego niemożliwe jest stosowanie przepisów prawa pracy dotyczących tzw. „ciągłości

pracy” oraz doliczanie okresu poprzedniego zatrudnienia w związku z jego zmianą w

drodze porozumienia zakładów pracy, czy też przeniesienia służbowego. Sąd pod-

kreślił również, że zgoda na „przeniesienie służbowe” została wyrażona już po roz-

wiązaniu przez powoda stosunku pracy z Zakładami Górniczymi w P.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 marca 2000 r. [...] oddalił

apelację powoda. Sąd drugiej instancji stwierdził, że uprawnieni pracownicy mogą

skorzystać z prawa do nabycia akcji, o ile w ciągu sześciu miesięcy od dnia wpisania

spółki do rejestru złożą pisemne oświadczenia o zamiarze nabycia akcji pod rygorem

utraty prawa do ich nabycia (art. 38 ust. 1 ustawy o komercjalizacji). Pracownik może

wystąpić z roszczeniami: 1) przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez

Ministra Skarbu Państwa o nakazanie złożenia oświadczenia woli o przeniesieniu

nieodpłatnie odpowiedniej ilości akcji spółki powstałej w wyniku komercjalizacji

przedsiębiorstwa; 2) o ustalenie okresu zatrudnienia wymaganego do nieodpłatnego

nabycia akcji. Roszczenie o ustalenie okresu zatrudnienia do nieodpłatnego nabycia

akcji Sąd Najwyższy w wyroku z 24 czerwca 1998 r. w sprawie I PKN 198/98, uznał

za bezzasadne z uwagi na brak interesu prawnego przewidzianego w art. 189 k.p.c.

z uwagi na możliwość dochodzenia roszczenia o zawarcie umowy w sprawie nieod-

płatnego nabycia akcji ze Skarbem Państwa reprezentowanym przez Ministra Skarbu

Państwa. Jak się wydaje, uwzględnienie powództwa o charakterze ustalającym prze-

ciwko pracodawcy lub byłemu pracodawcy byłoby niedopuszczalne także dlatego, że

Skarb Państwa (jako strona umowy o nieodpłatne nabycie akcji) nie byłby związany

orzeczeniem zapadłym między innymi podmiotami. Przenosząc te uwagi na stan

faktyczny sprawy, Sąd Apelacyjny stwierdził przede wszystkim, że roszczenie powo-

da o charakterze ustalającym, zmierzające do określenia, iż ma on dziesięcioletni

okres zatrudnienia w komercjalizowanym przedsiębiorstwie (art. 2 ust. 5 lit. c ustawy

o komercjalizacji) nie mogło być uwzględnione na podstawie art. 189 k.p.c. z braku

istnienia po stronie powoda interesu prawnego. Z kolei roszczenie „o przyznaniu

prawa do akcji” należało oddalić z powodu braku po stronie pozwanej legitymacji

procesowej biernej, która w tej sprawie przysługiwałaby Skarbowi Państwa oraz pra-

widłowego ustalenia Sądu pierwszej instancji, że powód nie należy do kręgu osób

wymienionych w art. 2 pkt 5 lit. c ustawy o komercjalizacji, gdyż ustawa nie przewi-

duje możliwości doliczenia stażu pracy z poprzedniego zakładu pracy, bez względu

na formę nawiązania i rozwiązania stosunku pracy.

4

Kasację od tego wyroku złożył powód, który zarzucił naruszenie art. 2 pkt 5 lit.

c ustawy o komercjalizacji przez błędną wykładnię, iż nie wykazał 10-cioletniego

okresu zatrudnienia w KGHM S.A. Oddział „P.S.” w P. uprawniającego do nieodpłat-

nego nabycia akcji oraz naruszenie art. 189 k.p.c. przez błędne przyjęcie, iż nie wy-

kazał interesu prawnego w domaganiu się ustalenia prawa do nieodpłatnego nabycia

akcji. W uzasadnieniu kasacji powód wywiódł, że wykazał zatrudnienie w pozwanej

spółce od 15 kwietnia 1969 r. do 28 lutego 1979 r., a do stażu pracy, od którego zale-

żą wszelkie uprawnienia pracownicze wliczono mu zatrudnienie w Kopalni Węgla

Kamiennego w Z., z której przeszedł do pracy w drodze przeniesienia służbowego

(trójstronnego porozumienia). Zasadniczy zdaniem powoda problem do rozstrzygnię-

cia w sprawie, to rozważenie, czy mógł domagać się ustalenia prawa do nieodpłat-

nego nabycia akcji. Ustalenie prawa do nieodpłatnego nabycia akcji nie jest równo-

znaczne z prawem do skutecznego żądania zawarcia umowy o nieodpłatne nabycie

akcji z uwagi na ograniczenia zawarte w § 10 rozporządzenia Ministra Skarbu Pań-

stwa z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnio-

nych pracowników na grupy, ustalania liczby akcji oraz trybu nabywania akcji przez

uprawnionych pracowników. W sytuacji powoda zbyt ryzykowne byłoby wystąpienie z

żądaniem przeciwko Skarbowi Państwa o nakazanie złożenia oświadczenia woli o

nieodpłatnym przeniesieniu odpowiedniej ilości akcji spółki, względnie o odszkodo-

wanie za utratę tego prawa, skoro powód nie był w ogóle na liście uprawnionych pra-

cowników. Powód uważa, iż przeniesienie służbowe pozwoliło mu zachować daleko

idące uprawnienia pracownicze. Taka była bowiem istota tej czynności prawnej pod

rządami przepisów prawa obowiązujących przed wprowadzeniem w życie Kodeksu

pracy. Podjęcie pracy w nowym zakładzie pracy po przeniesieniu służbowym było

traktowane jako ciągłość pracy, co w konsekwencji pozwalało traktować poprzedni

okres pracy jako pracę w nowym zakładzie pracy. Sumę tych okresów pracy traktuje

się jako jeden zakładowy staż pracy i stanowi to wyjątek od reguły nakazującej

uwzględnienie przy ustalaniu praw do określonych świadczeń tylko okresu zatrudnie-

nia w danym zakładzie pracy. Skoro okres zatrudnienia ustala się w oparciu o przepi-

sy prawa pracy, to nie można na potrzeby ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji do-

konywać interpretacji odmiennej, niekorzystnej dla pracownika. Powód faktycznie

domagał się ustalenia okresu zatrudnienia wymaganego do nieodpłatnego nabycia

akcji, co wynika z uzasadnienia pozwu i późniejszych pism procesowych. Skarżący

uważa, iż ma interes prawny w ustaleniu okresu zatrudnienia, gdyż istnieje niepew-

5

ność prawa. Niepewność ta polega na kwestionowaniu nabytego uprawnienia do cią-

głości pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia art. 189 k.p.c. jest zasadny, gdyż stwierdzenie braku intere-

su prawnego w ustaleniu spełnienia przesłanek do nieodpłatnego nabycia akcji uza-

leżnione jest od ustalenia, że powodowi przysługiwałoby już wymagalne roszczenie o

zbycie tych akcji przez Skarb Państwa. Prawo do nieodpłatnego nabycia akcji po-

wstaje po upływie trzech miesięcy od dnia zbycia przez Skarb Państwa pierwszych

akcji na zasadach ogólnych i wygasa z upływem sześciu miesięcy od dnia jego po-

wstania (art. 38 ustawy o komercjalizacji). Sądy nie ustaliły, aby rozpoczął się już

proces zbywania akcji na zasadach ogólnych, a więc aby powód mógł realizować

prawo do nieodpłatnego nabycia akcji. Ponieważ powód nie został przez stronę poz-

waną umieszczony na listach osób uprawnionych, to ma interes w ustaleniu istnienia

stosunku prawnego i to właśnie przeciwko pozwanej spółce, która podejmuje czyn-

ności i decyzje w tym zakresie. Kwestia, czy takim wyrokiem ustalającym byłby zwią-

zany Minister Skarbu jest obojętna z punktu widzenia istnienia interesu prawnego w

ustaleniu istnienia stosunku prawnego przeciwko pozwanej spółce. Pogląd taki wyni-

ka z powołanego przez Sąd drugiej instancji wyroku z dnia 24 czerwca 1998 r., I PKN

198/98 (OSNAPiUS 1999 r. nr 13, poz. 426; OSP 2000 r. z. 1, poz. 13 z glosą J.

Brola) oraz z wyroku z dnia 6 sierpnia 1998 r., III ZP 24/98 (OSNAPiUS 1999 r. nr 17,

poz. 545; OSP 2000 r. z. 2, poz. 31 z glosą J. Brola; Glosa 2000 r. nr 1, s. 16 z glosą

M. Przychodzkiego; por. też uzasadnienie wyroku z dnia 29 czerwca 2000 r., I PKN

717/99, OSNAPiUS 2002 r. nr 1, poz. 11) i Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym

sprawę go podtrzymuje.

Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art. art. 2 pkt 5 lit. c ustawy o

komercjalizacji polegający na nieuznaniu powoda za osobę uprawnioną do nieod-

płatnego nabycia akcji, wskutek przyjęcia, że nie posiada on stażu dziesięciu lat

pracy w komercjalizowanym przedsiębiorstwie państwowym, gdyż do tego stażu nie

podlega wliczeniu okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy. Powód pracował

w KWK „Z.” w okresie od 15 grudnia 1952 r. do 14 kwietnia 1969 r. W ZG P. został

zatrudniony 15 kwietnia 1969 r. i pracował do końca lutego 1979 r. Powód twierdzi,

że okres zatrudnienia w KWK „Z.” powinien być zaliczony do stażu w komercjalizo-

6

wanym później przedsiębiorstwie, gdyż według ówczesnych przepisów taki był sku-

tek „przeniesienia służbowego”. Charakterystyczne jest jednak, że powód nie wska-

zuje żadnych „ówczesnych” przepisów, które taki skutek powodowały. W przypadku

powoda można uznać (budzi to wątpliwości, gdyż zgoda poprzedniego pracodawcy

została wyrażona już po rozwiązaniu stosunku pracy), że doszło do zmiany praco-

dawcy wskutek tzw. porozumienia zakładów pracy, potocznie tylko nazywanego

przeniesieniem służbowym. Nie budzi przecież wątpliwości, że KWK „Z.” i ZG P. były

odrębnymi zakładami pracy, także w rozumieniu przepisów obowiązujących w 1969

r., a powód nie był zatrudniony na szczególnej podstawie nawiązania stosunku

pracy, do której mogłyby mieć zastosowanie przepisy o przeniesieniu służbowym w

prawnym tego słowa znaczeniu. Sposób zawarcia porozumienia zakładów pracy nie

był uregulowany przepisami prawa pracy, choć związane z nim były liczne skutki

prawne. Wynikały one z poszczególnych przepisów dotyczących stażu pracy, naby-

cia uprawnień pracowniczych, negatywnych skutków rozwiązania stosunku pracy itp.

(por. uchwała z dnia 14 maja 1971 r., III PZP 10/71, OSNCP 1971 r. z. 11, poz. 195;

uchwała z dnia 20 maja 1977 r., I PZP 18/77, OSNCP 1977 r. z. 11, poz. 210;

uchwała z dnia 23 sierpnia 1977 r., I PZP 25/77, OSNCP 1978 r. z. 3, poz. 44;

uchwała z dnia 30 września 1980 r., I PZP 32/80, OSNCP 1981 r. z. 6, poz. 95). Nie

było jednak żadnych przepisów, które wprowadzałyby ogólną zasadę, że zawarcie

takiego porozumienia oznacza kontynuację dotychczasowego zatrudnienia. Wręcz

odwrotnie, zmiana pracy w wyniku porozumienia zakładów następowała wówczas,

gdy porozumienie to było połączone z rozwiązaniem stosunku pracy między pracow-

nikiem i dotychczasowym zakładem pracy i nawiązaniem przez tego pracownika sto-

sunku pracy z nowym zakładem pracy (wyrok z dnia 31 stycznia 1977 r., I PRN

141/76, OSNCP 1977 r. z. 8, poz. 147). Bezzasadne jest więc twierdzenie powoda,

że zmiana pracodawcy w 1969 r. w wyniku porozumienia zakładów pracy oznacza,

że jego staż pracowniczy w KWK „Z.” należy traktować jak zatrudnienie u strony po-

zwanej, czy też wliczać do tego zatrudnienia dla potrzeb oceny nabycia wszelkich

uprawnień związanych ze stosunkiem pracy.

Uprawnienie powoda do nieodpłatnego nabycia akcji należy oceniać na pod-

stawie przepisów ustawy o komercjalizacji i według niej kwalifikować także zdarzenia

z przeszłości. Zgodnie z art. 2 pkt 5 lit. c tej ustawy ilekroć jest w niej mowa o upraw-

nionych pracownikach, rozumie się przez to osoby, które przepracowały co najmniej

dziesięć lat w komercjalizowanym przedsiębiorstwie państwowym lub w przedsię-

7

biorstwie, które zostało sprywatyzowane poprzez wniesienie do spółki, a rozwiązanie

stosunku pracy nastąpiło wskutek przejścia na emeryturę lub rentę albo z przyczyn

określonych w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasa-

dach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących za-

kładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw. Powód rozwiązał stosunek pracy w

związku z przejściem na emeryturę, aby więc uznać go za osobę uprawnioną do nie-

odpłatnego nabycia akcji musiałby „przepracować co najmniej dziesięć lat w komer-

cjalizowanym przedsiębiorstwie”. Bez zaliczenia okresu pracy w KWK „Z.” powodowi

brakuje do tego stażu 1,5 miesiąca. Brak jednak podstaw, aby zaliczyć powodowi

staż pracy u poprzedniego pracodawcy. Okres zatrudnienia uprawniający do nieod-

płatnego nabycia akcji z art. 2 pkt 5 lit. c ustawy o komercjalizacji oznacza bowiem

zatrudnienie wyłącznie w przedsiębiorstwie państwowym podlegającym komercjali-

zacji. Tak przyjął Sąd Najwyższy we wskazanym wyroku z dnia 24 czerwca 1998 r., I

PKN 198/98, a także w niepublikowanych wyrokach z dnia 26 września 2001, I PKN

640/00 oraz z dnia 19 kwietnia 2001 r., I PKN 362/00 (teza opublikowana w

OSNAPiUS 2001 r. nr 20 - okładka).

Z tych względów kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 39312

k.p.c. O

kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 102 k.p.c.

========================================