III RN 75/01

Wyrok z dnia 6 marca 2002 r.

III RN 75/01

Wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 KPA)

powinno nastąpić nie tylko z uwagi na ujawnienie nowych dowodów, ale także i

nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, istniejących w dniu

wydania decyzji oraz nieznanych organowi, który ją wydał.

Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Józef Iwulski, Andrzej Kijowski.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara

Grudzieckiego, w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Obsługi PKS Zakładu w W. na

decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. z dnia 10 lutego 1999 r. [...] w przed-

miocie wymiaru cła, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Administracyjnej, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w dniu 6 marca 2002 r. rewizji nadzwyczajnej Ministra

Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Za-

miejscowego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2000 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Admi-

nistracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Dyrektor Urzędu Celnego w T. ostateczną decyzją z dnia 14 marca 1997 r.,

zawartą w JDA SAD [...], wydaną na wniosek importera – Przedsiębiorstwa Obsługi

PKS – Zakład w W., dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym towar zadekla-

rowany jako „olej opałowy o zawartości siarki w masie nie przekraczającej 1 %, kla-

syfikując go – zgodnie z wnioskiem strony i załączonym przez nią pozwoleniem

przywozu z dnia 12 marca 1997 r. – według kodu PCN 2710 00 74 0 ze stawką celną

autonomiczną 25 %, biorąc także pod uwagę to, że do zgłoszenia celnego importer

dołączył białoruski certyfikat jakości [...] z dnia 9 marca 1997 r. Równocześnie, na

zlecenie importera, przy zgłoszeniu celnym, SGS S.P. pobrał próbki towaru do ana-

2

lizy z 22 cystern. Ponieważ wyniki tej analizy, ujęte w certyfikacie jakości z dnia 19

marca 1997 r., wykazały, że olej nie odpowiadał fizyko-chemicznym cechom „cięż-

kiego oleju opałowego”, objętego wskazanym przy zgłoszeniu do odprawy celnej ko-

dem PCN, Dyrektor Urzędu Celnego w T. przejął próbki towaru od SGS S.P. i prze-

słał je do analizy do Instytutu Technologii Nafty w K., który w sprawozdaniu z dnia 16

czerwca 1997 r. stwierdził, że w wyniku analizy ustalono, iż sprowadzony olej należy

zaklasyfikować do kodu PCN 2710 00 67 9 taryfy celnej. Biorąc to pod uwagę, Dy-

rektor Urzędu Celnego w T. postanowieniem z dnia 15 października 1997 r., wyda-

nym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 KPA, wznowił postępowanie w sprawie, a na-

stępnie decyzją z dnia 12 lutego 1998 r. dokonał ponownego ustalenia klasyfikacji

taryfowej i wymiaru cła od przedmiotowego towaru, stwierdzając, że towar powinien

zostać zaklasyfikowany jako olej opałowy lekki, czyli do kodu PCN 2710 00 67 9 ze

stawką celną autonomiczną 35 %. W wyniku odwołania strony – importera od tej

ostatniej decyzji, Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 10 lutego 1999 r.

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia

stwierdził, że: po pierwsze – dokumentem potwierdzającym stan towaru jest nie tylko

certyfikat jakości SGS S.P., ale także ekspertyza Instytutu Technologii Nafty w K.;

oraz po drugie – że w rozpoznawanej sprawie strona, składając wniosek o wszczęcie

postępowania celnego, przedstawiła stan towaru w sposób niezgodny ze stanem

faktycznym, a zatem nie dopełniła obowiązku właściwego zgłoszenia towaru do od-

prawy celnej, wynikającego z art. 40 ust. 1 i art. 50 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 28

grudnia 1989 r. – Prawo celne (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 ze

zm.), a przy tym załączyła do swego zgłoszenia pozwolenie na przywóz towaru, który

faktycznie nie był przedmiotem importu; tym samym, importer, poprzez wadliwe wy-

pełnienie pola nr 33 w dokumencie SAD, błędnie wnioskował o zastosowanie wobec

zgłoszonego do odprawy oleju opałowego kodu PCN 2710 00 74 0, dla którego przy-

sługuje autonomiczna stawka celna w wysokości 25 %. Strona wniosła skargę do

Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Prezesa Głównego

Urzędu Ceł.

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z

dnia 30 czerwca 2000 r. [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Głównego Urzędu

Ceł z dnia 10 lutego 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celne-

go w T. z dnia 12 lutego 1998 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że: po

pierwsze – organy celne wydały powyższe decyzje w wyniku wznowienia postępo-

3

wania w sprawie, pomimo że brak było podstaw do wznowienia postępowania na

podstawie art. 145 § 1 pkt 5 KPA, ponieważ stan towaru był znany organowi celnemu

w chwili jego zgłoszenia do odprawy celnej; oraz po drugie – Sąd powołał się także

na zasadę zaufania w stosunkach między obywatelem a państwem, w nawiązaniu do

której w kontekście rozpoznawanej sprawy stwierdził, że: „Zasady państwa prawnego

wymagają nie tylko legalności działania organów, ale również rzetelności, bowiem

ryzyko pomyłek i błędów, a nawet celowych, bo podjętych w interesie ogólnym, lecz

szkodzących jednostce działań administracji, nie było przerzucane tylko na tę jed-

nostkę, zwłaszcza gdy po jej stronie nie można dopatrzyć się naganności postępo-

wania”.

Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego wyroku

Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 30

czerwca 2000 r. [...] zarzucając rażące naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1

ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74,

poz. 368 ze zm.) w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 80 KPA oraz art. 23 Prawa cel-

nego, a w konsekwencji wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Naczelnemu

Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Lublinie do ponownego

rozpoznania. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że

– wbrew stwierdzeniom Sądu – w rozpoznawanej sprawie organy celne dokonały

ustalenia rzeczywistego stanu towaru zgłoszonego do odprawy celnej w sposób pra-

widłowy, tym bardziej jeśli zważyć, że: po pierwsze – art. 40 ust. 1 oraz art. 50 ust. 1 i

ust. 3 Prawa celnego nakłada na podmiot zgłaszający towar do odprawy celnej obo-

wiązek dołączenia dokumentów służących prawidłowemu ustaleniu wartości celnej

towaru i naliczenia należności celnej, a ryzyko niewłaściwego zgłoszenia towaru do

odprawy celnej spoczywa na zgłaszającym; po drugie – w rozpoznawanej sprawie,

do obowiązków importera należało między innymi także wskazanie rodzaju towaru,

kodu PCN taryfy celnej i stawki celnej; jak się następnie okazało, składając wniosek

o wszczęcie postępowania celnego, importer nie przedstawił rzeczywistego stanu

towaru, a ponadto do dokumentów odprawy celnej dołączył dokument w postaci

pozwolenia na przywóz produktu, który w danym wypadku faktycznie nie był przed-

miotem importu; po trzecie – „specyfika postępowania celnego, w szczególności do-

tycząca dopuszczania do obrotu towarów masowych, oznaczonych co do gatunku,

daje organom celnym jedynie możliwość pobierania próbek towaru na granicy i prze-

kazywania ich do analizy wyspecjalizowanym jednostkom badawczym. Brak jest na-

4

tomiast możliwości przetrzymywania towaru na granicy do czasu wykonania badań

pobranych próbek. Stąd też zarzut NSA dotyczący obowiązku przeprowadzenia

postępowania wyjaśniającego w tej sprawie przed wydaniem decyzji jest nieupraw-

niony.”; ponadto, mając na uwadze dyspozycję art. 76 KPA: „W niniejszej sprawie

organ celny nie miał podstaw do odrzucenia dokumentów potwierdzających stan to-

waru, przedłożonych przez importera. Dlatego jedyną możliwością usunięcia wady

niniejszego postępowania celnego, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej,

było jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 KPA”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 40 ust. 1

oraz art. 50 ust. 1 i ust. 3 Prawa celnego, podmiot zgłaszający towar do odprawy cel-

nej jest obowiązany dołączyć do wniosku o wszczęcie postępowania celnego między

innymi także: „deklarację wartości celnej , fakturę w oryginale lub inny dokument słu-

żący do ustalenia wartości celnej”. W konsekwencji, ryzyko skutków dokonania zgło-

szenia towaru do odprawy celnej w sposób niewłaściwy spoczywa na zgłaszającym.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że importer – Przedsiębiorstwo Obsługi

PKS – Zakład w W. we wniosku o dopuszczenie towaru do obrotu na polskim obsza-

rze celnym zadeklarowało, iż sprowadzony z zagranicy olej opałowy, zgodnie z załą-

czonym przez importera pozwoleniem przywozu z dnia 12 marca 1997 r., powinien

zostać zaklasyfikowany do kodu PCN 2710 00 74 0 z autonomiczną stawką celną 25

% i na tej podstawie organy celne dokonały wymiaru należności celnej od sprowa-

dzonego towaru, ponieważ w chwili dokonywania odprawy celnej wiarygodność de-

klaracji importera nie budziła żadnych zastrzeżeń. Jednakże w sytuacji, gdy dokona-

na przez SGS S.P. analiza próbek towaru (sprowadzonego z zagranicy oleju opało-

wego), pobranych zresztą na zlecenie samego importera, wykazała, że sprowadzony

towar posiada znamiona fizyko-chemiczne, które nakazywały zaklasyfikowanie go do

odmiennego (aniżeli zadeklarowany przez importera we wniosku) kodu PCN 2710 00

67 9 taryfy celnej, z autonomiczną stawką celną 35 %, co potwierdziła także powtór-

na analiza przeprowadzona na zlecenie Dyrektora Urzędu Celnego w T. przez Insty-

tut Technologii Nafty w K., organ celny trafnie stwierdził, iż tym samym w rozpozna-

wanej sprawie wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna istniejąca już w dniu wyda-

nia decyzji o odprawie celnej tego towaru (oleju napędowego), która nie była znana

5

organowi wydającemu tę decyzję, co w konsekwencji uzasadnia wznowienie postę-

powania celnego w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 KPA i wydania nowej

decyzji w zakresie wymiaru należności celnej za sprowadzony towar – olej opałowy

(art. 151 § 1 pkt 2 KPA).

Natomiast niezgodny z literalnym brzmieniem art. 145 § 1 pkt 5 KPA i oczywi-

ście błędny jest pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Na-

czelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego: „Art. 145 § 1 pkt 5 KPA wymaga

kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek – nowe okoliczności faktyczne i

nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nie mogłyby

one być znane organowi przed wydaniem przez ten organ decyzji ostatecznej.

Nadto, te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wyda-

wania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie

były mu wcześniej znane”. Przede wszystkim z całą mocą należy podkreślić, że użyty

w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 KPA łącznik „lub” („nowe okoliczności faktyczne lub

nowe dowody”) wskazuje jednoznacznie na to, że wystąpienie co najmniej jednego z

członów tej alternatywy („nowych okoliczności faktycznych” bądź „nowych dowodów”

– tzw. alternatywa zwykła) stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia

postępowania, o ile równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki prawne wzno-

wienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA, a mianowicie: po

pierwsze – są one „istotne dla sprawy”; po drugie – istniały w dniu wydania decyzji;

oraz po trzecie - nie były znane organowi, który wydał decyzję. I właśnie taka sytua-

cja faktyczna i prawna miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39313

§ 1 KPC

w związku z art.10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania

cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i

Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego,

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. Nr 43, poz.189 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

========================================