SNO 1/02

UCHWAŁA Z DNIA 5 MARCA 2002 R.

SN0 1/02

Sąd Dyscyplinarny wydając uchwałę o zawieszeniu sędziego w

czynnościach służbowych na podstawie art. 130 § 2 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze

zm.), po zarządzeniu przez prezesa Sądu natychmiastowej przerwy w

czynnościach służbowych sędziego na podstawie art. 130 § 1 powołanej

ustawy, nie może jednocześnie obniżać wysokości jego wynagrodzenia – w

trybie art. 129 § 3.

Stosownie do treści tego przepisu Sąd Dyscyplinarny, zawieszając w

czynnościach służbowych sędziego, obniża (obligatoryjnie) wysokość jego

wynagrodzenia tylko w sytuacji, kiedy przeciwko sędziemu wszczęto

postępowanie dyscyplinarne (art. 129 § 1 Prawa o ustroju sądów

powszechnych).

Przewodniczący: sędzia SN Lidia Misiurkiewicz (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Halina Gordon-Krakowska, Tadeusz Wiśniewski.

Sąd Najwyższy w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawie sędziego Sądu

Okręgowego w związku z zażaleniem sędziego na uchwałę Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 grudnia 2001 r., sygn. akt (...) w przedmiocie zawieszenia sędziego w

czynnościach służbowych i obniżenia wynagrodzenia

u c h w a l i ł

1) zmienia zaskarżoną uchwałę w ten tylko sposób, że ustala iż obniżenie

wynagrodzenia sędziego następuje z dniem 17 stycznia 2002 r.;

2) w pozostałym zakresie zaskarżoną uchwałę utrzymuje w mocy.

U z a s a d n i e n i e

Wiceprezes Sądu Okręgowego, zarządzeniem z dnia 8 listopada 2001 r. Nr

(...) w oparciu o przepis art. 130 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) zarządził

natychmiastową przerwę w czynnościach służbowych sędziego Sądu

Okręgowego wobec podejrzenia popełnienia przez sędziego przestępstwa i

uznania, że w tych warunkach powaga sądu wymaga natychmiastowego

odsunięcia sędziego Sądu Okręgowego od wykonywania obowiązków

służbowych.

Podstawą decyzji Wiceprezesa Sądu było zdarzenie w dniu 7 listopada

2001 r., sprowadzające się do zatrzymania sędziego pod zarzutem

spowodowania wypadku drogowego przez prowadzenie samochodu w stanie

nietrzeźwości i uderzenie w tył samochodu osobowego marki Fiat 170, w

następstwie czego obrażeń ciała w postaci urazu kręgosłupa doznała kierująca

tym samochodem Edyta T.

Stosownie do wymogu § 2 art. 130 powołanej wyżej ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych Prezes Sądu w zarządzeniu wydanym w trybie art.

130 § 1 zawiadomił niezwłocznie właściwy Sąd Dyscyplinarny.

Sąd Apelacyjny, działający jako sąd dyscyplinarny pierwszej instancji, w

dniu 7 grudnia 2001 r., sygn. akt (...), na podstawie art. 130 § 2 i art. 129 § 3

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, wydał

uchwałę, którą:

1) zawiesił sędziego Sądu Okręgowego w czynnościach służbowych oraz

2) obniżył wynagrodzenie sędziego do 50% jego wysokości.

Powyższą uchwałę – w odniesieniu do jej pkt 2 – tj. obniżenia

wynagrodzenia o 50%, zaskarżył zażaleniem zawieszony w czynnościach

sędzia, powołując się na trudną sytuację rodzinną i materialną oraz wniósł o

zmianę uchwały w części zaskarżonej przez obniżenie wynagrodzenia do 25%.

Sąd Najwyższy jako sąd dyscyplinarny drugiej instancji zważył, co

następuje:

Sąd Apelacyjny orzekając jako sąd dyscyplinarny pierwszej instancji w

przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych dopuścił się

naruszenia art. 129 § 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych, podejmując

uchwałę o obniżeniu sędziemu wynagrodzenia w sytuacji, kiedy w dacie

wydania uchwały nie było wobec sędziego wszczęte postępowanie

dyscyplinarne, a zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych nastąpiło w

trybie art. 130 § 2, a nie art. 129 § 1 powołanej ustawy.

Sąd Dyscyplinarny wydając uchwałę o zawieszeniu sędziego w

czynnościach służbowych na podstawie art. 130 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001

r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), po

zarządzeniu przez prezesa Sądu natychmiastowej przerwy w czynnościach

służbowych sędziego na podstawie art. 130 § 1 powołanej ustawy, nie może

jednocześnie obniżać wysokości jego wynagrodzenia – w trybie art. 129 § 3.

Stosownie do treści tego przepisu Sąd Dyscyplinarny, zawieszając w

czynnościach służbowych sędziego, obniża (obligatoryjnie) wysokość jego

wynagrodzenia tylko w sytuacji, kiedy przeciwko sędziemu wszczęto

postępowanie dyscyplinarne (art. 129 § 1 Prawa o ustroju sądów

powszechnych).

W stosunku do sędziego Sądu Okręgowego, jak ustalił Sąd Najwyższy,

postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało po wydaniu uchwały przez Sąd

Dyscyplinarny pierwszej instancji dnia 17 stycznia 2002 r. I dopiero od tej daty

istniała możliwość obniżenia temu sędziemu wynagrodzenia na podstawie art.

129 § 3.

Dlatego też Sąd Najwyższy zmienił uchwałę Sądu Apelacyjnego z dnia 7

grudnia 2001 r. w ten sposób, że obniżył sędziemu wynagrodzenie od dnia 17

stycznia 2002 r., to jest od daty wszczęcia przeciwko niemu postępowania

dyscyplinarnego, nie znajdując jednocześnie podstaw do zmiany granicy w

jakiej obniżenie wynagrodzenia przyjął w zaskarżonej uchwale Sąd Apelacyjny.

Jak wynika z treści art. 129 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych Sąd Dyscyplinarny, zawieszając sędziego w czynnościach

służbowych, obniża wysokość jego wynagrodzenia w granicach od 25% do

50%.

Charakter postawionego sędziemu Sądu Okręgowego zarzutu

(postanowienie o przedstawieniu zarzutów oraz notatka służbowa – akta Sądu

Apelacyjnego sygn. /.../) oraz postawa sędziego po zdarzeniu wyrażona m. in.

treścią wyjaśnień złożonych przed Sądem Apelacyjnym, na posiedzeniu dnia 7

grudnia 2001 r., w pełni uzasadniają obniżenie sędziemu wynagrodzenia o 50%.

Argumenty podniesione w zażaleniu nie przekonują o obniżeniu

wynagrodzenia jedynie o 25%, jak wnioskuje sędzia Sądu Okręgowego.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy zmienił uchwałę Sądu

Apelacyjnego z dnia 7 grudnia 2001 r. w ten tylko sposób, że ustalił obniżenie

wynagrodzenia od dnia 17 stycznia 2002 r., a w pozostałym zakresie zaskarżoną

uchwałę utrzymał w mocy.