I PKN 959/00

Wyrok z dnia 19 marca 2002 r.

I PKN 959/00

Pracownik ma interes prawny w sprawie przeciwko pracodawcy w usta-

leniu okresu zatrudnienia wymaganego do uzyskania prawa do nieodpłatnego

nabycia akcji skomercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego w ilości

zależnej od stażu pracy (art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o ko-

mercjalizacji i prywatyzacji, jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 ze

zm.) przed wymagalnością roszczenia o zawarcie ze Skarbem Państwa umowy

o nieodpłatne zbycie akcji.

Przewodniczący SSN Barbara Wagner, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski

(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2002 r. sprawy z powództwa

Henryka T. przeciwko Kopalni Węgla Brunatnego „B.” S.A. w R. o ustalenie okresu

zatrudnienia w celu nieodpłatnego nabycia akcji, na skutek kasacji powoda od wyro-

ku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 19

maja 2000 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu-Są-

dowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi do ponownego rozpoznania i orze-

czenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Bełchatowie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2000 r.

[...] oddalił powództwo Henryka T. przeciwko Kopalni Węgla Brunatnego „B.” S.A. w

R. o ustalenie, że okres pracy w latach 1977 - 1990 na stanowisku sztygara zmiano-

wego podlegał uwzględnieniu w półtorakrotnym wymiarze oraz o ustalenie okresu

zatrudnienia u strony pozwanej w latach 1974 - 1977, które to ustalenie było mu po-

trzebne dla celów związanych z nieodpłatnym nabyciem akcji Spółki. W motywach

tego rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy powołał się na poniższe ustalenia faktyczne.

2

Powód Henryk T. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Państwowym Kopalnia

Węgla Brunatnego „B.” w R. od dnia 1 lutego 1974 r. do dnia 28 grudnia 1990 r. na

następujących stanowiskach : starszego magazyniera - od 1 lutego 1974 r. do 31

marca 1976 r., kierownika magazynu - od 1 kwietnia 1976 r. do 14 lutego 1977 r.,

specjalisty do spraw gospodarki materiałowej - od 15 lutego do 30 kwietnia 1977 r. i

sztygara zmianowego - technika strzałowego - od 1 maja 1977 r. do 28 grudnia 1990

r. Stosunek pracy został rozwiązany w związku z przejściem powoda na emeryturę,

którą Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w T.M. przyznał decyzją z 7 stycznia

1991 r. począwszy od dnia 29 grudnia 1990 r. W dniu 3 grudnia 1998 r. nastąpiła

komercjalizacja wspomnianego przedsiębiorstwa, które zostało przekształcone w

jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa, wpisaną do rejestru handlowego na

podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 22

grudnia 1998 r. Uprawnionym pracownikom przysługuje prawo nieodpłatnego naby-

cia 15% akcji Spółki należących do Skarbu Państwa.

W dniu 8 marca 1999 r. powód złożył pozwanej Spółce oświadczenie o zamia-

rze nieodpłatnego nabycia wspomnianych akcji. W dniu 29 czerwca 1999 r. KWB „B.”

S.A. w R. wystawiła powodowi zaświadczenie, w którym okres zatrudnienia dla celów

nabycia akcji skomercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego został określony

na 16 lat 10 miesięcy i 27 dni. W dniu 19 lipca 1999 r. powód złożył reklamację co do

takiego wyliczenia stażu pracy, którą Komisja do spraw Rozpatrzenia Reklamacji

wniesionych przez uprawnionych do nieodpłatnego nabycia akcji załatwiła negatyw-

nie w dniu 27 lipca 1999 r.

Sąd Rejonowy podkreślił, że strona pozwana nie przeprowadziła jeszcze po-

stępowania przewidzianego przepisami rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z

dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych pra-

cowników na grupy w celu ustalenia liczby akcji przypadających na każdą z tych grup

oraz trybu nabywania akcji przez uprawnionych pracowników. W postępowaniu ma-

jącym na celu przydzielenie akcji uprawnionym pracownikom został dopiero zakoń-

czony etap ustalania okresu zatrudnienia uprawnionych w celu zaszeregowania ich

do poszczególnych grup. Powód zakwestionował sposób wyliczenia okresu zatrud-

nienia w pozwanej Spółce, żądając ustalenia wyrokiem sądowym wskazanego przez

siebie stażu pracy. Roszczenie zmierza więc do ustalenia istnienia stosunku prawne-

go, co w świetle art.189 k.p.c. jest uzależnione od stwierdzenia po stronie powoda

odpowiedniego interesu prawnego. Interes taki zdaniem Sądu Rejonowego nie ist-

3

nieje, gdyż roszczenie o nieodpłatne nabycie akcji skomercjalizowanego przedsię-

biorstwa stanowi przedmiot odrębnego postępowania sądowego, w którym może być

również rozpatrywany ewentualny spór co do długości stażu pracy byłego pracowni-

ka jako przesłanka zawarcia umowy o nabycie większej ilości akcji.

Apelację wniesioną przez powoda oddalił Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubez-

pieczeń Społecznych w Łodzi wyrokiem z dnia 19 maja 2000 r. [...]. Sąd Okręgowy

podzielił ustalenia oraz ocenę Sądu pierwszej instancji, że skoro nie doszło jeszcze

do zbycia akcji pozwanej Spółki, a nawet nie nastąpił jeszcze proces dzielenia

uprawnionych na grupy tworzone ze względu na okres zatrudnienia, to tym samym

powód nie znalazł się w którejś z tych grup, wobec czego jego powództwo jest

przedwczesne. Powód nie ma interesu prawnego w dochodzeniu żądanego ustale-

nia, przez co bezprzedmiotowa była też ewentualna ocena rzeczywistej długości jego

stażu pracy

W kasacji od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie „art. 385 w

związku z art. 189 k.p.c. przez uznanie apelacji za bezzasadną wobec przyjęcia za

trafne rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w Bełchatowie, że powód nie ma interesu

prawnego w dochodzeniu żądanego ustalenia, mimo że tenże Sąd nie rozpoznał

istoty sprawy”, domagając się na tej podstawie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i

poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji oraz przekazania mu sprawy

do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu kasacji napisano, że skarżący domaga

się, iżby jego staż pracy na stanowisku sztygara zmianowego - technika strzałowego

został dla celów nieodpłatnego nabycia akcji pozwanej Spółki przeliczony współ-

czynnikiem 1,5 do czego ma prawo na podstawie przepisów „rozporządzenia Mini-

stra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie określenia niektó-

rych stanowisk (Dz.U. nr 2/96, poz.8, zał.3)”, gdy tymczasem pracodawca zastoso-

wał przelicznik 1,2 i odmówił uznania reklamacji zainteresowanego. Skarżący zmie-

rza więc w istocie do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku pracy (art. 476 §

1 pkt 1 k.p.c.). Odsyłanie go z tym żądaniem „na spory w przyszłości godzi w interes

powoda i naraża go z góry na zbędne procesy”. Stanowisko o braku interesu praw-

nego jest błędne. Przepis „art.189 k.p.c. został ustalony zgodnie z poglądami doktry-

ny po to, by dać możność usunięcia niepewności prawnej bez konieczności wytocze-

nia powództwa za wiele lat. Powód swój interes wykazał i obowiązkiem Sądów było

rozpatrzenie istoty sprawy, o której mowa w art. 386 § 4 k.p.c. (po zmianie) w zakre-

sie dochodzonego roszczenia, co nie nastąpiło”.

4

W odpowiedzi na kasację strona pozwana domagała się jej oddalenia i zasą-

dzenia kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi

podniesiono, że zaskarżone stanowisko Sądu drugiej instancji jest zgodne z treścią

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1998 r., I PKN 198/98 (OSNAPiUS

1999 nr 13, poz.426).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwioną podstawę.

Nie sposób bowiem zgodzić się ze stanowiskiem sformułowanym w motywach za-

skarżonego wyroku, iż powód nie wykazał wymaganego przez art.189 k.p.c. interesu

prawnego w żądaniu ustalenia, że u poprzednika prawnego pozwanej Spółki osią-

gnął oznaczony staż pracy, kształtujący jego pozycję w sferze uprawnienia do nieod-

płatnego nabycia akcji posiadanych w Spółce przez Skarb Państwa. Co prawda Sąd

Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1998 r., I PKN 198/98 (OSNAPiUS 1999 nr

13, poz.426; z częściowo krytyczną glosą J. Brola, OSP 2000 nr 1, poz.13 ) uznał, że

powództwo o ustalenie okresu zatrudnienia wymaganego do nieodpłatnego nabycia

akcji jest bezzasadne z uwagi na brak interesu prawnego przewidzianego w art. 189

k.p.c., gdyż pracownik może dochodzić zawarcia z nim umowy nieodpłatnego naby-

cia akcji, lecz skład rozpoznający niniejszą sprawę poglądu tego nie podziela. Prze-

chodzi on bowiem do porządku dziennego nad faktem, że stroną umowy o nieodpłat-

ne nabycie akcji nie jest pracodawca (były pracodawca) uprawnionego pracownika

(byłego pracownika), lecz Skarb Państwa zastępowany przez Ministra Skarbu Pań-

stwa, aczkolwiek pracodawca ma - obok rzeczonego Ministra - własne kompetencje

do wykonywania czynności przygotowujących wspomnianą umowę, przy czym są to

kompetencje istotne ze względu na przedmiot niniejszej sprawy.

Owe czynności przygotowawcze zostały unormowane w przepisach rozporzą-

dzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie szczegółowych

zasad podziału uprawnionych pracowników na grupy, ustalania liczby akcji przypa-

dających na każdą z tych grup oraz trybu nabywania akcji przez uprawnionych pra-

cowników (Dz.U. Nr 33, poz.200), wydanego z upoważnienia art. 36 ust. 5 ustawy z

dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwo-

wych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm.). Tryb nabywania akcji został w rozporządzeniu

podzielony na dwa etapy. Pierwszy z nich kończy podanie do publicznej wiadomości

5

listy uprawnionych, drugi natomiast otwiera się z chwilą zbycia przez Skarb Państwa

pierwszych akcji, przy czym w obu tych etapach możliwe jest uruchomienie postępo-

wania reklamacyjnego. Zgodnie z § 4 ust.3 rozporządzenia pracownik składający

oświadczenie o zamiarze nabycia akcji obowiązany jest dołączyć zaświadczenie o

okresie zatrudnienia w przedsiębiorstwie państwowym do dnia jego komercjalizacji.

Zaświadczenie takie wystawia spółka powstała wskutek wspomnianej komercjalizacji

(§ 2 ust. 2 rozporządzenia), co jest tym bardziej zrozumiałe, że niejako z „natury rze-

czy” nie może tego uczynić żaden z organów Skarbu Państwa. Spółka jest tym sa-

mym władna rozpatrzyć reklamacje dotyczące faktycznego okresu zatrudnienia.

Czynności przygotowawcze do zawarcia umowy nabycia akcji zostały mocą rozpo-

rządzenia powierzone spółce i zakładowym organizacjom związkowym, a w ich braku

- członkom rady nadzorczej wybranym przez załogę. Pozostałe czynności realizuje

Minister Skarbu Państwa, choć w praktyce czynią to również spółki przez swe zarzą-

dy działające w imieniu tegoż Ministra na podstawie odpowiedniej umowy zlecenia.

Minister powinien jednak rozpoznać ewentualne reklamacje w tych kwestiach. Z

przytoczonych uregulowań wynika, że okres zatrudnienia ustala pracodawca (były

pracodawca), a nie Skarb Państwa, który przy zawieraniu umowy dysponuje wiążą-

cym go zaświadczeniem o długości stażu pracy. Ewentualne spory o zgodność

wspomnianego zaświadczenia z rzeczywistym stanem rzeczy i przepisami prawa o

stosowaniu w tym zakresie współczynników korygujących wyliczenie okresu zatrud-

nienia dla celów emerytalnych (§ 2 ust. 3 rozporządzenia) nie powinny więc być roz-

strzygane w procesie przeciwko Skarbowi Państwa o zawarcie umowy na większą

liczbę akcji, tylko w sprawie o ustalenie okresu zatrudnienia, skierowanej przeciwko

pracodawcy (byłemu pracodawcy) uprawnionego pracownika. Innymi słowy, przewi-

dziane w art. 36 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. prawo pracownika do nieod-

płatnego nabycia akcji skomercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego w licz-

bie zależnej od stażu pracy w tym przedsiębiorstwie jest tak skonstruowane, że nie

tylko nie wyklucza, ale wręcz zakłada, że ewentualne spory o ustalenie okresu za-

trudnienia zostaną w odrębnej sprawie przeciw pracodawcy (byłemu pracodawcy)

rozstrzygnięte przed zawarciem umowy o nieodpłatne zbycie akcji i mogącymi się na

tym tle zrodzić sporami ze Skarbem Państwa. Zapobiegając sporom na tle zawarcia

wspomnianej umowy, sprawa o ustalenie okresu zatrudnienia oddziałuje pre-

wencyjnie, a poza tym zapewnia uprawnionemu realny dostęp do akcji, zamiast al-

6

ternatywnych roszczeń odszkodowawczych, których zasądzenie może się też wiązać

z wyższymi kosztami niż w sprawie o ustalenie.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39313

§1 k.p.c. i

art.108 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

========================================