SNO 44/02

UCHWAŁA Z DNIA 28 LISTOPADA 2002 R.

SNO 44/02

Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Elżbieta Skowrońska-Bocian, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego sędziego Sądu Apelacyjnego w

sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu zażalenia obwinionej od

uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 września 2002 r.,

sygn. akt (...) w przedmiocie zawieszenia sędziego Sądu Okręgowego w

czynnościach służbowych i obniżenia wynagrodzenia, podjętą na podstawie art.

129 § 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o Ustroju Sądów

Powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.)

u c h w a l i ł :

zaskarżoną uchwałę utrzymać w mocy.

U z a s a d n i e n i e

Uchwałą z dnia 2 września 2002 r., sygn. akt (...) Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny zawiesił w czynnościach służbowych sędziego Sądu

Okręgowego i obniżył wysokość jej wynagrodzenia o 30%.

Uchwała powyższa została zaskarżona przez obwinioną. W zażaleniu

podniesiony został zarzut obrazy prawa procesowego, to jest art. 115 § 3 u.s.p.

polegającej na rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu Sądu Apelacyjnego pod

2

nieobecność obwinionej pomimo należytego usprawiedliwienia

niestawiennictwa.

Rozpoznając zażalenia Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co

następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. Zgodnie z art. 115

§ 3 u.s.p. nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy

nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. A contrario z przepisu tego wynika, że

sprawa nie może być rozpoznana pod nieobecność obwinionego lub jego

obrońcy, jeżeli należycie usprawiedliwią niestawiennictwo. Kwestią, do której

musi się więc odnieść w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy jest jedynie to, czy

obwiniona, pod której nieobecność rozpoznał sprawę Sąd Apelacyjny w dniu 2

września 2002 r., należycie usprawiedliwiła swoją nieobecność.

Zawiadomienie o terminie posiedzenia Sądu Apelacyjnego zostało

obwinionej doręczone w dniu 7 sierpnia 2002 r. (doręczenie zastępcze). W dniu

30 sierpnia 2002 r. do Sądu Apelacyjnego wpłynęło pismo zawierające wniosek

obwinionej o przełożenie posiedzenia na inny dzień z powodu jej stanu zdrowia.

Do wniosku doręczona została kserokopia zwolnienia lekarskiego

wystawionego przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej, Centrum

Medyczne Akademii Medycznej, potwierdzające niezdolność obwinionej do

pracy w dniach od 16 sierpnia do 9 września 2002 r.

Na posiedzeniu w dniu 2 września 2002 r. Sąd Apelacyjny uznał

niestawiennictwo obwinionej za nieusprawiedliwione, ponieważ sposób jego

udokumentowania nią odpowiada wymogom określonym w § 2 rozporządzenia

Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia z dnia 20 sierpnia 1998 r. w sprawie

warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i

innych uczestników procesu karnego z powodu choroby (Dz. U. Nr 111, poz.

706).

Rozpoznając sprawę pod nieobecność obwinionej Sąd Apelacyjny nie

naruszył prawa procesowego. Zgodnie z art. 128 u.s.p. w sprawach nie

3

uregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisu kodeksu

postępowania karnego. Trafnie zatem Sąd Apelacyjny uznał, iż do obwinionego

w postępowaniu dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio dotyczące

oskarżonego w postępowaniu karnym zasady usprawiedliwiania

niestawiennictwa określone w powołanym powyżej rozporządzeniu. Zasadnie

zatem przyjęto, iż przedłożone przez obwinioną zaświadczenie dokumentuje

jedynie stan niezdolności do pracy, a nie – czego wymaga zarządzenie

(załącznik) – niemożność stawiennictwa na wezwanie (zawiadomienie).

Przedłożone zaświadczenie nie odpowiada także warunkom określonym w § 2

ust.1 pkt 1 rozporządzenia, albowiem wystawione zostało przez niepubliczny

zakład opieki zdrowotnej, podczas gdy przepis ten wymaga, aby wystawił je

lekarz publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

W tym stanie rzeczy, wobec nie potwierdzenia się zarzutu podniesionego w

zażaleniu, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uchwalił jak wyżej.