SNO 45/02

UCHWAŁA Z DNIA 13 GRUDNIA 2002 R.

SNO 45/02

Przewodniczący: sędzia SN Przemysław Kalinowski.

Sędziowie SN: Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca),

Tadeusz Żyznowski.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie w sprawie o zezwolenie

na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego w

związku z zażaleniem oskarżyciela prywatnego Zdzisława G. od uchwały Sądu

Apelacyjnego z dnia 23 września 2002 r., sygn. akt (...) w przedmiocie odmowy

zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej sądowej

u c h w a l i ł:

1) utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę;

2) kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Oskarżyciel prywatny Zdzisław G. składając wniosek o zezwolenie na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego zarzucił

mu popełnienie przestępstwa pomówienia z art. 212 k.k. Wskazał, że naganne

działanie sędziego polegało na tym, iż pełniąc funkcję Przewodniczącego

Okręgowej Rady Łowieckiej w A. na posiedzeniu tejże Rady w dniu 12 grudnia

2001 r. świadomie wprowadził w błąd jej członków twierdząc, że Prokuratura

Rejonowa prowadzi przeciwko wnioskodawcy postępowanie karne.

Spowodowało to usunięcie wnioskodawcy z pełnionej funkcji Zastępcy

2

Rzecznika Dyscyplinarnego przy Okręgowej Radzie Łowieckiej. W ocenie

wnioskodawcy takie postępowanie sędziego uchybia godności sprawowanego

przez niego urzędu i uzasadnia popełnienie zarzucanego we wniosku

przestępstwa i pociągniecie go z tego tytułu do odpowiedzialności karnej.

Uchwałą z dnia 23 września 2002 r. Sąd Dyscyplinarny – Sąd Apelacyjny

odmówił zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sądowej

sędziego Sądu Okręgowego.

Sąd pierwszej instancji ustalił w oparciu o dokumenty dołączone do

wniosku oraz protokoły posiedzeń Okręgowej Rady Łowieckiej w A. z dnia 19

grudnia 2001 r i 6 marca 2002 r., iż na pierwszym z tych posiedzeń sędzia Sądu

Okręgowego jako Przewodniczący Rady podniósł kwestię nieprawidłowego

działania spółki „Ł.(...)”, powodującego straty finansowe w Kołach Łowieckich.

Stwierdził też, że tego typu sprawa kwalifikuje się do „oddania do prokuratora”.

Podobne głosy padały ze strony innych członków Rady, łącznie z wnioskiem o

zawieszenie wnioskodawcy, który był prezesem tej spółki, w czynnościach

Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Okręgowej Radzie Łowieckiej, co

uczyniono przy jednym głosie przeciwnym. Na następnym posiedzeniu Rady w

dniu 6 marca 2002 r. podnoszono ponownie kwestię szkodliwości działania

spółki i jej prezesa w stosunku do Kół Łowieckich i odwołano wnioskodawcę z

funkcji Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego.

Oceniając zachowanie sędziego na obu posiedzeniach, Sąd Dyscyplinarny

uznał, że w niczym nie uchybił on godności sędziego, a poczynione ustalenia

faktyczne nie dają podstaw do przyjęcia, że uprawdopodobnione zostało

popełnienie przez niego przestępstwa z art. 212 k.k. Z tych względów podjęto

uchwałę o odmowie pociągnięcia sędziego do odpowiedzialności karnej

sądowej.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia wnioskodawca zarzucił

pominięcie przez Sąd Dyscyplinarny przy ustalaniu stanu faktycznego i ocenie

zachowania sędziego pisma Okręgowej Rady Łowieckiej z dnia 2 stycznia 2002

3

r. skierowanego do wnioskodawcy i dotyczącego zawieszenia go w

wykonywanej funkcji. W ocenie skarżącego treść tego pisma, które jego

zdaniem nie mogło być wysłane bez wiedzy Przewodniczącego Rady,

potwierdza zarzuty wniosku dotyczące sędziego.

W oparciu o powyższe skarżący wnosił o zmianę zaskarżonej uchwały i

zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.

Rzecznik Dyscyplinarny wnosił o utrzymanie uchwały w mocy.

Sąd Najwyższy Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest uzasadnione.

Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji celem toczącego się

postępowania jest ustalenie i rozważenie, czy zgromadzony materiał dowodowy

dostatecznie uzasadnia zarzut popełnienia przez sędziego przestępstwa, na co

wskazał także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 maja 2002 r., SNO 8/02

(OSNKW 2002, z. 9, poz. 10). Sąd Dyscyplinarny może zatem zezwolić na

pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej sądowej jedynie w takim

przypadku, gdy zostały zgromadzone dowody dostateczne do potwierdzenia

zasadności zarzutu popełnienia przez sędziego przestępstwa, które w

postępowaniu sądowym musiałyby prowadzić do wyroku skazującego.

Trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że dowody przedstawione

przez wnioskodawcę oraz zgromadzone przez Sąd Dyscyplinarny nie dają

podstaw do takiej oceny. Nie potwierdzają bowiem, że sędzia pomawiał

wnioskodawcę o popełnienie przestępstwa ani że sugerował, iż toczy się

przeciwko niemu w prokuraturze postępowanie karne. Nie potwierdzają też

żadnych innych działań sędziego zawierających znamiona przestępstwa z art.

212 k.k. Zgromadzone dowody nie wskazują też, by sędzia swoją postawą

wobec wnioskodawcy uchybił godności sędziego.

Oceny tej nie zmienia wskazany przez skarżącego w zażaleniu dowód w

postaci pisma z dnia 2 stycznia 2002 r. jakie wysłała na jego ręce Okręgowa

Rada Łowiecka w A. Pomijając fakt, że jest ono podpisane nie przez

4

Przewodniczącego Rady, ale przez jej Sekretarza, przede wszystkim należy

stwierdzić, że jest w nim mowa jedynie o prowadzonym przez prokuraturę

postępowaniu karnym, nie zaś o postępowaniu karnym prowadzonym przez

prokuraturę przeciwko wnioskodawcy. Pismo to nie może zatem stanowić

potwierdzenia zarzutu skarżącego wobec sędziego dotyczącego podania

nieprawdziwej informacji o toczącym się przeciwko wnioskodawcy

postępowaniu karnym.

Mając zatem na uwadze trafność ustaleń i oceny Sądu Dyscyplinarnego co

do braku podstaw do przyjęcia uprawdopodobnienia popełnienia przez sędziego

przestępstwa, należało utrzymać w mocy zaskarżaną uchwałę na podstawie art.

437 § 1 k.p.k. w związku z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.).