SNO 56/02

WYROK Z DNIA 21 STYCZNIA 2003 R.

SNO 56/02

Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.

Protokolant: sędzia Sądu Okręgowego Anna Staczyńska.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu w dniu

21 stycznia 2003 r. sprawy b. sędziego Sądu Rejonowego w związku z

odwołaniem obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 7 października 2002 r., sygn. (...)

u t r z y m a ł w mocy zaskarżony wyrok.

U z a s a d n i e n i e

We wniosku z dnia 25 marca 2002 r. o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

w stosunku do sędziego Sądu Rejonowego, Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego zarzucił temu sędziemu oczywistą i rażącą

obrazę przepisów prawa w ten sposób, że:

1) nie podejmował przez okres kilku (od 2 do 8) miesięcy czynności

procesowych w ok. 1700 sprawach z zakresu postępowania nakazowego

wyszczególnionych na k. 254-343 akt;

2) opuścił bez usprawiedliwienia wyznaczone uprzednio w okresie od dnia 23

października do dnia 31 października 2001 r. wokandy oraz

2

3) nieterminowo sporządził uzasadnienie w sprawie sygn. akt VII Ns 1942/97

przetrzymując w tym okresie akta poza sądem bez zgody Przewodniczącej

Wydziału, tj. popełnienie przewinień dyscyplinarnych z art. 107 § 1 u.s.p.

Wyrokiem z dnia 7 października 2002 r. Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny uznał obwinionego sędziego Sądu Rejonowego za winnego

zarzucanych mu przewinień służbowych (przy ustaleniu, że nie przetrzymywał

akt poza Sądem bez zgody Przewodniczącej Wydziału) wyczerpujących

znamiona art. 107 § 1 i na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 5 u.s.p. wymierzył mu

karę dyscyplinarną złożenia z urzędu.

Sędzia Sądu Rejonowego złożył odwołanie od tego wyroku zarzucając

rażącą niewspółmierność orzeczonej kary dyscyplinarnej, pomimo

występujących w sprawie obiektywnych okoliczności łagodzących i wnosząc o

zmianę zaskarżone-go orzeczenia i wymierzenie kary nagany jako kary

dyscyplinarnej łagodniejszego rodzaju, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne.

Nieusprawiedliwiona przewlekłość w rozpoznawaniu sprawy ma – jak to

trafnie wskazał Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w uzasadnieniu orzeczenia

z dnia 4 lipca 2002 r. sygn. akt (...) wymierzającym sędziemu Sądu Rejonowego

karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe – niekorzystny

oddźwięk społeczny jako naruszająca krajowy standard konstytucyjny (art. 45

ust. 1 Konstytucji) i międzynarodowy (art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności). Jej negatywne skutki, w wypadku

przewinień służbowych sędziego Sądu Rejonowego, jako dotyczące sfery życia

gospodarczego, mogły być dla stron nieodwracalne. To, przy uwzględnieniu

ogromnej ilości spraw, w których sędzia Sądu Rejonowego dopuścił do

poważnej przewlekłości postępowania, wskazuje na bardzo znaczny stopień

społecznej szkodliwości przewinienia opisanego w pkt 1 wniosku Zastępcy

3

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego. W tej sytuacji już samo to

przewinienie mogłoby uzasadniać orzeczenie najsurowszej kary dyscyplinarnej

w stosunku do obwinionego sędziego.

Podniesione w odwołaniu okoliczności dotyczące rzekomo wadliwej oceny

przez Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji wyników pracy obwinionego na tle

pracy innych sędziów Wydziału Sądu Rejonowego lub nieuwzględnienia, jako

usprawiedliwiającej go okoliczności, korzystania w miesiącu czerwcu i lipcu

2002 r. z urlopu wypoczynkowego i zwolnienia lekarskiego nie mają

poważniejszego znaczenia wobec wielomiesięcznego niepodejmowania

czynności w ogromnej ilości spraw.

Nadto o słuszności orzeczenia wobec sędziego Sądu Rejonowego

najsurowszej kary dyscyplinarnej w pełni przekonuje wysoki stopień

szkodliwości jego przewinień opisanych w pkt 2 i 3 wniosku Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego, wskazujących na jego

wyjątkowo lekceważący stosunek do obowiązków służbowych. W swoim

odwołaniu sędzia Sądu Rejonowego nie przedstawił wiarygodnych powodów

dla których nie uprzedził przełożonych o kilkudniowej nieobecności w pracy i

dla których przez niemal 6 miesięcy nie potrafił sporządzić uzasadnienia w

sprawie sygn. akt VII Ns 1942/97.

Bezzasadny jest zatem podniesiony przez niego w odwołaniu zarzut rażącej

niewspółmierności orzeczonej kary dyscyplinarnej.

Ponadto, sędzia Sądu Rejonowego po wyroku Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 4 lipca 2002 r., wymierzającym mu karę dyscyplinarną

przeniesienia na inne miejsce służbowe, złożył swój urząd z własnej inicjatywy,

skutkiem czego z dniem 22 października 2002 r. uległ rozwiązaniu stosunek

służbowy na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego. W tych okolicznościach,

tj. wobec braku ze strony sędziego Sądu Rejonowego woli dalszego pełnienia

obowiązków sędziowskich, uwzględnienie jego odwołania i wymierzenie mu

4

łagodniejszej kary dyscyplinarnej umożliwiającej ich pełnienie, byłoby, poza

wszystkim, całkowicie nieracjonalne.

Z tych powodów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł o utrzymaniu

zaskarżonego wyroku w mocy.