SNO 5/03

WYROK Z DNIA 24 LUTEGO 2003 R.

SNO 5/03

Przewodniczący: sędzia SN Elżbieta Sadzik (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Bronisław Czech, Jacek Gudowski.

Sąd Dyscyplinarny – Sąd Najwyższy w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu sprawy

Sędziego Sądu Rejonowego obwinionego z art. 107 § 1 w zw. z art. 85 § 1 i 89 §

1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.

Nr 98, poz. 1070 ze zm.) z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę

obwinionego od wyroku Sądu Dyscyplinarnego – Sądu Apelacyjnego z dnia 25

listopada 2002 r., sygn. akt (...)

1) u t r z y m a ł w mocy zaskarżony wyrok;

2) kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego dla okręgu Sądu Okręgowego w A.

złożył do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. wniosek o

rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko sędziemu Sądu Rejonowego,

któremu na podstawie art. 107 § 1 u.s.p. zarzucił rażącą obrazę przepisów art. 85

§ 1 i 89 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), polegającą na tym, że w

sierpniu 2002 r. w A., posiadając wiadomości związane z pełnioną uprzednio

funkcją przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego, dotyczące

stwierdzonych nieprawidłowości w sprawie sygn. akt (...), nie zachował tych

2

okoliczności w tajemnicy i podał jej do publicznej wiadomości w ten sposób, że

bez zgody przełożonych udzielił wywiadu, który ukazał się w gazecie „Słowo

(...)” w dniu 23 sierpnia 2002 r., w którym opisał uchybienia stwierdzone w tej

sprawie i czynności jakie podjął, a także dokonał własnej oceny zachowania

sędziego referenta w sprawie.

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2002 r., sygn. akt (...) Sąd Dyscyplinarny

przy Sądzie Apelacyjnym w A., uznał sędziego Sądu Rejonowego za winnego

rażącego naruszenia przepisów art. 85 § 1 i art. 89 § 1 cyt. ustawy z dnia 27

lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych i za to na podstawie art.

109 § 1 pkt 1 tej ustawy wymierzył mu karę dyscyplinarną upomnienia.

Odwołanie od powyższego wyroku na podstawie art. 121 § 1 cyt. ustawy –

Prawo o u.s.p. w części dotyczącej orzeczenia o karze wniósł obrońca

obwinionego. Zarzucił wyrokowi, z powołaniem się na art. 427 § 2 k.p.k. i art.

438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 127 Prawa o u.s.p., rażącą niewspółmierność

orzeczonej wobec obwinionego sędziego kary upomnienia, polegającą na nie

uwzględnieniu przy wyrokowaniu we właściwy sposób okoliczności popełnienia

przewinienia jak i osobowości obwinionego, co spowodowało, że dolegliwość

wymierzonej kary przekroczyła stopień winy. W konkluzji odwołania wniósł o

zmianę wyroku w zaskarżonej części przez uznanie czynu przypisanego

obwinionemu za wypadek mniejszej wagi i w konsekwencji o odstąpienie od

wymierzenia kary dyscyplinarnej.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż przy wymierzaniu

obwinionemu kary dyscyplinarnej nie może ujść uwadze to, że obwiniony

udzielając wywiadu jedynie autoryzował informacje znane już dziennikarce

„Słowa (...)”. To zachowanie, jakkolwiek naruszało przepisy Prawa o u.s.p.,

powinno być ocenione jako zachowanie mające na celu dobro wymiaru

sprawiedliwości, dążenie do zdecydowanego wyeliminowania przypadków

„uzupełniania treści wyroków”.

3

Ponadto w tym okresie, obwiniony stał się podmiotem szeregu artykułów

prasowych, w których naruszono jego dobre imię, a treść tych artykułów nie

spotkała się ze stosowną reakcją kierownictwa Sądu.

Zatem rzetelne odniesienie się do tych okoliczności – stwierdza autor

odwołania – powinno skutkować zmianę oceny szkodliwości czynu

przypisanego obwinionemu, a w konsekwencji odstąpienie od wymierzenia kary

dyscyplinarnej.

Na rozprawie odwoławczej przed Sądem Najwyższym – Sądem

Dyscyplinarnym, obrońca i obwiniony wnosili o uwzględnienie odwołania, zaś

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego wniósł o utrzymanie w mocy

zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne.

Sąd pierwszej instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku

dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy okoliczności, które powinny być

uwzględnione przy ocenie czynu obwinionego sędziego Sądu Rejonowego i

podał przyczyny, z powodu których uznał, że zachowanie obwinionego sędziego

nie zasługuje na miano przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi w

rozumieniu art. 109 § 5 Prawa o u.s.p., dającego podstawę do skorzystania z

możliwości odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej. Trafnie wskazał,

że o takim stanowisku zadecydowały okoliczności przedmiotowe przewinienia,

a więc okoliczności zdarzenia, motywy działania sędziego i negatywne skutki

publikacji, jaka miała miejsce.

Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych dokonanych przez ten sąd

wynika, że czyn sędziego miał ścisły związek z ujawnionym w kwietniu 2002 r.

w prowadzonym wówczas przez niego wydziale faktem uzupełnienia wyroku

skazującego, już po prawomocności, przez sędziego X.Y. o orzeczenie o zakazie

prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec skazanego. O tym fakcie

obwiniony zawiadomił prezesa sądu i w sprawie tej podjęto czynności w

4

kierunku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego X.Y.

Zważywszy na powyższe, nie istniała obawa, że sędzia X.Y. uniknie

konsekwencji związanych z popełnionym czynem, nie było więc powodu do

upublicznienia sprawy. Sędzia Sądu Rejonowego udzielił wywiadu dziennikarce

gazety „Słowo (...)”, którego przedmiotem były okoliczności, o których powziął

wiadomość w czasie urzędowania i bez znaczenia jest, czy jedynie akceptował

fakty już jej znane, czy też przekazał swą wiedzę o faktach nie znanych.

Znaczenie mają natomiast szczególne okoliczności udzielenia wywiadu – po

upływie kilku miesięcy, w czasie urlopu, gdy nie sprawował już funkcji

przewodniczącego wydziału, w prywatnej rozmowie w kawiarni, bez

powiadomienia i uzyskania zgody przełożonych. Sąd pierwszej instancji

słusznie ocenił, iż to zachowanie nie było podjęte w dobrze pojętym interesie

wymiaru sprawiedliwości, lecz spowodowane osobistą sytuacją obwinionego i

przyczyniło się do podważenia autorytetu Sądu. Trafnie oceniono więc motywy

działania sędziego Sądu Rejonowego w aspekcie odwołania go ze stanowiska

przewodniczącego wydziału i nie pominięto okoliczności związanych z

konfliktem w sądzie oraz publikacjami prasowymi dotyczącymi osoby

obwinionego.

Na podstawie całokształtu tych okoliczności wysnuto wniosek, iż

zachowania obwinionego nie można uznać za przewinienie dyscyplinarne

mniejszej wagi, a zatem art. 109 § 5 Prawa o u.s.p. nie ma zastosowania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny stanowisko to w pełni podziela,

zwracając uwagę na znaczenie okoliczności, które zostały przez obwinionego

ujawnione i potwierdzone w aspekcie autorytetu Sądu. Akceptuje też

wymierzenie sędziemu Sądu Rejonowego za przypisane mu przewinienie

dyscyplinarne najniższej przewidzianej w art. 109 § 1 Prawa o u.s.p. kary

dyscyplinarnej upomnienia, przy uwzględnieniu na korzyść obwinionego jego

dotychczasowej wieloletniej i nienagannej pracy w sądownictwie.

5

Orzeczenie o kosztach sądowych postępowania odwoławczego oparto o

treść przepisu art. 133 Prawa o u.s.p.