Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Sąd Najwyższy Wyrok · 19 marca 2003 r.

III KRS 7/02

Wydział III

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść orzeczenia

Wyrok z dnia 19 marca 2003 r.

III KRS 7/02

Uchybienie przez sędziego terminowi, o którym mowa w § 29 ust. 2 roz-

porządzenia Prezydenta RP z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego

trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą (Dz.U.

Nr 152, poz. 1725), upływającemu przed wejściem w życie tego rozporządzenia,

nie mogło być podstawą oddalenia przez Krajową Radę Sądownictwa wniosku

sędziego o wyrażenie ponownej zgody na dalsze zajmowanie stanowiska.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska (spra-

wozdawca), Roman Kuczyński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2003 r. sprawy

z odwołania Danuty S. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 maja 2002

r. [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez

sędziego, który ukończył 65 rok życia

u c h y l i ł zaskarżoną uchwałę i przekazał sprawę Krajowej Radzie Sądow-

nictwa do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Uchwałą [...] z dnia 14 maja 2002 r. Krajowa Rada Sądownictwa nie wyraziła

zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez Danutę Jadwigę S., sędzię Sądu

Okręgowego w P. Uchwała została podjęta w trybie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia

27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082), po roz-

patrzeniu wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sę-

dziego, który ukończył 65 rok życia, złożonego w czasie korzystania z przedłużenia

udzielonego do dnia 30 czerwca 2002 r. Odmowa wynikała ze stwierdzenia, że wnio-

sek o wyrażenie takiej zgody został złożony w dniu 25 marca 2002 r., a więc z naru-

szeniem terminu wynikającego z art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z § 28 ust.

2

1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowe-

go trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą (Dz.U. Nr

152, poz. 1725) i stanowiskiem Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 13 listopada 2001

r. (KRS 141-23-2001).

W odwołaniu Danuta S. zarzuciła sprzeczność uchwały z powołanymi w niej

przepisami i wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądow-

nictwa do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 69 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów

powszechnych, który stanowi dopełnienie przepisu art. 180 ust. 4 Konstytucji, sędzia

przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65 roku życia, chyba że Krajowa

Rada Sądownictwa na wniosek sędziego, po zasięgnięciu opinii kolegium właściwe-

go sądu, wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska, nie dłużej jednak niż do

ukończenia przez sędziego 70 roku życia. Wniosek, o którym mowa, składa się -

zgodnie z art. 69 § 3 - do Krajowej Rady Sądownictwa najpóźniej na sześć miesięcy

przed ukończeniem przez sędziego 65 roku życia.

W związku z tym unormowaniem w praktyce Krajowej Rady Sądownictwa oraz

w piśmiennictwie pojawił się problem, czy wniosek sędziego o wyrażenie zgody na

dalsze zajmowanie stanowiska może być złożony tylko jednokrotnie, nie później niż

sześć miesięcy przed ukończeniem 65 roku życia, czy też takich wniosków może być

więcej, w szczególności w sytuacjach, w których uchwała Rady - jak w sprawie ni-

niejszej - wyraziła zgodę na zajmowanie stanowiska przez sędziego na czas niesię-

gający jego siedemdziesiątego roku życia. Ostatecznie przyjęto dopuszczalność

wielokrotnego składania wniosków o wyrażenie zgody na zajmowanie stanowiska, co

znalazło swój normatywny wyraz w § 29 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia

22 grudnia 2001 r., zgodnie z którym sędzia może ponownie wystąpić z wnioskiem o

wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska, z tym że wniosek w tym przed-

miocie powinien złożyć najpóźniej w terminie sześciu miesięcy przed upływem daty

określonej w poprzedniej uchwale Rady.

Termin ten - wobec treści zaskarżonej uchwały, w której nie przytoczono prze-

pisu § 29 wspomnianego rozporządzenia - nie był przez Radę rozpatrywany, co

oznacza, że odmowa dalszego zajmowania stanowiska przez Danutę S. oparta zo-

3

stała wyłącznie na przepisie art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z § 28 ust.

1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 grudnia 2001 r. Skoro jednak w uchwale

powołano się także na stanowisko Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 13 listopada

2001 r. (KRS 141-23-2001), należało przyjąć, że Rada brała ten termin pod uwagę.

W stanowisku, o którym mowa, wyrażony został pogląd dotyczący dopusz-

czalności wielokrotnego składania wniosków o wyrażenie zgody na zajmowanie sta-

nowiska, przyjęty w praktyce Krajowej Rady Sądownictwa. Rada uznała w nim rów-

nież, że po upływie okresu, na który udzielono zgodę, krótszego niż żądał sędzia,

konieczne jest ponowienie wniosku. W tej sytuacji należało przyjąć, że Rada, odma-

wiając w zaskarżonej uchwale zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez Da-

nutę S., dopatrzyła się przekroczenia przez nią tego właśnie terminu, choć nie dała

temu wyrazu przez przytoczenie powołanego wyżej przepisu.

Jeżeli tak, to - zdaniem Sądu Najwyższego - skarżąca trafnie powołała się w

odwołaniu na okoliczności związane z niezachowaniem sześciomiesięcznego termi-

nu poprzedzającego datę, do której obowiązywało poprzednie przedłużenie. Wska-

zała bowiem, że skoro termin udzielonego już przedłużenia upływał w dniu 30

czerwca 2002 r., to jej wniosek o dalsze przedłużenie powinien być złożony - sto-

sownie do stanowiska Rady - do dnia 30 grudnia 2001 r. W tej dacie jednak rozpo-

rządzenie Prezydenta RP z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu

działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą nie było jeszcze

ogłoszone, toteż nie sposób uznać, aby wskazany termin, określony wówczas wy-

łącznie w stanowisku Rady, które nie miało żadnej mocy normatywnej, miał dla skar-

żącej moc wiążącą.

Mając to na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39313

KPC).

========================================

Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.