SNO 8/03

WYROK Z DNIA 20 MARCA 2003 R.

SNO 8/03

Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Deptuła (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Wiesław Kozielewicz.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem sędziego

Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego

po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2003 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w

związku z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Apelacyjnego

– Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 listopada 2002 r., sygn. akt (...)

zaskarżony wyrok u t r z y m a ł w mocy.

U z a s a d n i e n i e

I. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 8 listopada 2002

r., sygn. akt (...) uznał sędziego Sądu Rejonowego za winnego popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca

2002 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070)

polegającego na tym, że w okresie od czerwca 2001 r. do kwietnia 2002 r.

uchybiał on terminom sporządzania uzasadnień, w tym przede wszystkim w

sprawach o sygn. akt: II K 817/99, II K 2537/99, II K 302/00, II K 345/00 i II K

1713/00 i za to wymierzył mu karę dyscyplinarną upomnienia.

II. Od wyroku tego Minister Sprawiedliwości wniósł odwołanie na

niekorzyść obwinionego sędziego, w którym zarzucił rażącą niewspółmierność

(łagodność) orzeczonej kary w stosunku i przypisanego sędziemu przewinienia

2

służbowego. W odwołaniu sformułowany został wniosek o zmianę

zaskarżonego wyroku i wymierzeniu sędziemu kary nagany.

III. Uczestnicząca w rozprawie odwoławczej Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego wnosiła o nieuwzględnienie odwołania

Ministra Sprawiedliwości i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

IV. Sąd Najwyższy – Sąd odwoławczy zważył, co następuje:

Stan faktyczny sprawy jest najzupełniej jasny, a zaistnienie uchybień w

pracy sędziego Sądu Rejonowego stanowiących przewinienie dyscyplinarne i to

tej rangi, iż oczywiście uzasadnionym było wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego – nie może budzić najmniejszych zastrzeżeń. Z pełną

akceptacją należy odnieść się do tej części wywodów zawartych w odwołaniu, w

których mowa jest o negatywnym obrazie pracy sądów i naruszeniu prawa stron

procesowych do rozpoznania spraw w rozsądnym terminie przez sposób w jaki

traktował sędzia Sądu Rejonowego obowiązek terminowego sporządzania

uzasadnień wydanych przez siebie orzeczeń. Już jednak pogląd, że wymierzona

sędziemu kara upomnienia nie stanowi dostatecznej reakcji dyscyplinarnej i

powinna być zaostrzona przez orzeczenie kary nagany, gdyż tylko taka postać

kary dyscyplinarnej pozwoli osiągnąć cel postępowania dyscyplinarnego budzi

w ocenie Sądu Najwyższego poważne wątpliwości i tym samym nie może być

wykorzystany jako argument na rzecz zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku

postulowanym w odwołaniu.

Chodzi mianowicie o to, że dokonane w toku rozprawy odwoławczej

uzupełnienie materiału dowodowego w postaci wykazu pracy sędziego Sądu

Rejonowego odnoszącego się do terminowego sporządzania uzasadnień

orzeczeń i wraz z danymi o wynikach instancyjnej kontroli odwoławczej tychże

orzeczeń wskazuje na widoczną poprawę dyscypliny sędziego w zakresie

przestrzegania terminów opracowywania pisemnych uzasadnień orzeczeń, przy

zadawalających wynikach, co do poziomu orzecznictwa sędziego.

3

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł dostatecznych podstaw do

uwzględnienia odwołania.