SNO 31/03

WYROK Z DNIA 17 CZERWCA 2003 R.

SNO 31/03

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Maciak (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski, Hubert Wrzeszcz.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny z udziałem Zastępcy Rzecznika

Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta, po rozpoznaniu

w dniu 17 czerwca 2003 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w związku z

odwołaniem wniesionym przez Ministra Sprawiedliwości i odwołaniem

Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego na niekorzyść obwinionej od wyroku

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 4 kwietnia 2003 r., sygn. akt

(...)

- z m i e n i ł zaskarżony wyrok i wymierzył sędziemu Sądu

Rejonowego karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe

(art. 109 § 1 pkt 4 u.s.p.);

- kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa (art. 133

u.s.p.).

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 4 kwietnia

2003 r., sygn. akt (...), sędzia Sądu Rejonowego uznana została winną tego, że:

 w okresie od dnia 20 listopada 2001 r. do dnia 25 października 2002 r.

dopuściła się oczywistej i rażącej obrazy prawa, tj. art. 329 kodeksu

postępowania cywilnego w tej sposób, że pomimo złożenia przez strony

wniosków o sporządzenie uzasadnień orzeczeń w sprawach:

- I C 484/94 z powództwa Gabrieli M. w dniu 20 listopada 2001 r.;

2

- I C 514/00 z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „S.(...)” w Ś. w

dniu 18 stycznia 2002 r.;

- I C 354/99 z powództwa Janusza W. w dniu 1 lutego 2002 r.;

- I Ns 85/01 z wniosku Marka S. w dniu 19 lutego 2002 r.;

- I C 78/99 z powództwa Grażyny K. w dniu 21 lutego 2002 r.;

- I C 627/01 z powództwa Barbary T. w dniu 8 marca 2002 r.;

- I C 354/01 z powództwa Maurycego S. w dniu 5 kwietnia 2002 r.;

- I C 722/01 z powództwa Beaty G. w dniu 26 kwietnia 2002 r.;

- I C 709/01 z powództwa Władysława Ł. w dniu 29 kwietnia 2002 r.;

- I C 585/01 z powództwa Kazimierza T. w dniu 29 kwietnia 2002 r.;

- I C 287/01 z powództwa Gminy Ś. w dniu 22 maja 2002 r.;

- I C 670/01 z powództwa Skarbu Państwa – JW. 3854 S. w dniu 23 maja

2002 r.;

- I C Ns 224/98 z wniosku Teresy i Andrzeja K. w dniu 10 czerwca 2002

r.;

- I C 597/98 z powództwa Ewy S. w dniu 3 lipca 2002 r.;

- I Ns 151/00 z wniosku Skarbu Państwa – Wojewody (...) w dniu 17

lipca 2002 r.;

- I C 681/01 z powództwa Wandy L. w dniu 22 lipca 2002 r.;

- I C 13/02 z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej – S. ul. Hołdu

Pruskiego 12 w dniu 8 lipca 2002 r.;

 do dnia 25 października 2002 r. zaniechała dopełnienia obowiązku

sporządzenia żądanych uzasadnień, tj. przewinienia z art. 107 § 1 ustawy z

dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98,

poz. 1070 z późn. zm.) w zw. z art. 329 k.p.c.

Za powyższy czyn Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, na podstawie art.

109 § 1 pkt 2 u.s.p. wymierzył jej karę nagany.

Odwołania od tego orzeczenia na niekorzyść obwinionej, wnieśli Minister

Sprawiedliwości i Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Okręgowym.

3

W obydwu tych odwołaniach, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z

art. 128 u.s.p., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono rażącą niewspółmierność

orzeczonej kary dyscyplinarnej nagany w stosunku do przypisanego obwinionej

przewinienia dyscyplinarnego. W oparciu o tak postawiony zarzut obaj skarżący

wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zaostrzenie orzeczonej kary i

wymierzenie sędziemu Sądu Rejonowego, na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p.,

kary dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu. W przedłożonej na rozprawie

odwoławczej pisemnej odpowiedzi na odwołania, obwiniona uzasadniając

zaistniały stan rzeczy nadmiernym obciążeniem, patologią stosunków

służbowych w sądownictwie i względami rodzinnymi, wniosła o sprawiedliwe

rozstrzygnięcie w jej sprawie.

W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co

następuje:

W świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych poczynionych w

przedmiotowej sprawie, poszerzonych uzyskaną przez instancję odwoławczą

informacją od Prezesa Sądu Rejonowego oraz zaliczonymi w poczet materiału

dowodowego w sprawie, przedłożonymi przez Zastępcę Rzecznika

Dyscyplinarnego dokumentami, z których wynika, że do dnia 4 czerwca 2003 r.

obwiniona nie napisała znacznej większości zaległych uzasadnień i nie

sporządziła uzasadnień orzeczeń w dalszych 14 sprawach, w wyniku czego

Prezes Sądu Okręgowego wystąpił z wnioskiem do Zastępcy Rzecznika

Dyscyplinarnego o ponowne wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, zgodzić

się należy z wysuniętym w obydwu odwołaniach wnioskiem, iż wymierzona

sędziemu Sądu Rejonowego zaskarżonym wyrokiem kara nagany jest zbyt

łagodna, szczególnie przy uwzględnieniu postawy obwinionej po wszczęciu

przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego i wydaniu wyroku przez Sąd

pierwszej instancji.

W ocenie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego wyjaśnienia złożone

przez obwinioną w pisemnej odpowiedzi na odwołania, kilkudniowe zwolnienia

4

lekarskie, trudności rodzinne, czy niewłaściwy jej zdaniem, rozdział spraw, w

żadnym stopniu nie tłumaczą braku należytego zaangażowania obwinionego

sędziego w pisanie zaległych uzasadnień orzeczeń. Powstanie dalszych

znaczących zaległości w tym przedmiocie i dalsze zaniedbywanie obowiązku

terminowego uzasadniania orzeczeń, świadczy o jej lekceważącym stosunku do

wykonywanej pracy i potwierdza wysuniętą w odwołaniach tezę, że wymierzona

obwinionej kara nie spełnia zamierzonych celów wychowawczych i

zapobiegawczych.

Wymierzając zaś sędziemu Sądu Rejonowego karę dyscyplinarną

przeniesienia na inne stanowisko służbowe, nie zaś proponowaną przez obydwu

skarżących najsurowszą karę złożenia sędziego z urzędu, Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny, z uwagi na stosunkowo młody wiek obwinionej i fakt, iż jest to

jej pierwsze postępowanie dyscyplinarne uznał, że należy dać jej jeszcze jedną

szansę w celu nadrobienia zawinionych zaległości w terminowym sporządzeniu

uzasadnień orzeczeń, bowiem w przypadku braku reakcji i na to ostrzeżenie, w

ewentualnym ponownym postępowaniu dyscyplinarnym, pozostanie już tylko ta

najsurowsza kara.

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak

na wstępie.