III RN 101/02

Wyrok z dnia 3 października 2003 r.

III RN 101/02

W celu przywrócenia stanu zgodnego z przepisami określającymi warun-

ki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, właściwy organ nadzoru

budowlanego wydaje decyzję nakazującą usunięcie otworów okiennych wyko-

nanych w ścianie garażu usytuowanego przy granicy działki sąsiedniej, mimo

sprzeciwu właściciela tej działki (art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994

r. - Prawo budowlane, jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).

Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Andrzej Wróbel, Jerzy Kwaśniewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2003 r.

sprawy ze skargi Tamary S. na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Bu-

dowlanego w S. z dnia 14 stycznia 2000 r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowa-

nia administracyjnego w sprawie o nakazanie wykonania określonych robót budow-

lanych, na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku

Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia

25 października 2001 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Naczelnemu Sądowi Admi-

nistracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 12 stycznia 1981 r. zatwierdził plan reali-

zacyjny i zezwolił Zdzisławowi S. na budowę wolnostojącego garażu dwuboksowego

w odległości 65 cm od granicy działki położonej przy ul. S. w S., przy czym - zgodnie

z § 158 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Przestrzennej i Ochrony

Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm) - na inwestora nałożony został

równocześnie obowiązek wyposażenia tego garażu w wentylację wwiewno-wywiew-

2

ną w postaci dwóch otworów wentylacyjnych w tylnej ścianie garażu o wymiarach

14x14 cm, które powinny być zabezpieczone kratkami.

Decyzja ta nie została jednak doręczona ówczesnej właścicielce sąsiedniej

nieruchomości gruntowej - Annie J., której następcą prawnym została następnie jej

córka - Tamara S. W postępowaniu zmierzającym do wydania tej decyzji nie uczest-

niczyła także współwłaścicielka innej sąsiadującej z działką inwestora nieruchomości

- Anna G., na żądanie której postępowanie w tej sprawie zostało wznowione, w wyni-

ku czego decyzją z dnia 27 maja 1983 r. Prezydent Miasta S. udzielił inwestorowi ze-

zwolenia na dalszą realizację inwestycji w oparciu o swą uprzednio wydaną decyzję

z dnia 12 stycznia 1981 r. Jednak także i ta decyzja nie została doręczona właści-

cielce sąsiedniej nieruchomości gruntowej - Annie J.

W wyniku odwołania wniesionego przez Annę G. od powyższej decyzji, Woje-

woda S. decyzją z dnia 17 lipca 1983 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Mia-

sta S. z dnia 27 maja 1983 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez

organ pierwszej instancji, zobowiązując równocześnie Prezydenta Miasta S. do do-

konania „oceny prawidłowości lokalizacji projektowanych garaży w świetle przepisów

§ 156 obowiązujących warunków technicznych”. W konsekwencji, Prezydent Miasta

S. decyzją z dnia 27 lutego 1984 r., wydaną na podstawie art. 105 k.p.a., umorzył

postępowanie jako bezprzedmiotowe, a w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwier-

dził, że „wzniesiony bez ważnego pozwolenia obiekt garażowy jednak nie spowodo-

wał naruszenia obowiązujących w tym przedmiocie przepisów techniczno-budowla-

nych, określonych rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i

Ochrony Środowiska z dnia 23.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać budynki”.

W wyniki ponownego odwołania Anny G. od powyższej decyzji, Wojewoda S.

decyzją z dnia 25 czerwca 1984 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 27

lutego 1984 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania, wska-

zując na konieczność „dokonania oceny, czy obiekt spełnia wymogi rozporządzenia

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, a w szcze-

gólności przepisy § 13, § 15 ust. 3 i § 156 ust. 1 (...) i w przypadku pozytywnym,

mając na względzie art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wydać pozwolenie na użyt-

kowanie, po uprzednim pobraniu zwiększonej opłaty skarbowej.” W wyniku ponow-

nego rozpoznania niniejszej sprawy, Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 19 lipca

1984 r., wydaną na podstawie art. 105 k.p.a., ponownie umorzył postępowanie, a w

3

uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że: „wzniesiony bez ważnego pozwole-

nia obiekt garażowy nie spowodował naruszenia obowiązujących w tym przedmiocie

przepisów techniczno-budowlanych, określonych w § 13, 15 ust. 3 i 156 ust. 1 rozpo-

rządzenia MAGTiŚ z dnia 27.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych”.

Z kolei, Tamara S. - córka i następca prawny Anny J., jako właściciel działki

sąsiadującej z działką Zdzisława S., na której wybudowany został powyższy garaż, w

swym piśmie z dnia 17 maja 1999 r., które skierowała do Powiatowego Inspektora

Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w S., podniosła zarzut, że przedmiotowy

garaż, jaki zbudowany został na nieruchomości sąsiedniej w bezpośrednim są-

siedztwie (w odległości 65 cm) jej nieruchomości, zakłóca jej intymność w korzysta-

niu z tej nieruchomości, bowiem na ścianie garażu usytuowanej równolegle do jej

nieruchomości umieszczone nie zostały przewidziane w projekcie garażu okna, a

ponadto powoduje on uciążliwości poprzez wydobywanie się z otworów okiennych

przykrych zapachów oraz poprzez hałas. W wyniku dokonanych oględzin przez pra-

cowników organu nadzoru budowlanego, w dniu 22 czerwca 1999 r. sporządzony

został ‘Protokół oględzin robót budowlanych lub obiektu budowlanego’, w którym

potwierdzono zarzut skarżącej i na tej podstawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Bu-

dowlanego w Powiecie Grodzkim S. wydał w dniu 29 czerwca 1999 r. decyzję, mocą

której nakazał Zdzisławowi S. doprowadzić przedmiotowy garaż „do stanu zgodnego

z warunkami technicznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Prze-

strzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicz-

nych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 12 ust. 4 pkt 2 i pkt 6),

tj. zamurować lub zastąpić kształtkami szklanymi (luksferami) okna w tylnej ścianie

garażu znajdującej się w odległości mniejszej niż 3 m od sąsiedniej granicy w termi-

nie do dnia 30.09.1999 r.”.

W wyniku odwołania Zdzisława S. od powyższej decyzji Powiatowego In-

spektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia 29 czerwca 1999 r.,

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 stycznia 2000 r.

uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji, stwier-

dzając w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, że „jak wynika z akt sprawy, przed-

miotowy garaż wybudowany został na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z

1981 roku. Do jego użytkowania przystąpiono po zawiadomieniu o zakończeniu bu-

dowy organu administracji państwowej - pismo z dnia 10-08-1983 r. skierowane do

Urzędu Miejskiego w S. Przyjęcie zgłoszenia przez organ oznacza, że postępowanie

4

administracyjne w sprawie przedmiotowego obiektu, istniejącego od 1983 roku, nie

może być prowadzone w trybie samowoli budowlanej. Tym bardziej nie mogą mieć

zastosowania przepisy art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., przyjęte za pod-

stawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Spór o okna w tylnej ścianie garażu, o

których pisze p. Tamara S. w skardze z dnia 17-05-1999 r. skierowanej do Powiato-

wego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S., może być rozstrzygnięty w sądzie

powszechnym”.

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wyrokiem

z dnia 25 października 2001 r. [...] oddalił skargę Tamary S. na powyższą decyzję

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 stycznia 2000 r. W uza-

sadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w szczególności, że:

po pierwsze - „w zaistniałej sytuacji faktycznej trafne jest zatem stanowisko wyrażone

przez organ odwoławczy (...), że przyjęcie przez właściwy organ zgłoszenia o zakoń-

czeniu budowy powoduje, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie,

dotyczącej użytkowania obiektu istniejącego od 1983 r., nie może być prowadzone w

trybie przepisów o samowoli budowlanej, a więc także nie mogą mieć zastosowania

przepisy art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz.

414 ze zm.). Wobec powyższego bezprzedmiotowe było postępowanie toczące się

przed organem pierwszej instancji w trybie art. 51 Prawa budowlanego”; oraz po dru-

gie - „wyjaśnić należy, iż jeśli obecnie, skarżąca jako właścicielka nieruchomości są-

siedniej powołuje się na niedogodności wynikające z użytkowania przedmiotowego

garażu, między innymi, ograniczenie jej prawa do swobodnego i intymnego korzysta-

nia z działki ogrodowej, to uprawniona jest do dochodzenia swoich roszczeń z tego

tytułu na podstawie art. 140 Kodeksu cywilnego przed sądem powszechnym”.

Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z dnia 15 lipca 2002 r. [...] wniósł rewi-

zję nadzwyczajną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego [...],

zarzucając temu wyrokowi rażące naruszenie: po pierwsze - art. 66 pkt. 1 ustawy z

dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz.

1126 ze zm.) „poprzez zaniechanie jego zastosowania w sytuacji wymagającej tego

rodzaju działań”; po drugie - art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego w

związku z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Przestrzen-

nej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych,

jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm. - powoływanego

nadal jako: rozporządzenie MAGPiOŚ z 1980 r. w sprawie warunków technicznych);

5

oraz po trzecie - art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 k.p.a. (w brzmieniu jednolite-

go tekstu: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1074) „wobec braku podstaw faktycznych i

prawnych do umorzenia postępowania”. W konsekwencji, Rzecznik Praw Obywatel-

skich wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu

Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Szczecinie do ponownego

rozpoznania. W uzasadnieniu zarzutów rewizji nadzwyczajnej Rzecznik Praw

Obywatelskich podniósł w szczególności, że: po pierwsze - istniejący stan faktyczny,

będący przedmiotem oceny prawnej dokonanej w rozpoznawanej sprawie zarówno

przez organy nadzoru budowlanego, jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny, naru-

szał nie tylko przepisy § 13 ust. 1 i ust. 2 oraz § 158 rozporządzenie MAGPiOŚ z

1980 r. w sprawie warunków technicznych, które obowiązywały w czasie realizacji tej

inwestycji (garażu), lecz także jest niezgodny z wymaganiami określonymi w § 12

ust. 4 obecnie obowiązującego w tym zakresie rozporządzenia Ministra Gospodarki

Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków tech-

nicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (jednolity tekst: Dz.U.

z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm. - powoływanego nadal jako: rozporządzenie MGPiB

z 1994 r. w sprawie warunków technicznych), skoro budynek, w ścianie którego

urządzono otwory drzwiowe lub okienne powinien być oddalony od granicy nieru-

chomości minimum 4 m, a w danym wypadku jest poza sporem, że odległość ta wy-

nosi 65 cm; po drugie - biorąc pod uwagę to, że przepisy Prawa budowlanego mają

charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących oraz to, że zgodnie z art. 61

Prawa budowlanego właściciel lub zarządca nieruchomości ma między innym obo-

wiązek utrzymywać obiekt w należytym stanie technicznym, zaś - co pokreślono w

rewizji nadzwyczajnej - zły stan techniczny obiektu „może być efektem jego wykona-

nia na podstawie wadliwej decyzji pozwolenia na budowę lub być skutkiem - jak w

niniejszej sprawie - odstąpienia przez inwestora od ustaleń i warunków wydanego

pozwolenia na budowę”; przy czym „naruszenie norm techniczno-budowlanych w

czasie budowy obiektu ma ten skutek, że jest on od początku jego istnienia w niena-

leżytym stanie technicznym”, a w rozpoznawanej sprawie zarzut strony skarżącej

dotyczył właśnie „złego stanu technicznego garażu na nieruchomości sąsiedniej”; po

trzecie - Rzecznik Praw Obywatelskich nie kwestionuje natomiast stanowiska Sądu w

kwestii „zasadności uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 2 Prawa

budowlanego, gdyż przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, nato-

miast nie było żadnego powodu do umorzenia postępowania w sprawie stanu tech-

6

nicznego garażu. Nie ulega więc wątpliwości, że przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w

konkretnym przypadku nie mógł mieć zastosowania. (...) w niniejszej sprawie powi-

nien mieć zastosowanie art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego. Nietrafne jest także ode-

słanie strony skarżącej na drogę postępowania przed sądem powszechnym, gdyż

przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości tego sądu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji § 13 ust. 1 i ust. 2 uprzednio obowiązującego rozpo-

rządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia

3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bu-

dynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), dopuszczona była możliwość sytuowania bez-

pośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego, jeżeli nie utrudni to prawi-

dłowej zabudowy działki sąsiedniej i z tym wyraźnym zastrzeżeniem, że „ściany bu-

dynku gospodarczego, graniczące z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i

drzwi”. Natomiast, zgodnie z aktualnie obowiązującym przepisem § 12 ust. 1, ust. 4 i

ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14

grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bu-

dynki i ich usytuowanie (jednolity tekst: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), usy-

tuowanie budynków na działce sąsiedniej powinno „zapewniać zachowanie odległo-

ści między budynkami i urządzeniami terenowymi oraz odległości budynku i urzą-

dzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na działkach sąsiednich, określo-

nych w rozporządzeniu”, przy czym - o ile z przepisów szczególnych nie wynikają

odmienne wymagania „należy zachować odległość zabudowy od granicy z sąsied-

nimi działkami co najmniej: 1) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z

otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m; 2) dla budynków zwróconych w stronę

granicy ścianą bez otworów - 3 m”. Równocześnie, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr

106, poz. 1126 ze zm.) „w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) jest w

nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji,

usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku”.

Oznacza to, że w wypadku, gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że w kon-

kretnej sytuacji użytkowany już budynek (np. garaż), który faktycznie nie odpowiada

wymaganiom technicznym określonym powszechnie obowiązującymi przepisami

7

prawa budowlanego (np. z tej przyczyny, że w ścianie garażu usytuowanego bezpo-

średnio przy granicy działki sąsiedniej znajdują się otwory okienne lub drzwiowe), or-

gan ten powinien nakazać w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1

Prawa budowlanego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (np. zamurowanie

otworów okiennych lub drzwiowych znajdujących się w ścianie garażu graniczącej z

działką sąsiednią).

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że inwestor - Zdzisław S. uzyskał

w dniu 12 stycznia 1981 r. pozwolenie na wybudowanie garażu w odległości 65 cm

od granicy działki sąsiedniej (w danym wypadku od granicy działki należącej do skar-

żącej Tamary S.), w której organ budowlany - stosownie do dyspozycji obowiązują-

cego wówczas § 158 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Tere-

nowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicz-

nych, jakim powinny odpowiadać budynki, stanowiącego, że „pomieszczenie garażu

indywidualnego lub zbiorowego do 3 stanowisk powinno mieć wentylację naturalną

nawiewno-wwiewną z kanałami wywiewnymi, wyprowadzonymi na dach budynku” -

nałożył na inwestora obowiązek wyposażenia garażu w wentylację wwiewno-wy-

wiewną w postaci dwóch otworów wentylacyjnych w tylnej ścianie garażu o wymia-

rach 14x14 cm, które powinny być zabezpieczone kratkami. Tymczasem, budując

garaż inwestor umieścił w ścianie tego garażu usytuowanej w odległości 65 cm od

granicy działki skarżącej - Tamary S. otwory okienne, dopuszczając się tym samym

nie tylko samowolnej zmiany zatwierdzonego projektu budowlanego garażu, na reali-

zację którego uzyskał pozwolenie budowlane, lecz także w oczywisty sposób naru-

szając wynikający z obowiązującego wówczas § 13 rozporządzenia Ministra Admini-

stracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, zakaz umieszczania

otworów okiennych w ścianie budynku gospodarczego (w danym wypadku: garażu)

usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej. Zaistniały stan faktycz-

ny, jakkolwiek nie został on zakwestionowany przez właściwy organ nadzoru bu-

dowlanego w chwili przekazania przez inwestora informacji o zakończeniu budowy

garażu oraz przejęciu go do użytkowania, był jednak obiektywnie rzecz biorąc i jest

nadal sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, w danym wypadku z bez-

względnie obowiązującymi przepisami określającymi warunki techniczne, jakim po-

winny odpowiadać budynki, a w szczególności: naprzód - z obowiązującym w owym

czasie § 13 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony

8

Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać budynki, a następnie - z obowiązującym aktualnie § 12 rozporządzenia

Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w spra-

wie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Stąd, na co trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Naczelny

Sąd Administracyjny, „postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, dotyczącej

użytkowania obiektu istniejącego od 1983 r., nie może być prowadzone w trybie

przepisów o samowoli budowlanej, a więc także nie mogą mieć zastosowania prze-

pisy art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane”. Jednakże oczywiście

nietrafny jest wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd prawny, wedle

którego obecnie skarżącej, jako właścicielka nieruchomości sąsiedniej, która powo-

łuje się na niedogodności wynikające z użytkowania przedmiotowego garażu usytu-

owanego bezpośrednio przy granicy jej działki, w którego ścianie od strony nieru-

chomości sąsiedniej umieszczone zostały otwory okienne, miałoby przysługiwać je-

dynie uprawnienie do dochodzenia swoich roszczeń z tego tytułu na podstawie art.

140 Kodeksu cywilnego przed sądem powszechnym. Naczelny Sąd Administracyjny

w ogóle nie wziął bowiem pod uwagę okoliczności, która trafnie podniesiona została

w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej, że w danym wypadku istniejący stan faktycz-

ny - użytkowanie przez Zdzisława S. garażu usytuowanego w odległości 65 cm od

granicy działki skarżącej, w którym otwory okienne umieszczone zostały na ścianie

zwróconej w kierunku granicy działki sąsiedniej należącej do skarżącej - obiektywnie

rzecz biorąc od początku rażąco naruszał i był sprzeczny zarówno z uprzednio obo-

wiązującymi (§ 13 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i

Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać budynki), a tym bardziej aktualnie nadal jest sprzeczny z o

wiele bardziej restrykcyjnymi obecnie obowiązującymi przepisami (§ 12 rozporzą-

dzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w

sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuo-

wanie) określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, a tym

samym uzasadnia on wydanie przez właściwy organ nadzoru budowlanego stosow-

nej decyzji nakazującej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przy-

wrócenie stanu zgodnego z wymaganiami prawa poprzez usunięcie (zamurowanie)

rzeczonych otworów okiennych w ścianie garażu sąsiadującej z granicą działki skar-

żącej.

9

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz.

483) oraz art. 39313

§ 1 k.p.c. w związku z art.10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o

zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospo-

litej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępo-

wania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz.189 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

========================================