SNO 78/03

WYROK Z DNIA 4 GRUDNIA 2003 R.

SNO 78/03

Przewodniczący: sędzia SN Dorota Rysińska.

Sędziowie SN: Józef Skwierawski, Ewa Strużyna (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na rozprawie z

udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego

oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2003 r. sprawy sędziego

Sądu Okręgowego w związku z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości od

wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 10 czerwca 2003 r.,

sygn. akt (...)

z m i e n i ł zaskarżony w y r o k w ten sposób, że w miejsce orzeczonej

kary upomnienia orzekł karę nagany.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem wydanym w dniu 10

czerwca 2003 r., sygn. (...), uznał sędziego Sądu Okręgowego za winnego

popełnienia przewinienia służbowego polegającego na rażącym przekroczeniu

terminu do sporządzania uzasadnień wyroków, określonego w art. 423 § 1

kodeksu postępowania karnego, w ten sposób, że uzasadnienie wyroku

wydanego w dniu 13 grudnia 2001 r., przez Sąd Okręgowy – Wydział V Karny

Zamiejscowy, w sprawie oznaczonej sygnaturą akt V K 109/01, sporządził w

dniu 24 grudnia 2002 r.

2

Na podstawie art. 109 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo

o ustroju sądów powszechnych Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wymierzył

obwinionemu sędziemu karę upomnienia.

Odwołanie od tego wyroku wniósł, na niekorzyść obwinionego sędziego,

w części dotyczącej orzeczenia o karze, Minister Sprawiedliwości.

Zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonej kary dyscyplinarnej

upomnienia, w stosunku do przypisanego przewinienia dyscyplinarnego,

Minister Sprawiedliwości wniósł:

o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zaostrzenie orzeczonej kary

i wymierzenie obwinionemu sędziemu Sądu Okręgowego, na podstawie art. 109

§ 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych,

kary dyscyplinarnej nagany.

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego – sędzia Sądu Apelacyjnego

uczestnicząca w rozprawie odwoławczej wnosiła o utrzymanie zaskarżonego

wyroku w mocy.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie jest zasadne. Słusznie wskazuje się w jego treści na fakt, że

przewinienie służbowe jakiego dopuścił się obwiniony sędzia, polegające na

oczywistej i rażącej obrazie przepisu art. 423 § 1 k.p.k., ma charakter

wyjątkowo naganny. Sporządzenie uzasadnienia wyroku po upływie roku od

daty przedłożenia sędziemu w tym celu akt sprawy, nie może być nawet

oceniane w kryteriach „przekroczenia terminu”, a więc w nawiązaniu do

sytuacji, jaką reguluje przytoczony przepis prawa procesowego.

W sprawie całkowicie brak okoliczności mogących usprawiedliwiać

popełnione przewinienie, a zwłaszcza brak podstaw do uwzględnienia wyjaśnień

obwinionego sędziego, że ze względu na przeciążenie nawałem obowiązków

służbowych nie miał możliwości sporządzenia uzasadnienia w krótszym czasie.

3

Analiza akt sprawy karnej, w której sporządzenie uzasadnienia wyroku

nastąpiło dopiero po upływie roku wskazuje, że rażące odwlekanie wypełnienia

przez obwinionego sędziego obowiązku, jaki nakłada na niego kodeks

postępowania karnego, nie było wynikiem zawiłego charakteru tej sprawy. Jest

to bowiem sprawa o nieskomplikowanym stanie faktycznym i dowodowym. Nie

ulega także wątpliwości, że przy zintensyfikowaniu przez sędziego wysiłku, a

zwłaszcza skoncentrowaniu uwagi na obowiązujących normach proceduralnych

i prawidłowym planowaniu czynności, jej rozpoznanie mogło nastąpić w

znacznie krótszym terminie. Tymczasem nie tylko rozpoznanie sprawy nastąpiło

z rażącą obrazą prawa procesowego, ale i uzasadnienie wyroku nie odpowiada

wymogom sformułowanym w art. 424 k.p.k. Istotne wady tego uzasadnienia

wynikały niewątpliwie z trudności w przekazaniu, po upływie roku, w

pisemnych motywach dokonanego rozstrzygnięcia wyników przewodu

sądowego i były jedną z przyczyn uchylenia wyroku oraz przekazania sprawy

do ponownego rozpoznania.

Trudno zatem nie dostrzegać faktu, że przewinienie służbowe obwinionego

sędziego nie tylko nie służy budowaniu autorytetu sprawowanego przez niego

urzędu, ale ponadto godzi w dobro wymiaru sprawiedliwości.

W świetle tych okoliczności Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznał

podniesiony w odwołaniu zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej, w

najniższym ustawowym wymiarze, kary dyscyplinarnej, w stosunku do wagi

popełnionego przewinienia służbowego za słuszny, i orzekając na podstawie art.

109 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych zmienił

zaskarżony wyrok przez wymierzenie obwinionemu sędziemu kary nagany.