SDI 4/04

WYROK Z DNIA 2 MARCA 2004 R.

SDI 4/04

Przewodniczący: sędzia SN Tomasz Grzegorczyk.

Sędziowie SN: Józef Dołhy (sprawozdawca), Halina Gordon-Krakowska.

Sąd Najwyższy – Izba Karna z udziałem Zastępcy Rzecznika

Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej oraz protokolanta w sprawie

adwokata obwinionego o przewinienia dyscyplinarne po rozpoznaniu na

rozprawie w dniu 2 marca 2004 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę

obwinionego, od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady

Adwokackiej z dnia 10 listopada 2001 r., sygn. akt (...) zmieniającego

orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej z dnia 11 stycznia 2001 r.,

sygn. akt (...)

u c h y l i ł zaskarżone o r z e c z e n i e i sprawę przekazał Wyższemu

Sądowi Dyscyplinarnemu Naczelnej Rady Adwokackiej do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2001

r. uznał adwokata za winnego tego, że:

I. jako obrońca w sprawach karnych nie wziął udziału w rozprawach i nie

usprawiedliwił swojej nieobecności w następujących sprawach:

1. w sprawie II K.1752/97 w Sądzie Rejonowym dotyczącej oskarżonego

Tadeusza K., w dniach: 13.01.1997 r., 14.03.1997 r., 5.09.1997 r.,

9.11.1997 r., 19.02.1998 r., 27.05.1998 r., 8.09.1998 r., 1.12.1998 r.,

2

22.12.1998 r., 16.02.1999 r., 29.03.1999 r., 15.07.1999 r., 14.10.1999

r. 30.11.1999 r., 1.12.1999 r.,

2. w sprawie II K.164/98/G w Sądzie Rejonowym dotyczącej

oskarżonego Krzysztofa G., w dniach: 21.08.1998 r., 2.10.1998 r.,

3.11.1998 r., 25.11.1998 r., 15.12.1998 r., 6.01.1999 r., 26.02.1999 r.,

20.04.1999 r., 22.09.1999 r., 10.11.1999 r. i 15.12.1999 r.,

3. w sprawie IV K.225/94 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego

Jarosława W., w dniach: 8.06.1999 r. i 2.08.1999 r.,

4. w sprawie IV K.355/97 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonych

Jarosława W. i Jarosława P., w dniu 15.04.1999 r.,

5. w sprawie IV K.89/98 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego

Roberta R., w dniu 15.12.1998 r.,

6. w sprawie IV K.29/99 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego

Witolda M., w dniach 24.03.1999 r. i 9.04.1999 r.,

7. w sprawie II Ka 36/99 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego

Marcina Z., w dniu 15.04.1999 r.,

8. w sprawie II K.431/96 w Sądzie Rejonowym dotyczącej oskarżonej

Marii J., w dniach: 12.11.1996 r., 4.03.1997 r., 7.05.1997 r., 5.09.1997

r., 9.06.1998 r. i 28.04.1999 r.,

9. w sprawie II Aka 55/99 w Sądzie Apelacyjnym dotyczącej

oskarżonego Jacka W., w dniu 25.03.1998 r.,

tj. przewinienia z art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o

adwokaturze w zw. z § 8 oraz § 30 art. 1 i 2 Zbioru Zasad Etyki

Adwokackiej i Godności Zawodu z dnia 10 października 1998 r., i za to na

podstawie art. 81 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o adwokaturze wymierzył

obwinionemu karę jednego roku zawieszenia w czynnościach

zawodowych;

3

II. w okresie od lipca 1998 r. do 27 grudnia 1999 r. uporczywie uchylał się od

obowiązku uiszczania składek korporacyjnych doprowadzając do zaległości z

tego tytułu w łącznej kwocie 1.900 zł,

tj. przewinienia z art. 80 cyt. ustawy w zw. z § 65 cyt. zbioru, i za to na

podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wymierzył obwinionemu karę

nagany;

III. w okresie od lipca 1997 r. uchyla się od uiszczenia kary pieniężnej w kwocie

6.000 zł orzeczonej przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w dniu 18

czerwca 1997 r. w sprawie sygn. (...),

tj. przewinienia z art. 80 cyt. ustawy w zw. z § 63 cyt. zbioru i za to na

podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wymierzył obwinionemu karę

nagany;

nadto orzekł – na podstawie art. 81 cyt. 3 cyt. ustawy – zakaz wykonywania

patronatu na okres pięciu lat, na zasadzie art. 84 ust. 1 cyt. ustawy wymierzył

obwinionemu za przewinienia określone w pkt II i III jako karę łączną – karę

nagany.

Od tego orzeczenia obwiniony adwokat złożył odwołanie, kwestionując

wysokość kary wymierzonej mu za czyn opisany w pkt I oraz zakres

przypisanego mu przewinienia i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia,

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę

orzeczenia i wymierzenie mu stosownej kary pieniężnej.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Naczelnej Rady Adwokackiej orzeczeniem z

dnia 10 listopada 2001 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że na

podstawie art. 84 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o

adwokaturze wymierzył obwinionemu adwokatowi za wszystkie popełnione

przewinienia dyscyplinarne jedną karę łączną jednego roku zawieszenia w

4

czynnościach zawodowych oraz orzekł dodatkowo zakaz wykonywania

patronatu na okres pięciu lat, zaś w pozostałej części zaskarżone orzeczenie

utrzymał w mocy.

Od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady

Adwokackiej kasację wniósł obrońca oskarżonego adwokata zarzucając

naruszenie prawa wyrażające się obrazą przepisów postępowania, a w

szczególności art. 6 k.p.k., § 22 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 23 lipca 1998 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 635) – a contrario, która mogła mieć

wpływ na treść orzeczenia, wyrażające się bezpodstawnym uznaniem

nieobecności obwinionego na rozprawie w dniu 10 listopada 2001 r. jako

zbędnej i nieusprawiedliwionej. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wyższemu Sądowi

Dyscyplinarnemu Naczelnej Rady Adwokackiej do ponownego rozpoznania.

Na rozprawie kasacyjnej Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnej

Rady Adwokackiej wniósł o oddalenie kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja obrońcy obwinionego jest zasadna.

Bezsporne jest, że obwiniony adwokat w pisemnym wniosku z dnia 12

października 2001 r. wyraził wolę osobistego wzięcia udziału w rozprawie

odwoławczej i deklarował zamiar przedstawienia na tej rozprawie dokumentów

mających, jego zdaniem, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Bezsporne jest również, że na kolejną rozprawę odwoławczą w dniu 10

listopada 2001 r. obwiniony nie stawił się. Powodem jego niestawiennictwa był

wypadek, któremu uległ w dniu 9 listopada 2001 r. i w wyniku którego odniósł

obrażenia fizyczne uniemożliwiające mu poruszanie się. O powyższym

zdarzeniu, udokumentowanym zaświadczeniem lekarskim, obwiniony

powiadomił w dniu 9 listopada 2001 r. faksem Sąd odwoławczy, wnioskując o

odroczenie rozprawy. Do Sądu odwoławczego przesłane faksem pisma

5

obwinionego dotarły w zniekształconej postaci. Uznając nieobecność

obwinionego za nieusprawiedliwioną, Sąd odwoławczy rozpoznał odwołanie i

wydał zaskarżone orzeczenie. Tymczasem nawet pobieżna lektura nadesłanego

faksem zaświadczenia lekarskiego wskazuje, że Sąd odwoławczy, zachowując

minimum staranności, powinien zauważyć, iż nieobecność obwinionego była

usprawiedliwiona.