SNO 9/04

WYROK Z DNIA 18 MARCA 2004 R.

SNO 9/04

Przewodniczący: sędzia SN Edward Matwijów (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Gerard Bieniek, Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na rozprawie z

udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego

oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. sprawy sędziego

Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości od

wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 12 grudnia 2003 r.,

sygn. akt (...)

u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony w y r o k, a kosztami postępowania

odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2003 r.,

sygn. akt (...) uznał sędziego Sądu Rejonowego za winnego tego, że w dniu 27

czerwca 2003 r. w A. odmówił poddania się badaniom na zawartość alkoholu

we krwi, do której to czynności został wezwany przez uprawnionych

funkcjonariuszy Policji w związku z prowadzeniem przez niego pojazdu

mechanicznego – to jest popełnienia przewinienia służbowego określonego w

art. 107 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych i za to na podstawie art. 109 §

1 pkt 2 powołanej ustawy wymierzył obwinionemu sędziemu karę nagany.

Od tego orzeczenia odwołanie na niekorzyść obwinionego złożył Minister

Sprawiedliwości, zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze.

2

Autor odwołania na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy

z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych zarzucił

zaskarżonemu wyrokowi „rażącą niewspółmierność orzeczonej kary

dyscyplinarnej nagany w stosunku do przypisanego przewinienia

dyscyplinarnego.

Podnosząc powyższy zarzut Minister Sprawiedliwości wniósł o zmianę

wyroku w zaskarżonej części poprzez zaostrzenie orzeczonej kary i wymierzenie

obwinionemu sędziemu na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych – kary dyscyplinarnej

przeniesienia na inne miejsce służbowe.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie Ministra Sprawiedliwości nie jest zasadne.

W świetle całokształtu okoliczności sprawy nie można bowiem podzielić

poglądu autora odwołania, iż orzeczona wobec obwinionego sędziego kara

nagany za przypisane mu przewinienie dyscyplinarne polegające na odmowie

poddania się badaniom na zawartość alkoholu we krwi w związku z

prowadzeniem przez niego pojazdu mechanicznego razi swoją łagodnością do

tego stopnia, że zachodzi potrzeba jej zaostrzenia w kierunku wnioskowanym w

odwołaniu.

Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny w wystarczającym stopniu uwzględnił wszystkie okoliczności

obciążające o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Przy ocenie

stopnia społecznej szkodliwości przypisanego obwinionemu przewinienia

dyscyplinarnego nie uszły uwadze Sądu Dyscyplinarnego te wszystkie

okoliczności, o których mowa w art. 115 § 2 k.k.

Obecne przewinienie służbowe, uwzględniając jego charakter i źródło

powstania jest jakby ostatnim ogniwem czynu, który będzie przedmiotem oceny

w postępowaniu karnym.

3

Uchwałą z dnia 27 października 2003 r. Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny zezwolił bowiem na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do

odpowiedzialności karnej sądowej za popełnienie czynu z art. 18 § 3 w zw. z art.

178 a § 1 k.k. w zb. z art. 178 a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegającego na

tym, że dnia 27 czerwca 2003 r. około godz. 300 w A. udzielił pomocy

Marianowi N. znajdującemu się w stanie nietrzeźwości (0,76 ‰) w prowadzeniu

przez niego ulicami miasta samochodu osobowego marki Seat Cordoba nr rej.

(...) w ten sposób, że „pilotował” jego nieoświetlony samochód jadąc przed nim

swoim samochodem Fiat 126p Nr rej. (...) z włączonymi światłami będąc przy

tym również w stanie nietrzeźwym.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie uchwałą z dnia 23

lutego 2004 r., sygn. akt SNO 4/04 nie uwzględnił odwołania obwinionego i

decyzję Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W ocenie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego wskazane w

odwołaniu okoliczności rzekomo zwiększające społeczne niebezpieczeństwo

przypisanego obwinionemu przewinienia i uzasadniające obostrzenie orzeczonej

kary należą do znamion przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. bądź stanowią

okoliczności, które powinny być uwzględnione przy ocenie stopnia społecznej

szkodliwości tego przestępstwa drogowego. Okoliczności te zostaną poddane

ocenie w przyszłym postępowaniu karnym.

Nie można ich zatem w aktualnie toczącym się postępowaniu

dyscyplinarnym, które obejmuje li tylko przewinienie polegające na odmowie

poddania się badaniom na zawartość alkoholu, poczytywać na niekorzyść

obwinionego.

Z przytoczonych wyżej powodów oraz mając na uwadze okoliczności

łagodzące, o których mowa w motywach zaskarżonego wyroku, a które to

okoliczności autor odwołania całkowicie przemilcza, Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.