III KRS 6/04

Sygn. akt III KRS 6/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 września 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner (przewodniczący)

SSN Herbert Szurgacz (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

Protokolant Dorota Białek

w sprawie z odwołania Ministra Sprawiedliwości

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, Nr […] z dnia 18 marca 2004 r.

w przedmiocie odmowy stwierdzenia w stosunku do sędziego w stanie spoczynku

Sądu Okręgowego w […] okoliczności powodujących utratę uprawnień do stanu

spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 16 września 2004 r.,

oddala odwołanie.

2

Uzasadnienie

X., sędzia w stanie spoczynku, podjął pracę w Wojewódzkim Komitecie ds.

Bezpieczeństwa Publicznego […] od dnia 1 września 1955 r. W okresie od dnia 1

stycznia 1957 r. do dnia 31 sierpnia 1959 r. pracował na stanowisku starszego

oficera dochodzeniowego w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w […].

Po przyjęciu na aplikację sądową w dniu 5 października 1959 r. w okręgu Sądu

Wojewódzkiego i objęciu stanowiska sędziego Sądu Powiatowego w […], a

następnie w […] - od stycznia 1970 r. X. przeniesiony został na stanowisko

Sędziego Sądu Wojewódzkiego, zaś uchwałą Rady Państwa z dnia 3 lutego 1983 r.

został powołany na stanowisko Sędziego Sądu Najwyższego, które piastował do

dnia 30 czerwca 1990 r. W okresie od dnia 20 grudnia 1990 r. do dnia 31 grudnia

1998 r. sędzia X. pracował na stanowisku sędziego w Sądzie Wojewódzkim w […].

Minister Sprawiedliwości wnioskiem z dnia 8 września 1999 r. zwrócił się o

wydanie decyzji, że do sędziego w stanie spoczynku X., pobierającego uposażenie

w stanie spoczynku, nie mają zastosowania przepisy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28

sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 124, poz. 728 z 1997 r.) w związku z art. 711- 1

ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.

1994 Nr 7, poz. 25 ze zm.)

Zdaniem Ministra - fakt zatrudnienia sędziego X. w Wojewódzkim Komitecie

ds. Bezpieczeństwa Publicznego w okresie od dnia 1 września 1955 r. do dnia 31

grudnia 1956 r. na stanowisku starszego oficera operacyjnego uzasadnia

wszczęcie postępowania w trybie art. 7 ust. 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych

oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1998 r. Nr 98, poz. 607).

Uchwałą z dnia 16 listopada 1999 r. Krajowa Rada Sądownictwa w oparciu o

powyżej przytoczone przepisy wszczęła postępowanie wobec X. o stwierdzenie

okoliczności powodujących utratę uprawnień wynikających z prawa do stanu

spoczynku.

W swych wyjaśnieniach X. stwierdził, że w czasie jego pracy w

Wojewódzkim Komitecie ds. Bezpieczeństwa Publicznego nie wykonywał

3

jakichkolwiek zadań związanych ze zwalczaniem organizacji lub osób działających

na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej [...]. Wyjaśnił, że

w Wydziale III, tzw. sekcji niemieckiej, w zainteresowaniu której pozostawały

przejawy antypolskiej działalności organizacji niemieckich wśród tzw. autochtonów

pracował bardzo krótko, a praca jego polegała głównie na przyuczaniu do zawodu,

nie podejmował żadnych decyzji, nie pracował samodzielnie, wykonywał wyłącznie

czynności zlecane przez kierownika sekcji. Nadto wnosił o przeprowadzenie

dowodów osobowych na te okoliczności. X. wyjaśnił również, że do pracy w

Wojewódzkim Komitecie ds. Bezpieczeństwa Publicznego trafił z własnej inicjatywy

w czasie, gdy rozwiązano Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego i angażowano

do Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego absolwentów wyższych

uczelni w ośrodkach akademickich.

Uchwałami z dnia 12 grudnia 2000 r. i z dnia 15 marca 2001 r. Krajowa Rada

Sądownictwa uwzględniła wniosek Ministra Sprawiedliwości - opisany na wstępie -

uznając go za zasadny. Rada oparła się na danych osobowych akt

zainteresowanego z zasobów archiwalnych Komendy Wojewódzkiej Policji […], a

przede wszystkim na Instrukcji Nr […] z dnia 8 października 1955 r. dotyczącej

zadań wykonywanych w latach 1955-1956 przez Wydział III Wojewódzkiego

Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, w którym to pionie pełnił służbę

zainteresowany.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając w dniu 11 stycznia 2002 r.

sprawę ze skargi X. na uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 15 marca

2001 r. uchylił zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Rady z dnia 12

grudnia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z poglądem

reprezentowanym przez Radę i Ministra Sprawiedliwości w jego piśmie z dnia 19

grudnia 2002 r., iż "sam fakt pracy w strukturach bezpieczeństwa publicznego w

latach 1944-1956 winien skutkować pozbawieniem sędziego lub prokuratora prawa

do stanu spoczynku i wynikających stąd uprawnień, w związku z czym nie jest

potrzebne badanie, czy sędzia lub prokurator pełniąc służbę w organach

bezpieczeństwa publicznego wykonywał osobiście czynności represyjne wobec

osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego".

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sam fakt pełnienia służby w

4

organach bezpieczeństwa publicznego nie powoduje automatycznego

zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy, gdyż wymaga to

wykazania, że wykonywane podczas tej służby zadania nie miały charakteru

represyjnego, tak więc o zastosowaniu art. 7 ust. 3 pkt 2 decydować, zdaniem

Sądu, musi rodzaj i charakter wykonywanych podczas służby zadań. Naczelny Sąd

Administracyjny postulował przeprowadzenie dowodów z zeznań osób,

wskazanych przez zainteresowanego jako świadkowie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rada nie odniosła się do

argumentacji zainteresowanego, że zajmował się on tylko antypolską działalnością

organizacji niemieckich, czego nie można uznać - zdaniem tego Sądu- za

zwalczanie organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i

niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał,

że "postawienie znaku równości między zadaniami wyznaczonymi przez Instrukcję,

a rzeczywiście przez zainteresowanego wykonywanymi nie jest prawidłowe, gdyż

powinność rzeczywistością nie jest".

Krajowa Rada Sądownictwa ponownie rozpoznając sprawę uchwałą z dnia

18 marca 2004 r. odmówiła stwierdzenia okoliczności powodujących utratę prawa

do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku wobec zainteresowanego X.,

nie uwzględniając w tym zakresie wniosku Ministra Sprawiedliwości. W opinii

Krajowej Rady Sądownictwa wniosek Ministra Sprawiedliwości, że do sędziego w

stanie spoczynku X., nie mają zastosowania przepisy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28

sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U.

. Nr 124, poz. 782) w związku z art. 711 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo

o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 z późno zm.) - nie

jest zasadny. Bezspornym faktem jest, że X. podjął pracę w Wojewódzkim

Komitecie ds. Bezpieczeństwa Publicznego w dniu 1 września 1955 r., gdzie był

zatrudniony w charakterze oficera operacyjnego do dnia 31 grudnia 1956 r. W

okresie tym pełnił służbę w Wydziale III w sekcji niemieckiej, w zainteresowaniu

którego pozostawały przejawy antypolskiej działalności organizacji niemieckich.

Twierdzenie jego, że zajmował się tylko tymi sprawami, że działania jego nie były

5

skierowane przeciwko osobom i organizacjom działającym na rzecz suwerenności i

niepodległości Państwa Polskiego - nie zostało podważone.

Mając powyższe na uwadze, w świetle zebranych dowodów KRS stwierdziła,

iż służba X. w organach bezpieczeństwa w sekcji tzw. niemieckiej w okresie

objętym wnioskiem Ministra Sprawiedliwości nie była skierowana w osoby lub

organizacje działające na rzecz suwerenności i bezpieczeństwa Państwa

Polskiego. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 2 cytowanej na wstępie ustawy stanowi, że

ciężar dowodu spoczywa na byłym funkcjonariuszu m.in. urzędu bezpieczeństwa, iż

podczas zatrudnienia w tym resorcie wykonywał wyłącznie zadania nie związane ze

zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i

niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjaśnienia zainteresowanego w tym

zakresie nie zostały podważone. Bezspornym jest, że istniała w latach

powojennych w strukturze organów bezpieczeństwa tzw. sekcja niemiecka, która

swoim zainteresowaniem obejmowała byłych obywateli Rzeszy Niemieckiej wrogo

nastawionych do władz polskich.

W związku z powyższym X. w sposób wystarczający udowodnił, że pracując

w tzw. sekcji niemieckiej wykonywał wyłącznie zadania nie związane ze

zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i

niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Stanowiska zawartego w pisemnym

wystąpieniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2002 r. stwierdzającego, iż

sam fakt pracy w strukturach bezpieczeństwa publicznego w latach 1944-1956

winien skutkować pozbawieniem sędziego lub prokuratora prawa do stanu

spoczynku, nie da się obronić, gdyż ustawodawca inaczej by sformułował przepis

art. 7 ust. 3 pkt 2 cytowanej na wstępie ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. Żaden z

przeprowadzonych dowodów przez Krajową Radę Sądownictwa nie wskazywał, że

X. działał przeciwko interesom Państwa Polskiego i stosował represje za

działalność niepodległościową polityczną lub obronę praw człowieka.

W związku z powyższym, cytowanej powyżej Instrukcji Nr […] z dnia 8

października 1955 r. nie można interpretować rozszerzająco, gdyż jak to stwierdził

Naczelny Sąd Administracyjny w swym wyroku z dnia 17 stycznia 2002 r.

"powinność rzeczywistością nie jest", a ewentualna akceptacja stanowiska Ministra

Sprawiedliwości „oznaczałaby, że przewidziany w art. 7 ust. 3 pkt 2 wyjątek w

6

odniesieniu do służby w Urzędzie Bezpieczeństwa byłby całkowicie zbędny", gdyż

rozumując inaczej "ustawodawca przewidziałby możliwość niemożliwą do

zrealizowania".

Odnośnie tzw. charakterystyki wystawionej przez zastępcę Naczelnika

Wydziału III Wojewódzkiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Publicznego […] z dnia 5

stycznia 1956 r. stwierdzić należy, iż żaden dowód nie podważa tezy, że co

werbowany przez zainteresowanego X. agent byłby skierowany do innej służby niż

do rozpracowywania wrogich środowisk niemieckich.

Pismem z dnia 27 maja 2004 r. Minister Sprawiedliwości odwołał się od

decyzji Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 18 marca 2004 r. i wniósł o jej uchylenie

i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania. W

ocenie Ministra Sprawiedliwości stanowiska KRS nie można uznać za słuszne, a

zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem, bowiem naruszone zostały przepisy

art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie

ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, przez

ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem Ministra

Sprawiedliwości analiza struktury organizacyjnej i zakresu oraz charakteru zadań

należących do Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego pozwala na stwierdzenie,

iż funkcjonowanie tego organu w zasadzie polegało na kontynuowaniu zadań

Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i podległych mu jednostek

organizacyjnych, czyli wykonywaniu zadań związanych z ochroną ówczesnego

ustroju totalitarnego i zajmowaniu się sprawami tzw. przestępstw politycznych. W

ocenie Ministra Sprawiedliwości X. nie wykazał w dostateczny sposób, iż podczas

służby w strukturach organów bezpieczeństwa publicznego wykonywał wyłącznie

zadania nie związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz

suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na odwołanie X. zakwestionował kompetencję Ministra

Sprawiedliwości do składania do Sądu Najwyższego odwołania od uchwały KRS.

Zdaniem skarżącego Minister Sprawiedliwości nie jest osobą uprawnioną w

rozumieniu art. 13 ust.2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Ponadto

odwołanie to nie spełnia wymagań formalnych kasacji, ponieważ Minister nie

wskazał w nim w jaki sposób zostały naruszone wskazane w odwołaniu przepisy

7

prawa, mianowicie art. 7 ust. 1 pkt 3 (w rzeczywistości Minister Sprawiedliwości

powołał się na przepis art. 7 ust. 3 pkt 2). Przedstawienie w odwołaniu ewolucji

aparatu bezpieczeństwa nie stanowi wskazania sposobu naruszenia prawa, w

gruncie rzeczy odwołanie jest polemiką z ustaleniami faktycznymi dokonanymi

przez KRS, którym skarżący przeciwstawia własne przekonania, przypuszczenia

względnie odczucia. X. powołał się nadto na okoliczność, iż – jego zdaniem -

ustawa z dnia 17 grudnia 1997 r. nie odnosi się do Komitetu Bezpieczeństwa

Publicznego, a jedynie do zatrudnienia w Urzędzie Bezpieczeństwa, Służbie

Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że zawarty w odpowiedzi na odwołanie zarzut

braku kompetencji Ministra Sprawiedliwości do wystąpienia z odwołaniem od

uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, stwierdzającej brak okoliczności

powodujących utratę prawa do stanu spoczynku, jest nietrafny. Skoro Minister

Sprawiedliwości może wystąpić z wnioskiem o wydanie uchwały stwierdzającej

okoliczności wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r.,

uzasadniające utratę prawa do stanu spoczynku, to odwołanie od uchwały w tym

przedmiocie przysługuje wszystkim zainteresowanym, a więc także podmiotom

uprawnionym do złożenia wniosku. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym

w odpowiedzi na odwołanie, że powołana ustawa, określając w art. 7 ust. 1 pkt 2

instytucje związane ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz

suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego nie wymieniła Komitetu

Bezpieczeństwa Publicznego, w którym był zatrudniony zainteresowany X. Nie

oznacza to jednak, że wymieniony przepis nie ma zastosowania do

zainteresowanego. Z przedstawionej w odwołaniu Ministra Sprawiedliwości ewolucji

organów bezpieczeństwa w Polsce wynika, że utworzony w 1954 r. Komitet do

spraw Bezpieczeństwa Publicznego przejął zakres działania Ministerstwa

Bezpieczeństwa Publicznego i urzędów bezpieczeństwa. Art. 7 ustawy z 1997 r.

posługuje się ogólnym określeniem o zatrudnieniu, pełnieniu służby lub funkcji w

"strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji

Wojskowej".

8

Wymieniona ustawa z dnia 17 grudnia 1997 r. ma charakter regulacji

szczególnej, mającej na celu ograniczenie dostępu do przyznanego sędziom i

prokuratorom przywileju w postaci prawa do stanu spoczynku. Ustawodawca

związał utratę tego przywileju m.in. z zatrudnieniem, pełnieniem służby lub funkcji w

strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji

Wojskowej, a także w nadzorujących je komórkach zwierzchnich, związanych ze

stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i

niepodległości Państwa Polskiego w latach 1944 - 1956 (art. 7 ust. 1 pkt 2.

Równocześnie w ustępie 3 wymienionego art. 7 ustawodawca postanowił, że

przepisów ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się wobec osób, które udowodnią, że do służb i

organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, zostały skierowane przez organizacje

niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im

pomocy oraz osób ,które udowodnią, że podczas zatrudnienia, pełnienia służby lub

funkcji w wymienionych strukturach, jednostkach i na stanowiskach, wykonywały

wyłącznie zadania nie związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających

na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego ostatniego

przepisu wynika, że stwierdzenie faktu zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji w

jednostkach organizacyjnych wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 2 nie przesądziła w

sposób definitywny utraty prawa do stanu spoczynku. Możliwość wyłączenia tego

skutku została jednak uzależniona od udowodnienia przez zainteresowanego

wymienionych okoliczności wyłączających utratę prawa do stanu spoczynku.

W świetle przytoczonej regulacji prawnej nie zasługuje na akceptację pogląd

Ministra Sprawiedliwości, reprezentowany w toku postępowania przed KRS oraz w

odwołaniu od uchwały KRS, że dla pozbawienia X. prawa do stanu spoczynku

wystarczy sam fakt zatrudnienia w strukturach bezpieczeństwa publicznego i nie

jest potrzebne badanie, czy pełniąc służbę wykonywał zadania związane represyjne

wobec osób lub organizacji działających na rzecz suwerenności i niepodległości

Państwa Polskiego (pismo z dnia 12 grudnia 2000 r.). Sąd Najwyższy podziela

stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku

z dnia 17 stycznia 2002 r. II SA 1585/01, że sam fakt pełnienia służby w organach

bezpieczeństwa publicznego nie skutkuje automatycznie pozbawieniem prawa do

stanu spoczynku, zainteresowany ma możliwość wykazania, że wykonywał w tym

9

czasie wyłącznie zadania nie związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób

działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczpospolitej Polskiej.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości z Instrukcji Nr […] z dnia 8 października

1955 r. dotyczącej zadań wykonywanych w latach 1955-1956 przez Wydział III

Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego wynika, że jednostkom

operacyjnym w tym wydziale powierzono w istocie osłabienie działalności

niepodległościowej w jednostkach emigracyjnych, rozbicie tych inicjatyw w łonie

emigracji powrześniowej, osłabienie autorytetu jej przywódców przez

zorganizowanie odpowiedniej propagandy repatriacyjnej dla zachęty do pozornie

bezpiecznej akcji powrotu do kraju, inwigilację powracających do kraju pod kątem

sprawdzenia podejrzeń o ich działalność na zlecenie wrogich ośrodków.

Należy w związku z tym zauważyć, że zawarta w art. 7 ust. 3 regulacja

przewidująca, że przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się wobec osób, które

udowodnią, że podczas zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji w strukturach,

jednostkach i na stanowiskach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 wykonywały

wyłącznie zadania nie związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających

na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, odnosi się do .

osób i ich działań (zachowań), a nie do charakteru danej struktury organizacyjnej.

Zatrudnienie (pełnienie służby) w jednostce organizacyjnej, do zakresu działania

której należały sprawy związane z sankcjonowanym działaniem nie przesądza o

tym, że - w przypadku sędziów - automatycznie zostają pozbawione prawa do

stanu spoczynku.

Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił okoliczności, że Wydział III Komitetu

Bezpieczeństwa Publicznego w […] obejmował kilka sekcji, z różnym zakresem

działania. Nie jest kwestionowany fakt, że X. pełnił służbę w sekcji 3 tego

Wydziału, do zadań której należały sprawy przejawów antypolskiej działalności

wśród ludności autochtonicznej. Wymieniona okoliczność, akcentowana zarówno

przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, jak i przez

Krajową Radę Sądownictwa w zaskarżonej uchwale, ma istotne znaczenie

ponieważ w ówczesnych warunkach w środowiskach autochtonicznych nie

występowały osoby lub organizacje działające na rzecz suwerenności i

niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Nie przesądza to jeszcze całkowicie

10

kwestii, że X. wykonywał w tym czasie wyłącznie zadania nie związane ze

zwalczaniem wymienionych organizacji i osób. Istotne w tym kontekście jest, czy

rzeczywiście zakres działalności X. był ograniczony do spraw należących do sekcji

3 Wydziału III oraz jaką pozycję miał w Wydziale III.

Dowód, ze zainteresowany wykonywał wyłącznie zadania nie związane ze

zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności

niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej obciąża jego samego (art. 7 ust. 3 pkt 2).

Zakres środków dowodowych, którymi może dysponować osoba zainteresowana w

wielu przypadkach doznaje ograniczeń przez znane praktyki niszczenia akt byłych

urzędów bezpieczeństwa oraz ograniczenia w korzystaniu z dowodu w postaci

zeznań świadków z powodu zgonu osób mających wiadomości w sprawie oraz w

związku z upływem czasu. W rozpoznawanej sprawie X. spotkał się z

wymienionymi trudnościami, które dokumentuje postępowanie prowadzone przez

Krajową Radę Sądownictwa. W tych warunkach istotne znaczenie przypada

dokumentom zawartym w aktach osobowych X. z okresu służby w Komitecie

Bezpieczeństwa Publicznego (Rejestr akt sądowych niejawnych). Wynika z nich, że

w zakresie zajmowanego stanowiska X. najpierw zajmował stanowisko referenta w

sekcji 3 Wydziału III (wrzesień 1955 r.), następnie (styczeń 1956 r.) był chorążym

bez pracy operacyjnej i bez agentury, w maju 1956 r. został oficerem operacyjnym

w sekcji 3 w Wydziale III Komitetu. 31 grudnia 1956 r. X. został zwolniony ze służby

w Komitecie Bezpieczeństwa Publicznego, a następnie przeniesiony do dyspozycji

Komendy Wojewódzkiej MO. W związku z przekazaniem do KW MO w aktach

osobowych zamieszczono notatkę: pracownik dobry, ale nie chce pracować

operacyjnie. Zdaniem Sądu Najwyższego, wymienione dane, uzupełniają i zarazem

potwierdzają zeznania świadków oraz wyjaśnienia zainteresowanego oraz

prowadzą do wniosku, że Krajowa Rada Sądownictwa w uchwale z dnia 18 marca

2004 r. trafnie odmówiła stwierdzenia w stosunku do sędziego wstanie spoczynku

X. okoliczności wymienionych art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r.

Uzasadnia to, na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082), oddalenie odwołania.