I PK 479/03

Wyrok z dnia 6 października 2004 r.

I PK 479/03

Kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej, a nie rektor państwo-

wej uczelni medycznej, jest uprawniony do rozwiązania stosunku pracy z ordy-

natorem-kierownikiem kliniki oraz ordynatorem-kierownikiem oddziału klinicz-

nego.

Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Jadwiga Skibińska-

Adamowicz, Herbert Szurgacz (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004 r.

sprawy z powództwa Marka O. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Dziecięcemu w

T. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu

Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu z dnia 29 maja 2003

r.[...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu wyrokiem z

dnia 12 lutego 2003 r. przywrócił powoda Marka O. do pracy w pozwanym Woje-

wódzkim Szpitalu Dziecięcym w T. na poprzednich warunkach oraz zasądził od po-

zwanego na rzecz powoda kwotę 3.633,00 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozo-

stawania bez pracy pod warunkiem podjęcia pracy. Sąd oddalił wniosek o nałożenie

na pracodawcę obowiązku dalszego zatrudnienia powoda do czasu prawomocnego

rozpoznania sprawy.

Powyższe orzeczenie zapadło po uwzględnieniu, iż powód Marek O. podjął

pracę w Wojewódzkim Szpitalu Dziecięcym w T. na stanowisku ordynatora oddziału

chirurgii dziecięcej od 1 stycznia 1998 r., po wygraniu konkursu na to stanowisko. W

2000 roku powód podjął działania w celu zorganizowania w Wojewódzkim Szpitalu

Dziecięcym oddziału klinicznego na bazie oddziału chirurgii dziecięcej. W dniu 1 lute-

2

go 2001 r. doszło do zawarcia umowy pomiędzy Wojewódzkim Szpitalem Dziecię-

cym w T. a Akademią Medyczną w B. w sprawie udostępnienia jej Oddziału Chirurgii

Dziecięcej na wykonywanie zadań dydaktycznych i naukowo-badawczych w powią-

zaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. W umowie strony uzgodniły między

innymi, że z dniem podpisania umowy Szpital udostępni Akademii Oddział Chirurgii

Dziecięcej na wykonywanie zadań dydaktycznych i naukowo - badawczych w powią-

zaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Strony uzgodniły, że Akademia dla wy-

konywania zadań stanowiących podstawę udostępnienia Oddziału Chirurgii Dziecię-

cej, może współdziałać z innymi jednostkami funkcjonalnymi określonymi statutem w

Szpitala. Szpital miał udostępnić Akademii swój majątek ruchomy, stanowiący wypo-

sażenie Oddziału Chirurgii Dziecięcej Szpitala, służący do udzielania świadczeń

zdrowotnych oraz do realizacji na Oddziale Chirurgii Dziecięcej zadań naukowo -

badawczych i dydaktycznych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Dla wykonywania zadań, o których mowa w § 1 ust. 1 umowy, Akademia miała za-

trudnić nauczycieli akademickich. Obowiązki ordynatora oddziału chirurgii dziecięcej

miał pełnić kierownik wybrany na to stanowisko w trybie określonym w art. 44a ust. 1

pkt 3b i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr

91, poz. 408 ze zm., dalej ustawa o zoz).

W dniu 10 stycznia 2001 r. dziekan Wydziału Lekarskiego Akademii Medycz-

nej w B. ogłosił ogólnopolski konkurs na pełnienie funkcji kierownika Katedry i Kliniki

Chirurgii, Onkologii i Traumatologii Dziecięcej na bazie Wojewódzkiego Szpitala

Dziecięcego w T. Powód był jedynym kandydatem. W dniu 14 marca 2001 r. odbyło

się posiedzenie komisji konkursowej. W wyniku tajnego głosowania powód został

powołany do pełnienia funkcji kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej na ba-

zie Wojewódzkiego Szpitala Dziecięcego w T. Następnie dziekan Wydziału Lekar-

skiego zwrócił się do rektora Akademii Medycznej w B. o powierzenie powodowi tej

funkcji. Rektor pismem z dnia 2 kwietnia 2001 r. powołał powoda z dniem 1 kwietnia

2001 r. do pełnienia funkcji Kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej i Trau-

matologii do 31 marca 2004 r.

Po wskazaniu przez Akademię Medyczną w B., że to powód ma pełnić obo-

wiązki kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej i Traumatologii nie doszło do

zawarcia między powodem a pozwanym Wojewódzkim Szpitalem Dziecięcym w T.

nowej umowy o pracę. Strony były przekonane, że zatrudnienie jest kontynuowane

na podstawie umowy z dnia 1 stycznia 1998 r.

3

W 2000 r. powód rozpoczął badania urodynamiczne na sprzęcie pozyskanym

dzięki własnym staraniom. Na ich prowadzenie został zawarty kontrakt z K.-P. Kasą

Chorych. Badania prowadzono raz w tygodniu, czas oczekiwania pacjentów na prze-

prowadzenie badań wynosił 3 miesiące. W styczniu 2002 r. powód wraz z grupą

lekarzy zawarł umowę z Fundacją na Rzecz Rozwoju Chirurgii Dziecięcej w T. i nie-

publicznym zakładem opieki zdrowotnej „N.L.” o współpracy przy wykonywaniu ba-

dań urodynamicznych; zawarto również kontrakt z Kasą Chorych na prowadzenie

tych badań. Powód, wskazując, że „N.L.” posiada najnowocześniejszy sprzęt, na ofi-

cjalnym druku Katedry i Kliniki Chorób Dziecięcych uzasadniał potrzebę zwiększenia

kontraktu. Na tym tle doszło do konfliktu między nim a dyrektorem Wojewódzkiego

Szpitala. Innym polem konfliktu była sprawa godzin nadliczbowych, których liczbę -

zdaniem dyrektora Szpitala - powód siebie zawyżył. W dniu 1 lipca 2002 r. została

powodowi wypowiedziana umowa o pracę z równoczesnym zwolnieniem go z obo-

wiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Jako przyczynę wypowiedzenia

umowy o pracę wskazano działanie powoda na rzecz konkurencyjnego zakładu

opieki zdrowotnej oraz zawyżanie godzin pracy.

Zdaniem Sądu Rejonowego stosunek pracy powoda nawiązany w dniu 1

stycznia 1998 r. na stanowisku ordynatora ustał z dniem 31 marca 2001 r. i na jego

miejsce z dniem 10 kwietnia 2001 r. nawiązał się nowy stosunek pracy na stanowi-

sku ordynatora-kierownika oddziału klinicznego. Sąd odrzucił koncepcję jednocze-

snego trwania dwóch stosunków pracy i koncepcję przekształcenia dotychczasowe-

go stosunku pracy w stosunek pracy o innej treści. Powód poprzez zgłoszenie swego

udziału w konkursie i następnie dalsze świadczenie pracy jako ordynator-kierownik

oddziału klinicznego wyraził w sposób dorozumiany wolę rozwiązania w drodze poro-

zumienia stron wcześniej zawartej umowy o pracę. Pozwany szpital, poprzez ak-

ceptację tego stanu rzeczy, dał wyraz temu, iż nie chce kontynuowania dotychcza-

sowego stosunku pracy i tym samym wyraził wolę rozwiązania umowy o pracę z dnia

1 stycznia 1998 r. na mocy porozumienia stron. W konsekwencji w sposób dorozu-

miany doszło do zawarcia nowej umowy o pracę na stanowisku ordynatora-kierowni-

ka oddziału klinicznego, na czas oznaczony 6 lat, stosownie do art. 44a ust. 5 i 7

ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Powołane przepisy

mają charakter bezwzględnie obowiązujący.

Odnośnie do rozwiązania stosunku pracy - zdaniem Sądu - pozwany Szpital,

wypowiadając powodowi umowę o pracę, w sposób rażący naruszył przepisy prawa.

4

Po pierwsze, wypowiedział umowę o pracę, mimo że uprawnienia w tym zakresie

przysługiwały tylko rektorowi Akademii Medycznej. Stosownie do art. 44a ust. 7a

ustawy o zakładach opieki zdrowotnej stosunek pracy nawiązany z kandydatem wy-

branym na stanowisko ordynatora-kierownika kliniki oraz ordynatora-kierownika od-

działu klinicznego może być rozwiązany na wniosek kierownika zakładu. Kierownik

zakładu opieki zdrowotnej - zdaniem Sądu - mógł jedynie wnioskować o rozwiązanie

umowy, nie miał natomiast prawa wypowiedzenia umowy. Po drugie, dokonano wy-

powiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony, mimo że umowa o pracę

nie zawierała klauzuli o możliwości jej wcześniejszego rozwiązania za wypowiedze-

niem. Rozważając skutki prawne wymienionych wadliwości, Sąd opowiedział się za

stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 listopada 1998 r.,

I PKN 414/98 (OSNAPiUS 1999 nr 24, poz. 779), że w przedstawionej sytuacji pra-

cownikowi przysługują roszczenia określone w art. 56 k.p. w związku z art. 59 k.p.

Sąd Rejonowy rozważał następnie zasadność roszczenia powoda w aspekcie

jego zgodności z zasadami współżycia społecznego. W tym przedmiocie Sąd ocenił

krytycznie pracę powoda w niepublicznym ZOZ „N.L.”, zarazem jednak podkreślił, że

powód nie uzyskiwał żadnych wymiernych korzyści z tytułu zawarcia umowy z tym

zakładem. Była to działalność społeczna, dochód z przeprowadzenia badań był prze-

znaczony na zasilenie Fundacji i spłatę aparatury. Zdaniem Sądu, w kontekście pro-

blematyki działalności konkurencyjnej nie można żądania przywrócenia do pracy

uznać za nadużycie prawa. Zawyżenie godzin pracy, zresztą niewielkie, było bowiem

spowodowane sposobem rozliczania godzin gotowości do pracy, którą strona po-

zwana w istocie zaaprobowała. W konsekwencji Sąd Rejonowy uznał, że mimo ist-

nienia sytuacji konfliktowej nie jest niemożliwe znalezienie w przyszłości płaszczyzny

porozumienia między stronami.

W apelacji pozwany Szpital zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z za-

branym w sprawie materiałem dowodowym przez przyjęcie, iż w następstwie powo-

łania powoda przez Akademię Medyczną w B. na stanowisko kierownika oddziału

klinicznego doszło do zawarcia przez stronę pozwaną z powodem nowej umowy o

pracę na czas określony do dnia 31 marca 2007 r., oraz naruszenie prawa proceso-

wego w szczególności art. 328 § 2 k.p.c. i art. 195 § 1 i 2 k.p.c.

Wyrokiem z dnia 29 maja 2003 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Toruniu oddalił apelację. Sąd podzielił stanowisko Sądu Rejonowego,

że ustał stosunek pracy powoda nawiązany na podstawie umowy o pracę z 1 stycz-

5

nia 1998 r., a powstał nowy stosunek pracy dotyczący stanowiska ordynatora - kie-

rownika oddziału klinicznego. Wykluczone jest traktowanie umowy o pracę zawartej

na stanowisku ordynatora jako umowy przekształcającej dotychczasowy stosunek

pracy lekarza zatrudnionego w tym samym zakładzie opieki zdrowotnej. Rozważając

kwestię zawieszenia dotychczasowego stosunku pracy lekarza na czas pełnienia

przez niego funkcji ordynatora, Sąd Okręgowy zaznaczył, iż w przepisach ustawy o

zakładach opieki zdrowotnej nie występuje sytuacja „zawieszenia stosunku pracy"

czy też „zawieszenia w pełnieniu obowiązków". Zawieszenie w pełnieniu obowiązków

jest przewidziane wyłącznie w stosunkach służbowych regulowanych szczególnymi

przepisami prawa pracy, zwanych pragmatykami (ustawa z dnia 5 sierpnia 1996 r. o

służbie cywilnej, ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów pań-

stwowych, ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych).

Sąd Okręgowy w pełni podzielił dokonane przez Sąd pierwszej instancji usta-

lenia faktyczne oraz ich ocenę prawną. Odnośnie do zawartego w apelacji zarzutu

braku dopozwania Akademii Medycznej jako współuczestnika koniecznego, Sąd

Okręgowy wskazał, że w związku z ustaleniem, że pracodawcą powoda był Woje-

wódzki Szpital Dziecięcy w T., dopozwanie Akademii Medycznej w B. było zbędne.

Więcej miejsca w uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy poświęcił kwestii niemożliwo-

ści, względnie niecelowości przywrócenia powoda do pracy. Wymienioną kwestię na-

leżało rozważać w oparciu o art. 8 k.p., a nie przepis art. 45 § 2 k.p., który dotyczy

umów zawartych na czas nieokreślony. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej

instancji dokonał szczegółowych ustaleń w zakresie pracy powoda przed rozwiąza-

niem stosunku pracy, okoliczności, w jakich doszło do wypowiedzenia mu umowy, a

także w aspekcie możliwej współpracy po przywróceniu powoda do pracy i słusznie

przyjął, że z punktu widzenia art. 8 k.p. nie ma podstaw do oddalenia roszczenia po-

woda.

W kasacji od wyroku Sądu Okręgowego pozwany zarzucił naruszenie prawa

materialnego przez błędną jego wykładnię, mianowicie przepisów art. 44a ustawy z

dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej i rozporządzenia Ministra

Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 sierpnia 1998 r. w sprawie przeprowadzania

konkursu na niektóre stanowiska w publicznych zoz, przez przyjęcie, iż przepisy te

nie miały zastosowania do konkursu na stanowisko ordynatora-kierownika oddziału

klinicznego, art. 11 k.p. - przez przyjęcie, iż strona pozwana zawarła w sposób doro-

zumiany umowę o pracę z powierzeniem powodowi stanowiska kierownika oddziału

6

klinicznego, art. 31

k.p. i art. 30 k.p. - przez przyjęcie, iż pracodawcą powoda jest inny

podmiot, niż ten, który jest uprawniony do rozwiązania z nim umowy o pracę, art. 45

§ 2, 56 i 8 k.p. - przez przyjęcie, iż żądanie przywrócenia do pracy pozostaje w

sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym prze-

znaczeniem prawa tylko wówczas, gdy żądanie pracownika przywrócenia do pracy

cechuje się szczególną nagannością. Kasacja zarzuciła również naruszenie przepi-

sów prawa procesowego, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c., 386 § 1 k.p.c., 316 i 378

k.p.c., przy czym w istocie podniesione zarzuty dotyczą kwalifikacji prawnej określo-

nych ustaleń faktycznych. Wskazując na powyższe strona pozwana wniosła o uchy-

lenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądo-

wi drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu

Rejonowego w Toruniu i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponow-

nego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie jest trafny zarzut kasacji dotyczący naruszenia przepisu art. 44a ust. 2a

ustawy o zoz oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19

sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad przeprowadzania konkursu na nie-

które stanowiska kierownicze w publicznych zakładach opieki zdrowotnej. Rozporzą-

dzenie zostało wydane w oparciu o art. 44a ust. 8 ustawy o zoz, który przyznaje Mi-

nistrowi Zdrowia i Opieki Społecznej kompetencje do określenia szczegółowych za-

sad przeprowadzania konkursu, składu komisji konkursowej oraz ramowego regula-

minu przeprowadzania konkursu. Stosownie do art. 44a ust. 2 ustawy konkurs na

stanowisko kierownika zakładu opieki zdrowotnej oraz zastępcy kierownika ogłasza

podmiot, który utworzył zakład, a na pozostałe - kierownik zakładu. Niewątpliwie w

sprawach zasad przeprowadzania konkursu, składu komisji konkursowej, rozpatry-

wania zgłoszonych kandydatur i innych znajdują zastosowanie przepisy wymienio-

nego rozporządzenia.

Ustawa o zoz zawiera przepis szczególny dotyczący konkursu na stanowisko

ordynatora - kierownika kliniki oraz ordynatora - kierownika oddziału klinicznego. W

myśl art. 44a ust. 2a, konkurs na wymienione stanowiska „ogłasza i przeprowadza"

rektor właściwej państwowej uczelni medycznej lub państwowej uczelni prowadzącej

działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych. Należy przyjąć,

7

że upoważnienie rektora nie tylko do ogłoszenia, ale również do przeprowadzenia

konkursu oznacza złożenie w jego ręce całej procedury postępowania konkursowe-

go, które wówczas odbywa się w myśl zasad obowiązujących rektora jako organ

szkoły wyższej. Przytoczona szczególna regulacja wiąże się z tym, iż placówka w

postaci oddziału klinicznego zostaje utworzona w celu wykonywania zadań dydak-

tycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych (art. 43e

ustawy o zoz). Jest więc zrozumiałe oddanie kompetencji do wyłonienia przyszłego

kierownika takiej placówki w ręce pracowników naukowo-dydaktycznych państwowej

uczelni medycznej. Dla przyjętej interpretacji art. 44a ust. 2a ustawy o zoz nie jest

bez znaczenia, że wymieniony przepis został wprowadzony do ustawy o zoz równo-

cześnie z nowelizacją art. 100 ustawy o szkolnictwie wyższym. Dodany do art. 100

tej ustawy ustęp 1a sprecyzował zasady zatrudniania w szpitalach nauczycieli aka-

demickich, będących pracownikami uczelni medycznych. Wreszcie należy wskazać,

że nowelizacja art. 44a ust. 2a ustawy o zoz, dokonana ustawą z dnia 19 lipca 2001

r. (Dz.U. Nr 111, poz. 1193), wyraźnie już wskazała, że przeprowadzenie konkursu

na stanowisko kierownika oddziału klinicznego następuje na zasadach określonych w

statucie uczelni.

Odnośnie do kwestii, czy i jaki rodzaj umowy o pracę został zawarty między

stronami po wyborze powoda jako kandydata na stanowisko ordynatora oddziału kli-

nicznego u strony pozwanej, Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądów orzekają-

cych, że doszło do zawarcia w sposób dorozumiany umowy o pracę między powo-

dem a Wojewódzkim Szpitalem w T. na stanowisku ordynatora oddziału klinicznego.

Sądy orzekające trafnie wskazały na przepis art. 44a ust. 7 ustawy o zoz, według

którego stosunek pracy z kandydatem wybranym na stanowisko określone w ust. 1,

tj. między innymi na stanowisko ordynatora oddziału klinicznego, nawiązuje się na 6

lat i prawidłowo uznały, że umowa o pracę zawarta między powodem a stroną po-

zwaną miała charakter umowy zawartej na czas oznaczony 6 lat. Stosownie do art.

33 k.p., przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony dłuższy niż 6 miesięcy,

strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania tej umowy za

dwutygodniowym wypowiedzeniem. Strony umowy o pracę takiego zastrzeżenia nie

dokonały, co oznacza, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę przez stronę

pozwaną było sprzeczne z prawem. W przedmiocie skutków prawnych takiego

sprzecznego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym podziela pogląd prawny wyrażony przez Sąd

8

Najwyższy w powołanym przez Sądy orzekające wyroku z dnia 5 listopada 1998 r., I

PKN 414/98 (OSNAPiUS 1999 nr 24, poz. 779), w myśl którego przepis art. 50 § 3 i 4

k.p. nie ma zastosowania w razie wypowiedzenia przez pracodawcę umowy termi-

nowej, w której strony nie zastrzegły możliwości takiego sposobu jej rozwiązania. W

takiej sytuacji pracownikowi przysługują roszczenia określone w art. 56 w związku z

art. 59 k.p.

W spornej kwestii podmiotu uprawnionego do rozwiązania z powodem umowy

o pracę Sąd Najwyższy nie podziela poglądu Sądów orzekających, przyjmującego,

że podmiotem tym był rektor Akademii Medycznej w B. i że w konsekwencji umowa o

pracę z powodem została rozwiązana przez nieuprawniony do tego podmiot. Zarzut

kasacji naruszenia art. 31

k.p. jest więc trafny.

Regulacja prawna rozwiązania stosunku pracy z osobą wybraną na stanowi-

sko ordynatora-kierownika kliniki oraz ordynatora - kierownika oddziału klinicznego w

ustawie o zoz nie jest jasna. Zgodnie z art. 44a ust. 7a, stosunek pracy z wymienio-

nymi osobami może być rozwiązany na wniosek kierownika zakładu. Sąd Rejonowy

oraz Sąd Okręgowy przyjęły interpretację, w myśl której wprawdzie stosunek pracy z

kandydatem na wymienione stanowiska nawiązuje kierownik publicznego zoz (art.

44a ust. 5 ustawy o zoz), ale rozwiązuje go rektor szkoły wyższej. Zdaniem Sądów

orzekających, skoro zgodnie z przepisem art. 44a ust. 7a ustawy kierownik zakładu

ma prawo jedynie wnioskować o rozwiązanie stosunku pracy, to nie można przyjąć,

że ma on również uprawnienie do jego rozwiązania. Skoro rektor ogłaszał i przepro-

wadzał konkurs na stanowisko ordynatora-kierownika oddziału klinicznego i skoro

powód w ramach stosunku pracy wykonywał zadania z zakresu opieki zdrowotnej

oraz dydaktyczno-wychowawcze, to należy przyjąć, iż do rozwiązania stosunku pracy

jest uprawniony rektor Akademii Medycznej w B. W ocenie Sądów orzekających taką

interpretację potwierdza § 36 statutu tej uczelni, według którego pracownik pełniący

funkcję kierownika oddziału klinicznego może być w każdym czasie, na wniosek

dziekana zaopiniowany przez radę wydziału, odwołany z pełnionej funkcji przez rek-

tora.

Przytoczone stanowisko i argumentacja na jego rzecz nie są trafne. Sądy

orzekające przyjęły, że użyte w art. 44a ust. 7a ustawy pojęcie kierownika zakładu

oznacza kierownika zakładu w rozumieniu art. 31

k.p., tj. osobę, która za pracodaw-

cę, będącego jednostką organizacyjną, dokonuje czynności z zakresu prawa pracy,

między innymi rozwiązuje stosunki pracy z pracownikami. W prawie pracy mają miej-

9

sce rozwiązania prawne, według których nawiązanie i rozwiązanie stosunku pracy

jest niekiedy powierzane podmiotom, które znajdują się poza zakładem pracy zatrud-

niającym pracownika. Nie ma to jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Stosow-

nie do art. 44a ust. 2, konkurs na stanowisko kierownika zakładu opieki zdrowotnej

oraz zastępcy kierownika zakładu w zakładzie, w którym kierownik nie jest lekarzem,

ogłasza podmiot, który utworzył zakład, a na pozostałe stanowiska - kierownik zakła-

du, jednak z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei w myśl ust. 2a konkurs na stanowisko

ordynatora-kierownika kliniki i ordynatora-kierownika oddziału klinicznego ogłasza i

przeprowadza rektor właściwej państwowej uczelni medycznej. Wynika stąd, że w

odniesieniu do kierowników wymienionych jednostek organizacyjnych rektor spełnia

ściśle określone zadanie ogłoszenia i przeprowadzenia konkursu, zasadniczo przy-

sługujące kierownikowi zakładu pracy, co nie jest równoznaczne ze spełnianiem

przez rektora funkcji zatrudniania pracowników. Konsekwentnie też, zgodnie z art.

44a ust. 7a ustawy o zoz, stosunek pracy nawiązany z kandydatem wybranym na

stanowisko ordynatora-kierownika kliniki oraz ordynatora-kierownika oddziału klinicz-

nego może być rozwiązany na wniosek kierownika zakładu, którym w kontekście

przytoczonych regulacji jest rektor uczelni medycznej. Rektor nie jest natomiast

podmiotem uprawnionym do rozwiązania stosunku pracy, jest nim kierownik publicz-

nego zakładu opieki zdrowotnej, którym w rozpoznawanej sprawie był dyrektor Wo-

jewódzkiego Szpitala Dziecięcego w T.

W rozpoznawanej sprawie należy mieć na względzie, że rozwiązanie stosunku

pracy zostało dokonane sprzecznie z prawem. Już sama ta wadliwość, mimo błęd-

nego stanowiska Sądów orzekających co do podmiotu uprawnionego do wypowie-

dzenia powodowi umowy o pracę, uzasadnia po stronie powoda roszczenie o przy-

wrócenie do pracy. W przedmiocie zasadności tego roszczenia Sąd Najwyższy po-

dziela stanowisko Sądu Okręgowego, iż przywrócenie powoda do pracy u strony po-

zwanej jest uzasadnione. Wbrew zarzutom strony pozwanej, kwestie celowości i

możliwości przywrócenia do pracy oraz jego zgodności z zasadami współżycia spo-

łecznego zostały szczegółowo rozważone i uargumentowane przez Sądy obu instan-

cji. Stanowisko to zasługuje na akceptację.

Z przytoczonych motywów, w oparciu o art. 39312

k.p.c. orzeczono jak w sen-

tencji wyroku.

========================================