SNO 41/04

WYROK Z DNIA 8 PAŹDZIERNIKA 2004 R.

SNO 41/04

Przewodniczący: sędzia SN Stanisław Kosmal (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Marian Kocon, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na rozprawie z

udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego

oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 8 października 2004 r. sprawy

sędziego Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem obrońcy sędziego Sądu

Okręgowego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 12

maja 2004 r., sygn. akt (...)

z m i e n i ł zaskarżony w y r o k w ten sposób, że za podstawę wymiaru

kary przypisanego sędziemu Sądu Rejonowego przewinienia dyscyplinarnego

przyjmuje art. 109 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i na tej podstawie

wymierzył jej karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r., po

rozpoznaniu sprawy sędziego Sądu Rejonowego obwinionej o to, że: „dokonała

usunięcia z akt sprawy sygn. V RC 1202/00 Sądu Rejonowego wydanego przez

skład sądzący, któremu przewodniczyła w dniu 8 marca 2001 r., wyroku

uwzględniającego powództwo w sprawie wniesionej przez Magdalenę S.

przeciwko Jackowi i Weronice S. o zaprzeczenie ojcostwa i wydanie w dniu 10

maja 2001 r. w tejże sprawie drugiego wyroku oddalającego powództwo” – tj. o

przewinienie dyscyplinarne określone w art. 107 § 1 Prawa o u.s.p., uznał

2

sędziego Sądu Rejonowego za winną popełnienia opisanego wyżej przewinienia

i orzekł za to karę dyscyplinarną złożenia sędziego z urzędu.

W odwołaniu od powyższego wyroku obrońca obwinionej zarzucił „błąd w

ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na

wadliwej ocenie materiału dowodowego, jego wartości i znaczenia przesłanek,

które legły u podstaw bezzasadnego przyjęcia, iż obwiniona sędzia

uczestniczyła w dokonaniu zmian zapisów w repertoriach” oraz „rażącą

niewspółmierność kary wynikającą z nieuwzględnienia w odpowiednich

proporcjach wszystkich ujawnionych w toku rozprawy okoliczności mających

wpływ na jej wymiar, w tym istotnych okoliczności łagodzących”.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez

wymierzenie łagodniejszej kary dyscyplinarnej.

Po wysłuchaniu obwinionej i jej obrońcy, którzy poparli odwołanie oraz po

wysłuchaniu Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego, który pozostawił wniosek

odwołania do uznania sądu, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co

następuje:

Podniesiony przez obrońcę obwinionej zarzut błędu w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie jest trafny.

Wbrew bowiem temu co twierdzi skarżący Sąd pierwszej instancji dokonał

wnikliwej i całościowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i na

podstawie tej oceny wyprowadził trafne wnioski w przedmiocie ustaleń

faktycznych. W szczególności brak jest podstaw, aby kwestionować ustalenia

Sądu odnoszące się do zachowania obwinionej przy dokonaniu zmian zapisu w

repertorium „C” Sądu Rejonowego.

Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził w swoim wyroku, iż nie

ustalono aby obwiniona dokonała zmian w repertorium „C”, ale zebrany w

sprawie materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, iż bez wcześniejszych działań

3

obwinionej dokonanie tych zmian przez pracownice sekretariatu nie byłoby

możliwe.

Stwierdzić przy tym trzeba, że skarżący w swoim odwołaniu nie uzasadnia

przekonywająco w czym upatruje dowolność ustaleń Sądu pierwszej instancji w

tym zakresie.

Słuszny jest natomiast zarzut wymierzenia obwinionej rażąco surowej kary

dyscyplinarnej.

Nie negując tego, iż obwinionej przypisano przewinienie służbowe

zawierające znamiona przestępstwa, co musi być oceniane jako czyn

charakteryzujący się dużym ładunkiem społecznej szkodliwości, stwierdzić

jednocześnie trzeba, że w odniesieniu do obwinionego sędziego jest to jedyna

istotna okoliczność obciążająca, mająca wpływ na wymiar kary.

W związku z tym należało rozważyć, czy wspomniana wyżej okoliczność

była na tyle istotna, iż przemawiała za wymierzeniem obwinionej najsurowszej

kary dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu.

Zauważyć przy tym należy, że prawomocne orzeczenie kary dyscyplinarnej

złożenia z urzędu pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu i stanowiska

sędziego, a skutkiem dodatkowym tej kary jest niemożność ponownego

powołania ukaranego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.

W związku z powyższym zastanowienia wymaga, czy popełniony przez

obwinioną czyn był tego rodzaju, że zdyskwalifikował ją jako sędziego po wsze

czasy.

Oceniając zachowanie obwinionej, zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego, nie należy zapominać o występujących w sprawie innych

okolicznościach mających wpływ na wymiar kary.

Jedną z takich okoliczności przemawiających na korzyść obwinionej, a

niedostrzeżoną przez Sąd pierwszej instancji, są motywy którymi kierowała się

sędzia Sądu Rejonowego dokonując zamiany wyroków w sprawie z powództwa

Magdaleny S.

4

Bezspornie ustalono, że motyw ten sprowadzał się do usunięcia stanu

niezgodnego z prawem i sporządzenia orzeczenia prawidłowego. Obwiniona

kierowała się więc w swoim postępowaniu źle pojętym interesem dbałości o

dobre imię sędziego.

Podnieść także trzeba, że wysoce naganny czyn obwinionej nie

spowodował istotnej szkody dla występujących w sprawie stron.

Wydany powtórnie przez obwinioną wyrok znajdował bowiem

uzasadnienie w prawie.

Nie bez znaczenia dla wymierzonej obwinionej kary jest także jej

dotychczasowa działalność sędziowska. Z będących w dyspozycji Sądu akt

osobowych obwinionej wynika bezspornie, że w swojej dziesięcioletniej służbie

sędziowskiej oceniana była jako zdyscyplinowany, sumienny i obowiązkowy

pracownik.

W związku z wyżej przytoczonymi istotnymi okolicznościami,

przemawiającymi na korzyść obwinionej, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny

uznał, że karą adekwatną do czynu przypisanego sędziemu Sądu Rejonowego

będzie dyscyplinarna kara przeniesienia na inne miejsce służbowe, która jest

także karą surową i powinna być orzekana za ciężkie przewinienia

dyscyplinarne (vide – T. Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski, Komentarz do

Prawa o ustroju sądów powszechnych – Warszawa 2002, str. 303).

Z tych też względów orzeczono, jak na wstępie.