II PK 36/04

Wyrok z dnia 13 października 2004 r.

II PK 36/04

1. Pozostawanie w zatrudnieniu w chwili ogłoszenia upadłości praco-

dawcy nie jest warunkiem dochodzenia przez pracownika roszczeń ze sto-

sunku pracy od syndyka masy upadłości.

2. Żądanie wydania lub sprostowania świadectwa pracy nie jest prze-

słanką dochodzenia przez pracownika naprawienia szkody z tytułu niewydania

w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy (art. 99 k.p.).

3. Pracownik może na podstawie art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. do-

chodzić od pracodawcy naprawienia szkody wyrządzonej niewydaniem w ter-

minie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy (art. 99 § 1 i 2 k.p.) innej

niż utrata zarobków w związku z pozostawaniem bez pracy.

4. Podstawę odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną pracownikowi

wskutek odmowy poświadczenia zatrudnienia w warunkach szkodliwych lub w

szczególnym charakterze, wynikającej z nienależytego wykonania obowiązku

prowadzenia dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy i akt

osobowych pracownika (art. 94 pkt 9a k.p.), stanowi art 471 k.c. w związku z art.

300 k.p.

Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk, Sędziowie SN: Beata Gudowska,

Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004 r.

sprawy z powództwa Grzegorza S. przeciwko Syndykowi Masy Upadłości D. SA w

N.S. o odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze z dnia 7 sierpnia 2003 r.

[...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok w punkcie II i sprawę przekazał Sądowi Okrę-

gowemu w Zielonej Górze do ponownego rozpoznania z orzeczeniem o kosztach

postępowania kasacyjnego.

2

U z a s ad n i e n i e

Sąd Okręgowy w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2003 r. [...] zmie-

nił wyrok Sądu Rejonowego w Nowej Soli z dnia 12 maja 2003 r. [...] zasądzający od

pozwanego syndyka masy upadłości „D.” Spółki akcyjnej w N.S. na rzecz powodów:

Janusza W. odszkodowanie w kwocie 11.513,70 zł z ustawowymi odsetkami za

każdy miesiąc oraz Grzegorza S. odszkodowanie w kwocie 14.619,35 zł z ustawo-

wymi odsetkami za każdy miesiąc, w ten sposób, że zasądził od syndyka masy upa-

dłości „D.” SA na rzecz Janusza W. kwotę 2.070,46 zł z ustawowymi odsetkami od

dnia 8 stycznia 2003 r., oddalając powództwo w pozostałym zakresie oraz oddalił w

całości powództwo Grzegorza S.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich

prawna ocena: Powodowie byli zatrudnieni w „D.” SA w N.S. - Janusz W. w okresie

od 2 lipca 1968 r. do 31 sierpnia 1999 r., a Grzegorz S. w okresie od 5 maja 1975 r.

do 26 września 1993 r. Po ustaniu stosunku pracy syndyk masy upadłości Spółki

odmówił wydania powodom zaświadczeń o pracy w warunkach szczególnych, pod-

nosząc w uzasadnieniu, że brak jest dokumentów potwierdzających okoliczność

świadczenia przez nich pracy w warunkach szczególnych. Wobec powyższego, Ja-

nusz W. i Grzegorz S. wystąpili przeciwko syndykowi do Sądu Pracy w Nowej Soli z

roszczeniem o ustalenie pracy w warunkach szczególnych. Wyrokiem z dnia 4 kwiet-

nia 2002 r. Sąd Pracy ustalił, że Janusz W. w okresie od 26 kwietnia 1971 r. do 31

marca 1991 r. pracował w „D.” SA w N.S. w warunkach szczególnych. Z kolei wyro-

kiem z dnia 24 kwietnia 2002 r. ustalił, że Grzegorz S. w okresie od 5 maja 1975 r. do

26 września 1993 r. pracował w „D.” SA w N.S. w warunkach szczególnych. Po

uprawomocnieniu się wyroków pozwany wystawił powodom zaświadczenia o pracy w

warunkach szczególnych. Stanowiły one podstawę wznowienia postępowania admi-

nistracyjnego przez Powiatowy Urząd Pracy w N.S., który przyznał powodom zasiłki

przedemerytalne - Januszowi W. - decyzją z dnia 18 kwietnia 2002 r. od dnia 6

kwietnia 2002 r., zaś Grzegorzowi S. - decyzją z dnia 28 maja 2002 r. od dnia 18

maja 2002 r.

W ocenie Sądu Rejonowego w Nowej Soli, w sprawie ma zastosowanie art.

471 k.c. w związku z art. 300 k.p. Zgodnie z powołanym przepisem, pracodawca od-

powiada majątkowo za szkody wynikłe wskutek niewykonania lub nienależytego wy-

konania obowiązków wobec pracownika. Pracownik musi zatem udowodnić istnienie

3

zobowiązania, powstanie szkody i jej wysokość oraz związek przyczynowy między

szkodą a niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania przez zakład

pracy, wynikającego ze stosunku pracy. Zdaniem Sądu, Janusz W. i Grzegorz S.

wskazali, że ponieśli szkodę w postaci odmowy wypłaty zasiłku przedemerytalnego,

ponieważ nie otrzymali po ustaniu stosunku pracy z pozwanym zaświadczeń o pracy

w warunkach szczególnych. Świadczenie to uzyskali dopiero po zakończeniu postę-

powania sądowego ustalającego, że pracowali w warunkach szczególnych. Tymcza-

sem to na pracodawcy, według Sądu, ciąży obowiązek, między innymi, poczynienia

starań zmierzających do zapewnienia pracownikowi przyszłych świadczeń z Fundu-

szu Pracy. Z § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w

sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowni-

ków zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze

(Dz.U. Nr 8, poz. 43) wynika natomiast obowiązek zakładu pracy wydawania, bez

uprzedniego wniosku byłego pracownika lub żądania organu rentowego, zaświad-

czenia stwierdzającego wykonywanie pracy w szczególnych warunkach, na podsta-

wie posiadanej dokumentacji. Pozwany nienależycie prowadził akta osobowe powo-

dów, gdyż nie obejmowały one wszystkich dokumentów dotyczących nawiązania

stosunku pracy, przebiegu zatrudnienia Janusza W. i Grzegorza S. oraz rodzaju

faktycznie wykonywanych przez nich prac. Pozwany nie wykazał przy tym, że nie był

w stanie należycie prowadzić akt osobowych powodów w okresie ich zatrudnienia.

Wskutek niedopełnienia przez niego należytego prowadzenia akt osobowych pra-

cowników, a następnie niewydania zaświadczenia o pracy w warunkach szczegól-

nych, powodowie nie otrzymali zasiłków przedemerytalnych, przez co ponieśli

szkodę majątkową. Zasądzone przez Sąd kwoty wynikały z przedłożonych przez

Powiatowy Urząd Pracy w N.S. zaświadczeń o wysokości różnicy pomiędzy zasił-

kiem przedemerytalnym, jaki powodowie otrzymywaliby od dnia faktycznej rejestracji

w Powiatowym Urzędzie Pracy a zasiłkiem dla bezrobotnych, który otrzymali.

W ocenie Sądu Okręgowego w Zielonej Górze, Sąd pierwszej instancji niepra-

widłowo zastosował art. 471 k.c. w odniesieniu do Grzegorza S. Powoda nie łączył

stosunek pracy z pozwanym, wobec czego brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej

do przyjmowania odpowiedzialności pozwanego za szkodę jaką poniósł Grzegorz S.

Powód był zatrudniony w D. Zakładach Metalurgicznych „D.” w N.S. jedynie do dnia

26 lipca 1993 r., po czym został zatrudniony w „D.” Spółce z o.o. w N.S. Pozwany

został postawiony w stan upadłości z dniem 29 maja 1999 r. W dniu 17 maja 2002 r.

4

Grzegorz S. otrzymał od syndyka masy upadłości świadectwo wykonywania pracy w

szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jedynie za okres zatrudnie-

nia.

Sąd uznał, że art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. nie stanowi również pod-

stawy odpowiedzialności pozwanego wobec Janusza W. Zastosowanie, według

Sądu, powinien znaleźć art. 99 k.p., wedle którego, Januszowi W. przysługuje rosz-

czenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez zakład pracy wskutek wydania nie-

właściwego świadectwa pracy. Świadectwo pracy, w którym wskazano, zgodnie ze

stanem faktycznym, że powód nie wykonywał pracy w warunkach szczególnych, jest

w razie wykazania przez pracownika niezgodności z prawem powyższego - świa-

dectwem niewłaściwym. Nieumieszczenie w świadectwie pracy informacji o pracy w

warunkach szczególnych było zgodne z ówczesnym stanem faktycznym. Jednakże

informacja ta nie była rzetelna, skoro w późniejszym okresie okazała się obiektywnie

nieprawdziwa. Ryzyko związane z niewłaściwym wydaniem świadectwa pracy ciąży

na pracodawcy, także wtedy, gdy w przyszłości okaże się, że dane w nim zawarte

nie odpowiadają prawdzie. Jeżeli pracownik wykaże, że informacja była niezgodna z

prawem, to świadectwo pracy jest świadectwem niewłaściwym, chociaż w chwili jego

wydawania odpowiadało ówczesnemu stanowi faktycznemu. Wobec tego pracowni-

kowi, na podstawie art. 99 § 1 k.p., przysługuje roszczenie o naprawienie szkody,

którą zakład pracy wyrządził wskutek wydania takiego świadectwa pracy. Wydanie

przez pozwanego świadectwa pracy niezwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku

Sądu Rejonowego z dnia 4 kwietnia 2002 r. nie zwalnia pracodawcy z odpowiedzial-

ności z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy. Odszkodowanie, jakie przy-

sługuje pracownikowi na podstawie art. 99 k.p., ma na celu wyrównanie szkody w

postaci utraty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, nie dłuższy jednak

niż 6 tygodni. Zdaniem Sądu, powód poniósł szkodę, albowiem po ustaniu zatrudnie-

nia nie uzyskał pracy ani świadczenia przedemerytalnego. Przysługuje mu zatem

odszkodowanie w wysokości sześciotygodniowego wynagrodzenia powoda, ustalo-

nego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej

z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie nie-

wykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszko-

dowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należno-

ści przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz.U. Nr 62, poz. 289).

5

Grzegorz S. zaskarżył ten wyrok kasacją. Wskazując jako podstawę kasacji

naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 99 § 1 i § 2 k.p. - poprzez niewła-

ściwe zastosowanie, albowiem „materialno - prawną podstawą rozstrzygnięcia powi-

nien być art. 471 kc w zw. art. 300 kp”, jego pełnomocnik wniósł o zmianę wyroku

Sądu Okręgowego w Zielonej Górze „poprzez oddalenie w całości apelacji pozwane-

go od wyroku Sądu Pracy w Nowej Soli z dnia 12.05.2003 r.”, ewentualnie o „uchyle-

nie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”. Oko-

licznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest według niego „precedensowy cha-

rakter” sprawy. Wskazał na potrzebę ingerencji Sądu Najwyższego „w kwestii, czy

pracodawca ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą wobec pracownika za

szkodę spowodowaną nienależytym prowadzeniem dokumentacji pracowniczej, a w

konsekwencji niemożnością [...] wydania pracownikowi świadectwa wykonywania

pracy w warunkach szczególnych i ewentualnie jaka jest materialno - prawna pod-

stawa tej odpowiedzialności”.

W uzasadnieniu kasacji pełnomocnik skarżącego podniósł, że stanowisko

Sądu Okręgowego jest błędne, ponieważ nie uwzględnia treści § 2 ust. 2 rozporzą-

dzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pra-

cowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Powołany przepis przewiduje dokumentowanie okresów pracy w warunkach szcze-

gólnych w świadectwie pracy lub w świadectwie wykonywania prac w szczególnych

warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia,

wobec czego „brak jest podstaw do ograniczania odpowiedzialności pracodawcy za

szkodę spowodowaną bezzasadną odmową udokumentowania pracownikowi pracy

w warunkach szczególnych do odpowiedzialności na podstawie art. 99 § 1 kp.” W

rozpoznawanej sprawie powód nie dochodzi bowiem odszkodowania z tytułu niewła-

ściwego wydania świadectwa pracy, lecz z tytułu nienależytego prowadzenia doku-

mentacji pracowniczej powoda.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy podnieść, że stan faktyczny sprawy ustalony w

odniesieniu do Grzegorza S. należy oceniać częściowo wedle stanu prawnego obo-

wiązującego w dniu rozwiązania umowy o pracę z „D.” SA. Pełnomocnik skarżącego

błędnie powołał w kasacji zarzut naruszenia art. 94 pkt 9a k.p. Punkt 9a został bo-

6

wiem dodany do art. 94 k.p. przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o zmia-

nie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie cho-

roby i macierzyństwa oraz o zmianie ustawy - Kodeks pracy (Dz.U. Nr 16, poz. 77) i

obowiązuje od 1 marca 1995 r. Jednak brak w Kodeksie pracy przed tą datą prze-

pisu, który formułowałby expressis verbis obowiązek prowadzenia dokumentacji w

sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika, nie

oznacza, że obowiązek taki nie należał wówczas do treści stosunku pracy. Wynikał

on przede wszystkim z licznych aktów wykonawczych (jak choćby wielokrotnie tu

powoływane rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r.), ale także pośrednio

z niektórych przepisów Kodeksu pracy, np. nakazujących złożenie do akt osobowych

pracownika odpisu zawiadomienia o przyznaniu nagrody lub wyróżnienia (art. 105), o

zastosowanej karze porządkowej (art. 110) czy usunięcie z tychże akt odpisu zawia-

domienia o ukaraniu w związku z zatarciem kary (art. 113).

W zakresie obowiązku wydania świadectwa pracy obowiązywało wówczas (26

lipca 1993 r.) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie

świadectw pracy i opinii (Dz.U. Nr 45, poz. 269 ze zm.), które nieco inaczej kształto-

wało obligatoryjną treść świadectwa pracy w porównaniu z obecnie obowiązującym

rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie

szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prosto-

wania (Dz.U. Nr 60, poz. 282 ze zm.). Nie przewidywało ono wprost obowiązku za-

mieszczania w świadectwie pracy informacji o wykonywaniu pracy w szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze. Nakazywało jednak zamieszczenie w

tym dokumencie także innych informacji, istotnych dla ustalenia uprawnień pracow-

nika. Niewątpliwie była taką informacja o rodzaju pracy i warunkach jej wykonywania.

Zmiana stanu prawnego nie ma jednak zasadniczego znaczenia dla rozstrzy-

gnięcia sprawy. W roku 1993 obowiązywało już bowiem rozporządzenie Rady Mini-

strów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnio-

nych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (zatytułowane w

pierwotnej wersji: „w sprawie wieku emerytalnego i rent inwalidzkich dla pracowników

zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze”), które w

§ 1 ust. 2 zobowiązywało zakład pracy do „stwierdzenia” okresów pracy w szczegól-

nych warunkach lub w szczególnym charakterze „na podstawie posiadanej doku-

mentacji”. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że obowiązek ten ma, podobnie jak

7

obowiązek wydania świadectwa pracy, charakter bezwzględny, a jego wykonanie nie

zależy od złożenia przez pracownika wniosku.

Przyczyną oddalenia powództwa Grzegorza S. był pogląd prawny przyjęty

przez Sąd drugiej instancji, że skarżący, nie będąc pracownikiem spółki akcyjnej „D.”

w chwili postawienia jej w stan upadłości (29 maja 1999 r.), nie może wystąpić do

syndyka z roszczeniami przysługującymi w związku z zatrudnieniem u upadłego, w

tym także z roszczeniem o odszkodowanie, którego dochodził w procesie. Jest to

pogląd błędny. Warunkiem dochodzenia roszczeń ze stosunku pracy od syndyka

masy upadłości nie jest pozostawanie w tym stosunku w chwili ogłoszenia upadłości.

Zgodnie z art. 90 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 październi-

ka 1934 r. - Prawo upadłościowe (jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze

zm.), obowiązującego do 1 października 2003 r., syndyk obejmuje i zarządza cało-

ścią majątku upadłego. Odpowiada zatem za zobowiązania upadłego nie tylko wobec

pracowników pozostających w stosunkach pracy w dniu ogłoszenia upadłości, ale

także byłych pracowników, którzy roszczenia swe wywodzą z zatrudnienia u upadłe-

go zakończonego przed ogłoszeniem jego upadłości. Sąd jest zresztą w swym twier-

dzeniu o tyle niekonsekwentny, że dopuszcza równocześnie możliwość skutecznego

dokonywania przez syndyka pewnych czynności względem Grzegorza S. związa-

nych z jego zatrudnieniem w Spółce. Trafnie też podnosi pełnomocnik skarżącego,

że od początku postępowania w sprawie, pozwanym był syndyk masy upadłości i

jego bierna legitymacja nie była kwestionowana.

Błędna jest także przyjęta przez Sąd podstawa odpowiedzialności odszkodo-

wawczej strony pozwanej. Wprawdzie tę część uzasadnienia zaskarżonego wyroku,

wobec oddalenia powództwa skarżącego, odnieść można bezpośrednio do drugiego

powoda - Janusza W. (którego kasacja, jako niedopuszczalna ze względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia, została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego z

dnia 28 listopada 2003 r. [...]), ale przy ponownym rozpoznaniu sprawy problem ten

będzie musiał być przez Sąd rozważany.

Brak informacji w świadectwie pracy o wykonywaniu pracy w warunkach szko-

dliwych lub w szczególnym charakterze stwarza pracownikowi możliwość żądania

uzupełnienia tego dokumentu (art. 97 § 11

i § 3 k.p.), ale nie nakłada na niego obo-

wiązku tej treści. Żądanie sprostowania świadectwa pracy nie jest warunkiem docho-

dzenia odszkodowania na podstawie art. 99 k.p., co jednoznacznie wynika z jego §

4, zgodnie z którym to orzeczenie o odszkodowaniu stanowi podstawę do zmiany

8

świadectwa pracy. Pozwala to na przyjęcie stanowiska, że nie jest również warun-

kiem dochodzenia innych roszczeń odszkodowawczych wynikających z wadliwego

jego sporządzenia.

Art. 99 k.p. nie wyczerpuje odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy

za szkodę spowodowaną niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego

świadectwa pracy. Przepis ten dotyczy tylko jednej sytuacji - gdy szkoda wynikła z

niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązku wydania świadectwa pracy

polega na utracie zarobków. Warunkiem skutecznego dochodzenia odszkodowania

jest wykazanie związku między pozostawaniem bez pracy (utratą zarobku) i niewy-

daniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy. Wysokość od-

szkodowania jest przy tym limitowana do sześciomiesięcznego wynagrodzenia za

pracę.

Szkoda spowodowana wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy nie musi

jednak wynikać z braku możności znalezienia przez pracownika pracy. Może polegać

także np. na odmowie przyznania mu świadczeń z zabezpieczenia społecznego. Za

te inne szkody, w braku szczególnej podstawy prawnej, pracodawca ponosi odpo-

wiedzialność na zasadach ogólnych. Taką ogólną podstawę odpowiedzialności w

stosunkach pracy stanowi art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p.

Rację ma pełnomocnik skarżącego, że świadectwo pracy nie jest jedynym do-

kumentem potwierdzającym pracę w warunkach szkodliwych lub w szczególnym

charakterze. Dodać trzeba, że nigdy nie było. Na gruncie § 2 ust. 2 rozporządzenia

Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r., w obecnym brzmieniu, pracodawca zobowiązany

jest do stwierdzenia wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczegól-

nym charakterze „w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach

wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na

podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia” bądź w świadectwie pracy. Wydania takiego

świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach, a nie sprostowania świa-

dectwa pracy, domagał się w roku 1999 skarżący od byłego pracodawcy (syndyka

masy upadłości).

Syndyk odmówił wydania Grzegorzowi S. świadectwa wykonywania prac w

warunkach szczególnych, powołując się na brak dokumentów, które pozwalałyby na

stwierdzenie, że ten rzeczywiście w takich warunkach pracował. Wyrokiem z 24

kwietnia 2002 r. [...] Sąd Pracy w Nowej Soli ustalił, że skarżący był w okresie od 5

maja 1975 r. do 26 września 1993 r. zatrudniony w „D.” SA w warunkach szczegól-

9

nych. Wyrok ten nie został zaskarżony przez stronę pozwaną. W jego wykonaniu

syndyk wydał 17 maja 2002 r. Grzegorzowi S. stosowne zaświadczenie. Nie ma żad-

nego znaczenia prawnego kwestionowanie tego rozstrzygnięcia i uporczywe twier-

dzenie przez stronę pozwaną, że akta osobowe skarżącego nie dawały podstaw do

ustalenia, że ten pracował w warunkach szczególnych. Prawomocny wyrok korzysta

z powagi rzeczy osądzonej i wiąże nie tylko strony i sąd, który go wydał, lecz również

inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także

inne osoby (art. 365 § 1 k.p.c.).

Do powszechnych obowiązków pracodawcy należy prowadzenie dokumentacji

związanej ze stosunkiem pracy, w tym akt osobowych pracownika. Obowiązek ten,

jak wszystkie inne, powinien być wykonywany należycie. Dokumenty, w oparciu o

które wydawane są świadectwa, zaświadczenia czy inne oświadczenia wiedzy,

oznaczają nie tylko dokumenty posiadane przez pracodawcę, ale także te, które po-

winien on dla prawidłowego dokumentowania przebiegu pracy pracownika zgroma-

dzić. Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku ustalającym, że skarżący był zatrudniony w

warunkach szczególnych, pomimo że fakt ten nie wynikał z dokumentów zgroma-

dzonych w jego aktach osobowych, świadczy o niewłaściwym ich prowadzeniu, ergo

- o nienależytym wykonaniu obowiązku dokumentowania spraw związanych ze sto-

sunkiem pracy łączącym stronę pozwaną z Grzegorzem S. Ocenę tę potwierdziły

ustalenia Sądu pierwszej instancji, zaaprobowane zresztą przez Sąd Okręgowy, że

akta osobowe skarżącego nie obejmowały wszystkich dokumentów dotyczących na-

wiązania stosunku pracy i przebiegu pracy; nie wynikał z nich rodzaj pracy faktycznie

wykonywanej. Dowodzi to, jak trafnie ocenił Sąd Rejonowy, co najmniej niedbalstwa

pracodawcy. W rezultacie zawinionego przez pracodawcę uchybienia obowiązkowi

prowadzenia akt osobowych, pozwany odmówił wydania skarżącemu świadectwa

wykonywania prac w warunkach szczególnych, na skutek czego ten poniósł szkodę.

Odmówiono mu bowiem z chwilą faktycznej rejestracji w urzędzie pracy prawa do

zasiłku przedemerytalnego (przewidzianego w obowiązującym wówczas art. 37j ust.

1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

- jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.), przyznając to świadczenie

dopiero od 18 maja 2002 r., decyzją wydaną przez Powiatowy Urząd Pracy w N.S.

po wznowieniu postępowania przed tym organem w rezultacie wykonania przez syn-

dyka masy upadłości „D.” SA wyroku Sądu Rejonowego w Nowej Soli z 24 kwietnia

2002 r.

10

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39313

§ 1

k.p.c., orzekł jak w sentencji.

========================================