I PK 25/04

Wyrok z dnia 4 listopada 2004 r.

I PK 25/04

Pracodawcą jest spółka jawna, a nie jej wspólnicy.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Jerzy

Kwaśniewski, Herbert Szurgacz (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2004 r.

sprawy z powództwa Ryszarda J. przeciwko „K.” spółce jawnej w B. o nagrodę jubi-

leuszową i inne roszczenia, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu

Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach z dnia 18 września

2002 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego w

Kielcach z dnia 3 kwietnia 2002 r. [...] i sprawę przekazał temu Sądowi Rejonowemu

do ponownego rozpoznania w części przekraczającej kwotę 18,40 zł (osiemnaście

złotych czterdzieści groszy), pozostawiając temu Sądowi orzeczenie o kosztach po-

stępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

W okresie od dnia 7 grudnia 1966 r. do dnia 31 stycznia 1999 r. Ryszard J. był

zatrudniony w L.B. spółce z o.o. w B. Powód pracował na stanowisku palacza, w peł-

nym wymiarze czasu pracy. Pismem z dnia 30 grudnia 1998 r. powód został zawia-

domiony przez L.B. spółkę z o.o. w B., że z dniem 1 lutego 1999 r. nastąpi zmiana po

stronie pracodawcy. W miejsce dotychczasowego pracodawcy wstąpi Mirosław S.

właściciel Przedsiębiorstwa Usługowo - Handlowego „K." w B. W dniu 28 stycznia

1999 r. pozwany zawarł z L.B. spółką z o.o. umowę, w której ustalono, iż Mirosław S.

przejmie w trybie art. 231

k.p. pracowników posiadających przygotowanie do obsługi

kotłowni. W dniu 1 lutego 1999 r. powód podpisał z Mirosławem S. umowę o pracę

na czas nieokreślony, zgodnie z którą został zatrudniony w pełnym wymiarze czasu

pracy na stanowisku palacza.

2

Pismem z dnia 24 lutego 2000 r. Ryszard J. został poinformowany, że z dniem

1 marca 2000 r. jego nowym pracodawcą będzie „K." Spółka Cywilna Mirosław S. i

inni z siedzibą w B., do której w całości zostało włączone Przedsiębiorstwo Usługowo

- Handlowe ”K.” Mirosława S. Umowa o pracę z powodem została rozwiązana 24

kwietnia 2001 r. bez zachowania okresu wypowiedzenia, z powodu przebywania

przez niego w miejscu pracy w dniu 19 kwietnia 2001 r. w stanie nietrzeźwości.

Obowiązujący w Spółce pozwanych regulamin wynagradzania nie przewiduje dla

pracowników świadczeń w postaci nagrody jubileuszowej i dodatkowego wynagro-

dzenia rocznego.

Z dniem 7 lutego 2001 r. Ryszard J., zgodnie z Zakładowym Układem Zbioro-

wym Pracy obowiązującym w L.B. spółce w B., nabyłby prawo do nagrody jubileu-

szowej za 35 lat pracy w wysokości 9.425,13 zł. Premia roczna, jaką powód powinien

otrzymać za rok 1999, wynosi 1.311, 63 zł. Powód domagał się od strony pozwanej

„K.” spółki jawnej w B. nagrody jubileuszowej oraz premii rocznej za 2000 r.

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2002 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Kielcach zasądził od Mirosława S. i Elżbiety G.-S. współwłaścicieli

spółki jawnej „K." w B. na rzecz Ryszarda J. kwotę 10.755,16 zł.

Zdaniem Sądu Rejonowego, skoro powód został przejęty przez pozwaną

spółkę w trybie art. 231

k.p. to spółka ta stała się z mocy prawa stroną w dotychcza-

sowym stosunku pracy i wiążą ją warunki pracy i płacy wynikające z dotychczasowej

umowy o pracę, niezależnie od tego, czy źródłem uprawnień pracownika były przepi-

sy prawa czy umowne postanowienia stron. Powodowi nie wypowiedziano dotych-

czasowych warunków pracy i płacy, zatem miały do niego zastosowanie wszystkie

istotne elementy treści stosunku pracy, jaki łączył go przed dniem 1 lutego 1999 r. z

L.B. spółką z o.o., tj. prawo do nagrody jubileuszowej i premii rocznej tzw. „trzy-

nastki".

Apelację od tego wyroku wniosła strona pozwana i zarzucając naruszenie art.

2418

k.p. oraz sprzeczność istotnych ustaleń Sądu pierwszej instancji z treścią ze-

branego w sprawie materiału dowodowego, a także naruszenie art. 8 k.s.h. przez

błędne oznaczenie strony pozwanej, domagała się zmiany wyroku i oddalenia po-

wództwa, ewentualnie uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponow-

nego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 18 września 2002 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Kielcach oddalił apelację. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie

3

jest poza sporem, że pozwana spółka nie dokonała w stosunku do powoda wypowie-

dzenia warunków płacy w przedmiocie nagrody jubileuszowej i premii rocznej. Nie

można zgodzić się z twierdzeniem strony pozwanej zawartym w apelacji, że na sku-

tek zawarcia z powodem w dniu 1 lutego 1999 r. nowej umowy z wyższymi niż po-

przednio stawkami godzinowymi doszło do zmiany uprawnień powoda odnośnie do

nagrody jubileuszowej i premii. Zdaniem Sądu Okręgowego, aby do takiej zmiany

doszło musiałoby to zostać wyraźnie ujęte w treści umowy. Nadto, umowa z 1 lutego

1999 r. została zawarta w okresie roku od przejęcia powoda w trybie art. 231

k.p.,

zatem zgodnie z art. 2418

§ 1 k.p. niemożliwe byłoby przyjęcie przez powoda nowych

niekorzystnych warunków.

Odnośnie zaś do naliczania rocznej premii w wysokości 5% rocznego

wynagrodzenia, to taki przepis obowiązywał u poprzedniego pracodawcy i zgodnie z

art. 231

§ 2 k.p. nowy pracodawca musi go stosować do czasu wypowiedzenia tych

warunków. Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut złego

oznaczenia strony pozwanej w zaskarżonym wyroku.

Kasacja od powyższego wyroku została oparta na zarzucie naruszenia art.

2418

§ 1 k. p. wskutek przyjęcia, iż przepis ten znajduje zastosowanie do wypłaty

premii rocznej w sytuacji, gdy podstawą jej wypłaty nie był ZUZP L.B. spółki z o.o.,

lecz wyłącznie regulamin podziału premii rocznej w L.B. spółce z. o.o., uchwalony w

wykonaniu Pakietu Socjalnego, który nie był układem zbiorowym pracy, błędnej wy-

kładni art. 30 § 1 k.p., przez przyjęcie, iż określenie w sporządzonej umowie nowych

podstaw wynagrodzenia i ich przyjęcie przez pracownika nie doprowadziło do sku-

tecznej zmiany treści łączącego strony stosunku pracy, błędnej wykładni art. 24 k.s.h.

i niewłaściwego zastosowanie art. 8 tego aktu prawnego. Skarżący wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku w całości co do oznaczenia w nim strony pozwanej i określe-

nie jej w brzmieniu ustalonym umową spółki, a uwidocznionej przez stosowny wpis w

Krajowym Rejestrze Sądowym, uchylenie wyroku w części przekraczającej uznaną

przez pozwanego kwotę 18,40 zł tytułem dodatku za miesiąc marzec 2001 r. i odda-

lenie powództwa w tym zakresie. Zdaniem skarżącego, do regulaminu podziału pre-

mii rocznej nie ma zastosowania art. 2418

k.p. ponieważ regulamin ten nie stanowił

elementu obowiązującego u przekazującego L.B. spółki z o.o. układu zbiorowego

pracy. Odnośnie do nagrody jubileuszowej doszło - zdaniem skarżącego - do zmiany

dotychczasowych warunków pracy przez zawarcie z powodem umowy o pracę,

przewidującej efektywnie wyższe wynagrodzenie za pracę niż dotychczas otrzymy-

4

wał. Sądy obu instancji określiły stronę pozwaną jako Mirosław S. i Elżbieta G.-S.

współwłaściciele Spółki Jawnej „K.” w B., podczas gdy zgodnie z art. 8 k.s.h. powin-

na nią być „K.” spółka jawna Mirosław S.i i Elżbieta G.-S., a aktualnie K. Mirosław S. i

spółka - spółka jawna.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja zawiera usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 8 k.s.h. Wyrok Sądu

pierwszej instancji został wydany przeciwko Mirosławowi S. i Elżbiecie G.-S. współ-

właścicielom Spółki Jawnej „K.” w B. Analogicznie została określona strona pozwana

w wyroku Sądu drugiej instancji mimo tego, że już w apelacji strona pozwana kwe-

stionowała poprawność jej oznaczenia. Zarzut ten Sąd Okręgowy skwitował stwier-

dzeniem, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ art. 24 § 1 k.s.h. „zobo-

wiązuje spółkę jawną do podania nazwiska lub firmy (nazwy) wszystkich wspólni-

ków”. Pogląd ten nie jest trafny. Powszechnie podkreśla się, że jednym z podstawo-

wych założeń reformy prawa spółek handlowych było umocnienie podmiotowości

spółek osobowych, do których należy również spółka jawna (art. 22 k.s.h.). Według

art. 8 § 1 k.s.h. spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym

własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i

być pozywana, co oznacza, że przepis ten przyznaje wszystkim handlowym spółkom

osobowym zdolność prawną w zakresie prawa materialnego oraz zdolność proceso-

wą. Stosownie do art. 8 § 2 spółka osobowa prowadzi przedsiębiorstwo pod własną

firmą, co z kolei oznacza, że w obrocie wobec osób trzecich podmiotem działającym

jest sama spółka, a nie jej wspólnicy. Konsekwencją procesową wymienionych re-

gulacji jest, że spółki osobowe posiadają bierną i czynną legitymację procesową.

Pracodawcą powoda była jednostka organizacyjna w formie spółki jawnej. Powód

domagał się od pracodawcy świadczeń w postaci nagrody jubileuszowej oraz premii

rocznej w związku z czym ta spółka (a nie jej wspólnicy) powinna zostać oznaczona

jako strona pozwana. Wyrok zapadły w procesie przeciw wspólnikom nie ma mocy

wobec spółki.

W ustalonym stanie faktycznym sprawy , który nie jest sporny, zasadniczy pro-

blem prawny sprowadza się do kwestii konsekwencji przejścia części zakładu pracy

na innego pracodawcę w zakresie postanowień układu zbiorowego pracy dotyczą-

cych nagrody jubileuszowej oraz postanowień regulaminu podziału premii rocznej. U

5

pierwotnego pracodawcy powoda - L.B. obowiązywał układ zbiorowy pracy przewi-

dujący nagrody jubileuszowe dla pracowników tego podmiotu zatrudniającego, a

także regulamin podziału premii rocznej L.B., wydany na podstawie Porozumienia

Socjalnego, zawartego przez L.G. i związki zawodowe w ZPW B. z dnia 26 kwietnia

1995 r. oraz aneksu do tego Porozumienia. Wymienione akty kształtowały treść sto-

sunków pracy pracowników L.B., w tym treść stosunku pracy powoda. W przypadku

nagrody jubileuszowej prawo do niej stawało się elementem treści stosunku pracy w

wyniku działania układu zbiorowego jako aktu autonomicznego prawa pracy w rozu-

mieniu art. 9 k.p. W odniesieniu do premii rocznej mechanizm prawny dotyczący tego

w jaki sposób układ warunkujący prawo do tego świadczenia wchodzi do treści sto-

sunku pracy jest przedmiotem rozbieżnych stanowisk zarówno w piśmiennictwie, jak i

w judykaturze. Według jednego stanowiska akty w postaci porozumień (paktów gwa-

rancji) socjalnych (pracowniczych) stanowią w każdym przypadku rodzaj źródła

prawa pracy w rozumieniu art. 9 k.p. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 23 maja 2001 r., III ZP 25/00, OSNAPiUS 2002 nr 6, poz. 134

dotyczącą charakteru prawnego Paktów Gwarancji Pracowniczych z dnia 23 grudnia

1996 r. pomiędzy ogólnopolskimi organizacjami związkowymi w przedsiębiorstwie

PKP a zarządem PKP). Według innego stanowiska moc prawna tych aktów, o ile nie

są one oparte na ustawie, powinna być rozpatrywana w kategoriach umowy o świad-

czenie na rzecz osoby trzeciej - art. 393 k.c. w związku z art. 300 k.p. Dla rozpozna-

wanej sprawy istotny jest wniosek, że zarówno w myśl stanowiska pierwszego, jak i

stanowiska drugiego zawarte w wymienionych aktach układy warunkujące prawo do

świadczeń wchodzą do treści stosunku pracy, aczkolwiek na podstawie innego me-

chanizmu prawnego.

Zgodnie z art. 231

k.p. w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na in-

nego pracodawcę staje się on - z mocy prawa - stroną w dotychczasowych stosun-

kach pracy. Pozwana spółka, przejmując powoda w trybie powołanego przepisu stała

się (z dniem przejęcia) stroną stosunku pracy z powodem o treści ukształtowanej w

czasie zatrudnienia u przekazującego L.B., niezależnie od tego, że przejemca nie był

stroną układu zbiorowego pracy w L.B., ani regulaminu podziału premii rocznej obo-

wiązującego u przekazującego. W uchwale z dnia 16 maja 2001 r., III ZP 9/01

(OSNAPiUS 2001 nr 21, poz. 635) Sąd Najwyższy, powołując się na wcześniejszą

uchwałę z dnia 11 marca 1998 r., III ZP 3/98 (OSNAPiUS 1998 nr 20, poz. 588), wy-

jaśniał mechanizm prawny przejścia treści stosunku pracy na przejemcę na przykła-

6

dzie prawa do nagród z zakładowego funduszu nagród u przejemcy, u którego nie

obowiązywała ustawa z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego

funduszu nagród w państwowych jednostkach organizacyjnych (Dz.U. Nr 32, poz.

141 ze zm.). Sąd Najwyższy podkreślił, że elementem treści stosunku pracy pracow-

ników zatrudnionych w państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących

przedsiębiorstwami państwowymi było między innymi uprawnienie do rocznej nagro-

dy z zakładowego funduszu nagród. Uprawnienie to oraz odpowiadający mu po stro-

nie pracodawcy obowiązek wypłacenia nagrody miały ograniczony zasięg podmioto-

wy i u innych pracodawców, np. o statusie spółki prawa handlowego, nie mogły po-

wstać w sposób pierwotny, a jedynie w związku z przejęciem państwowej jednostki

organizacyjnej w trybie art. 231

k.p., tzn. w sposób pochodny. Przejęcie zakładu (jego

części) sprawia, że przejmujący staje się ex lege pracodawcą w dotychczasowych

stosunkach pracy, a więc w stosunkach o treści ukształtowanej także przez akty

normatywne, nie wyłączając aktów obowiązujących poprzedniego pracodawcę i nie-

mających skądinąd zastosowania wobec nowego pracodawcy.

Stanowisko strony pozwanej, że do regulaminu podziału premii rocznej nie ma

zastosowania art. 2418

k.p., co w konsekwencji miałoby oznaczać, iż strona pozwana

nie była związana tym regulaminem, w świetle powyższych wywodów, nie jest trafne.

Słusznie natomiast skarżąca podnosi, że nie mogą do niej znajdować zastosowania

zmiany zasad przyznawania premii rocznej wprowadzone u strony przekazującej w

okresie po przejściu powoda do nowego pracodawcy - strony pozwanej.

Nie jest też trafna argumentacja pozwanej, że skoro w okresie po przejściu

powoda została zawarta z nim nowa umowa o pracę podwyższająca stawki wyna-

grodzenia za pracę, to podwyżka ta oznacza zmianę dotychczasowych warunków

pracy w zakresie świadczeń na rzecz powoda. Treścią umowy o pracę z powodem

była wyłącznie podwyżka płacy zasadniczej. Zmiana warunków pracy w zakresie

premii rocznej wymagałaby zastosowania wypowiedzenia zmieniającego, co nie

miało miejsca. Podobnie w przypadku nagrody jubileuszowej, w stosunku do której

obowiązywałby ponadto nakaz stosowania postanowień układu zbiorowego pracy

przez okres jednego roku od dnia przejścia części zakładu pracy.

Z przytoczonych motywów, w oparciu o art. 39313

k.p.c. należało orzec jak w

sentencji wyroku.

========================================