II PK 79/04

Wyrok z dnia 9 grudnia 2004 r.

II PK 79/04

1. Kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej ma obowiązek za-

warcia umowy o pracę z kandydatem na stanowisko ordynatora oddziału waż-

nie wybranym w postępowaniu konkursowym (art. 44a ust. 5 ustawy z dnia 30

sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, Dz.U. Nr 91 poz. 408 ze zm.).

2. Wybór przez komisję konkursową kandydata na stanowisko ordyna-

tora oddziału publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie jest wyborem w rozu-

mieniu art. 73 k.p. oraz nie jest równoznaczny z zawarciem umowy przedwstęp-

nej (art. 389 k.c. w związku z art. 300 k.p.).

Przewodniczący SSN Maria Tyszel (przewodniczący), Sędziowie SN: Andrzej

Kijowski, Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004 r. sprawy

z powództwa Leszka S. przeciwko Zakładowi Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji w G. o nawiązanie stosunku pracy, na skutek kasacji

powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 16 grudnia 2003 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu-Są-

dowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni do ponowne-

go rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w Gdańsku z siedzibą w Gdyni wyrokiem z dnia 16

grudnia 2003 r. [...] oddalił apelację Leszka S. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu

Pracy w Gdańsku z dnia 1 września 2003 r. [...], zasądzającego od Zakładu Opieki

Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w G. na jego rzecz

kwotę 15.282 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami od 2 września

2003 r.

2

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich

prawna ocena. Leszek S. jest zatrudniony w Zakładzie Opieki Zdrowotnej MSWiA w

G. na stanowisku starszego asystenta oddziału chirurgicznego na podstawie umowy

o pracę na czas nieokreślony. W okresie od 1 maja 2002 r. do 31 lipca 2002 r. pełnił

obowiązki ordynatora oddziału chirurgicznego.

W dniu 22 kwietnia 2002 r. w prasie lokalnej oraz na tablicy ogłoszeń w Zakła-

dzie Opieki Zdrowotnej ukazało się ogłoszenie o konkursie na stanowisko ordynatora

oddziałów: wewnętrznego, chirurgicznego, kardiologicznego oraz na stanowisko na-

czelnej pielęgniarki. Opracowany przez komisję konkursową regulamin postępowania

konkursowego nie przewidywał instytucji protestu. Do konkursu na stanowisko ordy-

natora oddziału chirurgicznego zgłosili się powód oraz Wojciech C. W dniu 12

czerwca 2002 r. komisja konkursowa ogłosiła wyniki konkursu. Kandydatem na sta-

nowisko ordynatora oddziału chirurgii wyłoniony został Leszek S. W dniach 17

czerwca 2002 r. oraz 20 czerwca 2002 r. wpłynęły dwa protesty dotyczące wyników

konkursu. W proteście złożonym przez związki zawodowe podnoszono, że konkurs

nie powinien być przeprowadzony, ponieważ przed Sądem Pracy toczy się postępo-

wanie dotyczące zwolnienia dyscyplinarnego poprzedniego ordynatora oddziału chi-

rurgii - Janusza C. Drugi protest złożył Janusz C., który wskazał, że ogłoszenie wyni-

ków konkursu na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii było przedwczesne z

uwagi na toczące się z jego powództwa postępowanie sądowe o przywrócenie do

pracy. Ponadto, Janusz C. wnosił o unieważnienie konkursu, ponieważ ze względu

na brak informacji o przeprowadzeniu konkursu nie mógł brać w nim udziału.

W dniu 27 czerwca 2002 r. przewodnicząca komisji konkursowej Lidia K. pi-

semnie powiadomiła powoda, że został wybrany na stanowisko ordynatora oddziału

chirurgicznego. Z kolei pismem z dnia 1 lipca 2003 r. dyrektor Zakładu Opieki Zdro-

wotnej MSWiA w G. poinformował Lidię K., że nie widzi możliwości nawiązania z

Leszkiem S. stosunku pracy, ponieważ konkurs na stanowisko ordynatora oddziału

chirurgicznego został przeprowadzony w trakcie toczącego się procesu o przywróce-

nie do pracy poprzedniego ordynatora zwolnionego w trybie dyscyplinarnym, zaś po

ogłoszeniu wyników postępowania konkursowego wpłynęły dwa protesty. Wskazał

również, że w ostatnim 1,5 roku, kiedy to powód kierował oddziałem chirurgicznym,

wyniki finansowe oddziału były wysoce niezadowalające. W dniu 13 sierpnia 2002 r.

Leszek S. zwrócił się do dyrektora Zakładu Opieki Zdrowotnej o zawarcie z nim

umowy o pracę. W odpowiedzi na pismo powoda dyrektor podał, że na podstawie §

3

51 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 paź-

dziernika 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad tworzenia, przekształcenia, likwi-

dacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych

przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz.U. Nr 132, poz. 870 ze zm.) -

powoływanego dalej jako „rozporządzenie”, zarządził przeprowadzenie kolejnego

konkursu na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii. Wskazał również, że szcze-

gółowe przyczyny odmowy nawiązania stosunku pracy z powodem zostały przedsta-

wione w piśmie z dnia 1 lipca 2002 r. skierowanym do przewodniczącej komisji kon-

kursowej Lidii K.

W dniu 9 września 2002 r. odbyło się posiedzenie komisji konkursowej. Po

odbytej dyskusji oraz po przeprowadzeniu głosowania komisja postanowiła przepro-

wadzić ponownie postępowanie konkursowe na stanowisko ordynatora oddziału chi-

rurgii.

Zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 5 z dnia 13

lutego 2003 r. zlikwidowane zostały oddział chirurgiczny i dział anestezjologii, w miej-

sce których utworzono oddział chirurgii ogólnej z pododdziałem chirurgii naczyniowej

i ginekologii oraz oddział anestezjologii i intensywnej terapii.

W ocenie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy w Gdańsku, okoliczności rozpozna-

wanej sprawy są bezsporne. Wprawdzie dokumentacja dotycząca postępowania

konkursowego przeprowadzonego w czerwcu 2002 r. zaginęła, jednak z zeznań

członków komisji konkursowej - zwłaszcza Lidii K. - wynika, że regulamin konkursu

nie przewidywał instytucji protestu i nie określał konsekwencji złożenia protestu. Re-

gulacji dotyczących składania protestów nie zawierał także regulamin konkursowy

sporządzony na potrzeby konkursu przeprowadzonego po odmowie przez dyrektora

Zakładu Opieki Zdrowotnej zawarcia z powodem umowy o pracę na stanowisko or-

dynatora oddziału chirurgii. Do kwestii składania protestów nie odnosi się również

rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegóło-

wych zasad tworzenia, przekształcenia, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli

zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Ad-

ministracji. W § 5 powołanego rozporządzenia określone zostały enumeratywnie

przesłanki, których wystąpienie powoduje nieważność postępowania konkursowego,

a to: niezachowanie kolejności czynności wskazanych w § 5b ust. 1, niedokonanie

jednej lub więcej czynności określonych w § 5b ust. 1, niespełnienie warunków wy-

mienionych w § 5f bądź rozpatrzenie kandydatury osoby, która nie złożyła jednego

4

lub więcej dokumentów, o których mowa w § 5i ust. 1, ujawnienia, po zakończeniu

postępowania konkursowego, że do składu komisji powołane zostały osoby, o któ-

rych mowa w § 5c ust. 1, naruszenie tajności głosowania, niepowiadomienie kandy-

data lub członka komisji o terminie posiedzenia komisji. Zdaniem Sądu, postępowa-

nie konkursowe przeprowadzone w czerwcu 2002 r. na stanowisko ordynatora od-

działu chirurgii nie było dotknięte nieważnością, ponieważ żadna z powołanych prze-

słanek nie zaistniała. Wszelkie inne okoliczności, nie wymienione w § 5e ust. 1 roz-

porządzenia, nie mają wpływu na ważność postępowania konkursowego. Zdaniem

Sądu, ogłoszenie kolejnego konkursu jest zasadne wówczas, gdy wystąpią przesłan-

ki nieważności postępowania lub wyłoniony kandydat odmówi zawarcia umowy o

pracę. Złożenie dwóch protestów nie miało wpływu na wynik postępowania, ponie-

waż ani rozporządzenie, ani regulamin postępowania konkursowego nie przewidy-

wały sankcji nieważności w razie ich złożenia, a nawet nie statuowały samej instytucji

protestu. Według Sądu, kierownik zakładu opieki zdrowotnej nie może odmówić

nawiązania stosunku pracy z kandydatem wybranym w drodze konkursu. Podstawy

tej odmowy nie może stanowić zwłaszcza § 51 ust. 2 rozporządzenia, wedle którego,

gdy z żadnym z kandydatów wybranych w wyniku postępowania w dwóch kolejnych

konkursów nie nawiązano stosunku pracy, kierownik zakładu opieki zdrowotnej może

powołać nową komisję konkursową. Z rozporządzenia wynika jednoznacznie, że

metodą obsadzenia stanowiska ordynatora jest konkurs, którego przeprowadzenie

gwarantować ma wybór najlepszego kandydata pod względem jego kwalifikacji oso-

bistych i merytorycznych. Rezultatem konkursu, a ściślej jego wygrania przez okre-

ślonego kandydata, powinien być obowiązek obsadzenia go na stanowisku, którego

konkurs dotyczył. Obowiązek nawiązania stosunku pracy występuje po stronie orga-

nu uprawnionego do obsadzania stanowiska. W przeciwnym razie, przeprowadzenie

konkursu nie służyłoby jego celowi, a w istocie prowadziłoby do wprowadzenia zbęd-

nej procedury, połączonej z nieracjonalnym wydatkowaniem publicznych funduszów.

Paragraf 51 ust. 2 rozporządzenia dotyczy warunków, na jakich może być rozpisany

nowy konkurs, a nie możliwości odmowy nawiązania stosunku pracy z kandydatem

wyłonionym w drodze postępowania konkursowego. Zdaniem Sądu, mogą mieć

miejsce różnorodne sytuacje, w których nie dojdzie do nawiązania stosunku pracy z

kandydatem wyłonionym w drodze konkursu. Nawiązanie stosunku pracy wymaga

przeto złożenia zgodnych oświadczeń woli, a więc wybrany kandydat może po wy-

graniu konkursu zrezygnować z nawiązania stosunku pracy, np. ze względu na nie-

5

odpowiadające mu szczegółowe warunki umowy o pracę, przeszkody osobiste, czy

też przeszkody losowe. Skoro Leszek S. wygrał konkurs na stanowisko ordynatora

oddziału chirurgii w Zakładzie Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i

Administracji w G., to strona pozwana bezpodstawnie odmówiła nawiązania z nim

stosunku pracy. Zarządzeniem nr 5 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w

miejsce oddziału chirurgicznego i działu anestezjologii utworzony został oddział chi-

rurgii ogólnej z pododdziałem chirurgii naczyniowej i ginekologii oraz oddział aneste-

zjologii i intensywnej terapii, wobec czego nie istnieje oddział, na ordynatora którego

powód wygrał konkurs. Sąd uznał, że brak jest przedmiotu umowy w jego istotnym

elemencie, jakim jest miejsce pracy i stanowisko. W związku z tym brak jest również

podstaw do nakazania stronie pozwanej nawiązania z powodem stosunku pracy. Po-

nieważ jednak Leszek S. został wyłoniony w drodze konkursu jako kandydat na sta-

nowisko ordynatora oddziału chirurgii, to przysługuje mu odszkodowanie z tytułu

odmowy zawarcia umowy o pracę. Wyłonienie kandydata w drodze konkursu jest,

zdaniem Sądu, swoistą umową przedwstępną. Istnieje więc obowiązek zawarcia z

wyłonionym kandydatem umowy o pracę jako umowy przyrzeczonej. W razie odmo-

wy przez pracodawcę zawarcia takiej umowy, poszkodowanemu przysługuje rosz-

czenie o odszkodowanie na podstawie art. 390 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. Wy-

sokość odszkodowania nie powinna przekraczać kwoty trzymiesięcznego wynagro-

dzenia.

Leszek S. zaskarżył ten wyrok kasacją. Wskazując jako podstawy kasacji na-

ruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw We-

wnętrznych i Administracji z dnia 9 października 1998 r. w sprawie szczegółowych

zasad tworzenia, przekształcania, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakła-

dów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Admini-

stracji, oraz art. 11 k.p. - poprzez wyrażenie stanowiska, że „faktyczne zawarcie

przez dyrektora zakładu opieki zdrowotnej umowy o pracę z ordynatorem wybranym

po przeprowadzeniu postępowania konkursowego ma charakter konstytutywny”, a

także naruszenie przepisów postępowania, a to art. 316 § 1 k.p.c. - poprzez uznanie,

że „zmiana w trakcie procesu nazwy jednostki organizacyjnej pracodawcy jest oko-

licznością istotną dla oceny ważności oświadczenia Komisji Konkursowej o nawiąza-

niu stosunku pracy na stanowisku ordynatora”, oraz art. 389 k.c. i art. 300 k.p. - po-

przez przyjęcie poglądu, że „wybór kandydata na stanowisko ordynatora [...] ma cha-

rakter umowy przedwstępnej”, jego pełnomocnik wniósł o „zmianę zaskarżonego wy-

6

roku Sądu Okręgowego poprzez nakazanie zawarcia umowy o pracę zgodnie z wy-

borem Komisji Konkursowej”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego wyroku i prze-

kazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania”. Jako okoliczność

uzasadniającą rozpoznanie kasacji powołał występowanie istotnego zagadnienia

prawnego dotyczącego „charakteru „wyboru kandydata przez Komisję Konkursową” i

wpływu czynności pozamerytorycznych na wynik postępowania konkursowego.”

Jego zdaniem, wyrok Sądu Okręgowego narusza określoną w art. 44a ustawy o za-

kładach opieki zdrowotnej zasadę, że zatrudnienie ordynatorów w zakładach opieki

zdrowotnej odbywa się w wyniku przeprowadzonego postępowania konkursowego.

Sąd dopuścił bowiem „możliwość poza ustawowego unicestwienia wyboru kandydata

na stanowisko objęte konkursem, przez osoby lub organy nie upoważnione od

weryfikowania wyników konkursu i poprzez czynności faktyczne natury organizacyj-

nej”. Wyrażony przez Sąd pogląd, że „ogłoszony przez Komisję Konkursową wybór

kandydata na stanowisko ordynatora nie jest oświadczeniem woli pracodawcy o

nawiązaniu umowy o pracę w rozumieniu art. 11 kodeksu pracy a w konsekwencji

przyjęcie, że zmiany organizacyjne dokonane po przeprowadzeniu konkursu - w

trakcie procesu, są podstawą do uchylenia się od faktycznego wykonania „wyboru”

Komisji Konkursowej” rażąco naruszają art. 44a ustawy o zakładach opieki zdrowot-

nej i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie

szczegółowych zasad tworzenia, przekształcenia, likwidacji, organizacji, zarządzania

i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Spraw Wewnętrz-

nych i Administracji. Odmowa nawiązania stosunku pracy z wybranym kandydatem

spowodowana może być jedynie brakiem jego oświadczenia woli, zaś „podpisanie

umowy o pracę na stanowiskach objętych postępowaniem konkursowym, po ważnym

wyborze Komisji Konkursowej jest dla pracodawcy czynnością o charakterze tech-

nicznym - rejestrującym, gdyż wybór dokonany przez Komisję Konkursową jest rów-

noznaczny z oświadczeniem woli pracodawcy o zatrudnieniu osoby wybranej przez

Komisję Konkursową”. Prawo odmowy nawiązania stosunku pracy po przeprowa-

dzeniu postępowania konkursowego jest uprawnieniem wyłonionego kandydata, a

nie uprawnieniem pracodawcy. Pogląd Sądu, że dokonany przez komisję konkurso-

wą wybór ma charakter umowy przedwstępnej narusza, według pełnomocnika skar-

żącego, cel określony w art. 44a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, „jakim jest

zobiektywizowanie zasad obsadzania stanowisk” wskazanych w powołanej ustawie.

Stanowisko Sądu, wedle którego wybór komisji konkursowej może zostać zmieniony

7

czynnościami faktycznymi osób zarządzających zakładami opieki zdrowotnej „unice-

stwia zapisy ustawy o zakładach opieki zdrowotnej”. W uzasadnieniu kasacji pełno-

mocnik skarżącego podniósł, że Sąd naruszył art. 328 k.p.c., albowiem nie uzasad-

nił” jakie warunki mające cechy umowy przedwstępnej ma wybór - orzeczenie Komi-

sji Konkursowej i w jakim zakresie wybór Komisji Konkursowej może odbiegać od

warunków określonych w ogłoszeniu o konkursie lub w jakim zakresie wybór Komisji

zostać zmodyfikowany przez kierownika zakładu pracy przy faktycznym podpisaniu

umowy o pracę”.

W odpowiedzi na kasację strona pozwana wniosła o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 44a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach

opieki zdrowotnej, na stanowisko ordynatora w publicznych zakładach opieki zdro-

wotnej przeprowadza się konkurs. Zasady przeprowadzenia konkursu i warunki jego

ważności regulują szczegółowo przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrz-

nych i Administracji z dnia 9 października 1998 r. Według art. 44a ust. 5 ustawy, z

kandydatem wybranym w drodze konkursu kierownik zakładu nawiązuje stosunek

pracy na podstawie umowy o pracę na 6 lat (ust. 7). Regulacja ta została dosłownie

powtórzona w § 5k1

rozporządzenia. Ustalenia Sądu w przedmiocie ważności kon-

kursu zakończonego 12 czerwca 2002 r. wyborem Leszka S. na stanowisko ordyna-

tora oddziału chirurgii u strony pozwanej nie zostały zakwestionowane.

Przepis art. 44a ust. 5 ustawy sformułowany jest kategorycznie, bezwarunko-

wo. Kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej zawiera umowę o pracę z kan-

dydatem wyłonionym w drodze ważnego konkursu. Ma więc obowiązek jej zawarcia.

Za taką wykładnią przemawiają nie tylko argumenty językowe - jasne, jednoznaczne

brzmienie przepisu, ale także względy funkcjonalne. Celem przeprowadzenia kon-

kursu na obsadzenie stanowiska jest wybranie najlepszego kandydata pod wzglę-

dem jego kwalifikacji osobistych i merytorycznych (por. uchwała Sądu Najwyższego z

dnia 23 listopada 2001 r., III ZP 16/01, OSNAPiUS 2002 nr 12, poz. 283). Oznacza

to, że kandydatowi wybranemu przez komisję konkursową przysługuje roszczenie o

nawiązanie stosunku pracy.

Wyłonienie w drodze konkursu kandydata na stanowisko zobowiązuje wpraw-

dzie kierownika zakładu opieki zdrowotnej do nawiązania z nim stosunku pracy, ale

8

nie zastępuje, jak chciałby tego pełnomocnik skarżącego, oświadczenia woli praco-

dawcy. Wybór kandydata na stanowisko ordynatora oddziału przez komisję konkur-

sową (§ 5j rozporządzenia) nie jest wyborem w rozumieniu art. 73 k.p. Nie jest sa-

modzielnym zdarzeniem prawnym, którego bezpośrednim skutkiem jest nawiązanie

stosunku pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2003 r., I PK

105/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 229). Nie jest przeto trafny podniesiony w kasacji

zarzut naruszenia § 5j rozporządzenia i art. 11 k.p. poprzez przyjęcie, że do nawią-

zania stosunku pracy z wybranym w postępowaniu konkursowym kandydatem na

stanowisko ordynatora oddziału chirurgii konieczne jest zawarcie z nim umowy o

pracę przez kierownika publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Zobowiązanie do zawarcia umowy o pracę z wybranym w drodze konkursu

kandydatem na określone stanowisko wynika wprost (bezpośrednio) z art. 44a ust. 5

ustawy. Kwestia zatrudnienia go (nawiązania z nim stosunku pracy) jest więc sprawą

unormowaną w ustawodawstwie pracy i nie ma potrzeby sięgania, poprzez art. 300

k.p., do przepisów Kodeksu cywilnego o umowie przedwstępnej - art. 389 i art. 390.

Trudno byłoby zakwalifikować wybór kandydata na stanowisko w postępowaniu kon-

kursowym jako umowę przedwstępną ze względów także podmiotowych. Umowę

przedwstępną zawierają strony umowy przyrzeczonej, a więc pracownik i pracodaw-

ca. Ani komisja konkursowa, ani jej przewodniczący nie mają zdolności do zatrudnia-

nia pracowników. Jednoznacznie wskazuje na to nie tylko treść art. 44a ust. 5

ustawy, ale także uregulowanie postępowania konkursowego przepisami rozporzą-

dzenia, w tym zwłaszcza § 5b wyznaczający jego zakres. Postępowanie konkursowe

rozpoczyna się opracowaniem i przyjęciem przez komisję regulaminu konkursu, koń-

czy - wybraniem kandydata na stanowisko objęte konkursem. Dlatego trafny jest za-

rzut kasacji, że stosując w sprawie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o roszcze-

niach skarżącego art. 390 k.c. Sąd naruszył ten przepis.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika niewątpliwie, że konkurs na stanowi-

sko ordynatora oddziału chirurgii zakończony 12 czerwca 2002 r. wyborem Leszka S.

jako kandydata na to stanowisko był ważny. Późniejsze protesty związków zawodo-

wych i Janusza C. dotyczące wyników konkursu oceny tej nie podważają. Zarządze-

niem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 5 z 13 lutego 2003 r. doszło do

zmian organizacyjnych u strony pozwanej, polegających na likwidacji oddziału chirur-

gicznego i działu anestezjologii i utworzeniu w ich miejsce oddziału chirurgii ogólnej,

z pododdziałami chirurgii naczyniowej i ginekologii, oraz oddział anestezjologii i in-

9

tensywnej terapii. Sąd nie ma kompetencji do oceny celowości i zasadności dokona-

nia tych zmian. Musi je wobec tego uwzględnić rozstrzygając sprawę. Trafnie przyjął

przeto Sąd, że orzeczenie obowiązku nawiązania stosunku pracy między stroną po-

zwaną i skarżącym stało się po dniu 13 lutego 2003 r. bezprzedmiotowe. Zgodzić się

wypada z jego argumentacją. Skoro konkurs był przeprowadzony na konkretne sta-

nowisko, to likwidacja tego stanowiska dezaktualizuje także wyniki konkursu. Z tych

względów zarzut naruszenia art. 316 k.p.c. nie jest zasadny.

Sąd wywiódł wysokość odszkodowania z art. 390 k.c., a bezpośrednio z tezy

uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1977 r., I PZP 5/77 (OSNCP 1977 nr

10, poz. 180). Uchwała ta podjęta została w istotnie innym, różnym stanie faktycz-

nym. Strony zawarły bowiem umowę przedwstępną, zobowiązując się do zawarcia

umowy o pracę na czas nieokreślony. Ponieważ przepisy prawa pracy nie regulują

umowy przedwstępnej, w pełni uzasadnione było odpowiednie zastosowanie art. 389

k.c. Poza tym, umową przyrzeczoną była umowa o pracę na czas nieokreślony.

Analogia przy ustalaniu odszkodowania z tytułu odmowy zawarcia umowy przyrze-

czonej do odszkodowania z tytułu wadliwego rozwiązania umowy o pracę była

usprawiedliwiona. Argumentacja powołana na rzecz jej zasadności nie przystaje

jednak do stanu faktycznego ustalonego w rozpoznawanej sprawie. Nie tylko dla-

tego, że art. 389 k.c. nie ma w niej zastosowania, ale i z tego względu, że z konkursu

wynikał dla pracodawcy obowiązek zawarcia umowy na czas określony. Te dwa ro-

dzaje umowy o pracę różnią się wynikającym z odmiennych ich funkcji zakresem

swobody rozwiązania za wypowiedzeniem. Jeżeli wypowiedzenie jest zwykłym spo-

sobem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony, to w odniesieniu do

umowy na czas określony stanowi ono wyjątek. Okoliczności te powinny być

uwzględnione przy ustalaniu wysokości odszkodowania z tytułu niewykonania przez

pracodawcę obowiązku nawiązania stosunku pracy.

Nie jest jednak usprawiedliwione żądanie skarżącego odszkodowania za cały

okres sześcioletni. Przywołać w tym miejscu trzeba art. 44a ust. 7a ustawy, który do-

puszcza możliwość rozwiązania stosunku pracy nawiązanego z kandydatem wybra-

nym na stanowisko ordynatora - kierownika oddziału klinicznego na wniosek kierow-

nika zakładu. Zmiany organizacyjne przeprowadzone u strony pozwanej zarządze-

niem nr 5 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w pełni uzasadniałyby roz-

wiązanie stosunku pracy z Leszkiem S. Z tego też względu obowiązek odszkodo-

wawczy należy ograniczyć czasowo do 13 lutego 2003 r., a co do wysokości - do

10

różnicy między wynagrodzeniem, jakie pobierałby skarżący jako ordynator oddziału

chirurgicznego i jakie pobierał jako starszy asystent tego oddziału.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312

k.p.c.,

orzekł jak w sentencji.

========================================