II KK 329/04

WYROK Z DNIA 23 LUTEGO 2005 R.

II KK 329/04

Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155,

poz. 1016 ze zm.) stanowi w art. 4 ust. 3, że w stosunku do sprawców

zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości lub zbrodni komunistycz-

nych nie stosuje się wydanych przed dniem 7 grudnia 1989 r. przepisów

ustaw i dekretów, które przewidują amnestię lub abolicję. Przepis przywo-

łanego artykułu nie obejmuje zatem ustawy o amnestii z dnia 7 grudnia

1989 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 390), bowiem odnosi się tylko do przepisów

amnestyjnych i abolicyjnych, które zostały wydane przed dniem 7 grudnia

1989 r.

Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański.

Sędziowie SN: E. Gaberle, J. Sobczak (sprawozdawca).

Prokurator Instytutu Pamięci Narodowej: R. Janicki.

Sąd Najwyższy w sprawie Pawła T., oskarżonego z art. 189 § 1 k.k. w

zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r., po rozpoznaniu w Izbie

Karnej na rozprawie w dniu 23 lutego 2005 r., kasacji wniesionej przez

obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 stycz-

nia 2004 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 11

lutego 2003 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w B. oraz utrzymany nim

w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w

2

zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. postępowanie w

sprawie u m o r z y ł (...).

Z u z a s a d n i e n i a :

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2003 r., Sąd Rejonowy w B. uznał oskar-

żonego Pawła T. za winnego popełnienia czynu opisanego w art. 189 § 1

k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pa-

mięci Narodowej, i za to na mocy art. 189 § 1 k.k. skazał go na karę roku i

6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z

art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o In-

stytucie Pamięci Narodowej, i za to na mocy art. 18 § 2 w zw. z art. 271 § 1

k.k. skazał go, na karę roku pozbawienia wolności. Oprócz tego za czyn z

art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 251 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z

dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej w zw. z art. 4 § 1

k.k., i za to na mocy 286 § 1 k.k. w zb. z art. 251 k.k. z 1932 r. w zw. z art.

4 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 6 miesięcy więzienia. Tym samym wyro-

kiem, na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę

łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (...).

Od wspomnianego wyroku Sądu Rejonowego apelację wniósł obroń-

ca oskarżonego i oskarżony.

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004 r., Sąd Okręgowy w B. utrzymał w

mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, uznając apelacje za oczywi-

ście bezzasadne (...).

Od wyroku Sądu Okręgowego w B. kasację wywiódł obrońca Pawła

T., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, a mia-

nowicie art. 4 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez niewzięcie pod

uwagę całokształtu materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy,

rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść

3

wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zebranego w

sprawie materiału dowodowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy Pawła T. okazała się oczywiście bezzasadna, jed-

nakże z uwagi treść przepisów zawartych w art. 537§ 2 k.p.k. w zw. z art.

439 § 1 pkt. 9 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Sąd Najwyższy postępowanie

w sprawie umorzył.

Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155,

poz. 1016 ze zm.) wprowadziła w art. 4 ust. 3 unormowanie, że w stosunku

do sprawców zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości lub zbrodni

komunistycznych nie stosuje się wydanych przed dniem 7 grudnia 1989 r.

przepisów ustaw i dekretów, które przewidują amnestię lub abolicję. Prze-

pis przywołanego artykułu nie obejmuje zatem ustawy o amnestii z dnia 7

grudnia 1989 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 390), bowiem odnosi się tylko do prze-

pisów amnestyjnych i abolicyjnych, które zostały wydane przed dniem 7

grudnia 1989 r. Zgodnie z treścią ust. 1 art. 7 ustawy o amnestii z dnia 7

grudnia 1989 r. ustawy tej nie stosuje się do sprawców skazanych, w wa-

runkach określonych w art. 60 § 2 k.k. z 1969 r., do przestępstw określo-

nych w art. 148 § 1, art. 145 § 3 k.k., w związku z § 2 tego artykułu, jeżeli

następstwem czynu jest śmierć człowieka, oraz w art. 168 § 2, art. 184, art.

208 i art. 210 Kodeksu karnego z 1969 r., do zbrodni określonych w art. 1

pkt 1 dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-

hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością

cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. z 1946 r. Nr

69, poz. 377 ze zm.) oraz do innych zbrodni wojennych i przeciwko ludzko-

ści. Odnosząc powyższe do kwestii prawnej zaistniałej w przedmiotowej

sprawie, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, by zachodziły

przesłanki wyłączające stosowanie ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o

4

amnestii. W przedmiotowej sprawie Paweł T. został skazany za popełnienie

przed dniem 12 września 1989 r. trzech przestępstw, które zarówno w opi-

sie, jak i przyjętej kwalifikacji prawnej nie wskazywały, że stanowiły zbrod-

nię przeciwko ludzkości, zaś zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 7 grudnia o

amnestii ustawę tę stosuje się do czynów popełnionych przed dniem 12

września 1989 r.. Ponadto żadne z tych przestępstw nie należało do kate-

gorii podlegających wyłączeniu stosowania ustawy o amnestii, a wymierzo-

ne za popełnienie każdego z nich kary nie przekroczyły 2 lat pozbawienia

wolności (art. 1 ust 1 ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii).

Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy ze względu na treść art. 439 §

1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz art. 1 ust 1 ustawy z dnia

7 grudnia 1989r. o amnestii postępowanie w sprawie umorzył.