SNO 12/05

UCHWAŁA Z DNIA 28 KWIETNIA 2005 R.

SNO 12/05

W postępowaniu w sprawie zawieszenia sędziego w czynnościach

służbowych sąd dyscyplinarny nie rozstrzyga o zasadności zarzutu

sformułowanego we wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego,

lecz tylko o zasadności odsunięcia sędziego od wykonywania obowiązków

służbowych w związku ze sformułowanym zarzutem. Sąd dyscyplinarny

bada zatem przesłanki zawieszenia sędziego, do których należą znaczna

szkodliwość dla służby zarzucanego czynu, stopień zawinienia, dobro

wymiaru sprawiedliwości, wystarczające uprawdopodobnienie popełnienia

przewinienia służbowego.

Przewodniczący: sędzia SN Przemysław Kalinowski.

Sędziowie SN: Józef Dołhy (sprawozdawca), Henryk Gradzik.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego dla okręgu Sądu Apelacyjnego sędziego Sądu

Apelacyjnego oraz protokolanta w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po

rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2005 r. zażalenia obwinionego na uchwałę

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. z dnia 21 stycznia 2005 r.

sygn. (...) w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu

prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego oraz obniżenia do

50 % wysokości wynagrodzenia sędziego na czas trwania zawieszenia w

czynnościach służbowych

uchwalił:

u t r z y m a ć w m o c y zaskarżoną u c h w a ł ę.

U z a s a d n i e n i e

Prezes Sądu Okręgowego, zarządzeniem z dnia 23 grudnia 2004 r., Nr

36/04, na podstawie art. 130 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) zarządził

natychmiastową przerwę w czynnościach służbowych sędziego Sądu

Okręgowego wobec podejrzenia popełnienia przez sędziego przestępstwa i

uznania, że w tych warunkach powaga sądu wymaga natychmiastowego

odsunięcia sędziego od wykonywania obowiązków służbowych.

Sądem dyscyplinarnym, właściwym do rozpoznania zasadności tej decyzji

stosownie do treści art. 130 § 2 u.s.p., wyznaczony został Sąd Apelacyjny w A.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2005 r. Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego dla Okręgu Sądu Apelacyjnego w B., wszczął postępowanie

2

dyscyplinarne wobec sędziego Sądu Okręgowego i przedstawił mu zarzut, że „w

dniu 13 lipca 2003 r. w C. kierował rowerem po drodze publicznej będąc w

stanie nietrzeźwości (1,74 ‰ alkoholu w organizmie), a nadto w trakcie kontroli

oświadczył funkcjonariuszom policji, że nic mu nie zrobią, albowiem ma on

znajomości i wszystko sobie załatwi”, czym uchybił godności urzędu sędziego.

Na rozprawie przed Sądem Apelacyjnym – Sądem Dyscyplinarnym w A. w

dniu 21 stycznia 2005 r. sędzia Sądu Okręgowego wniósł o uchylenie

zarządzenia Prezesa Sądu Okręgowego, natomiast Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego wniósł o zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych i

obniżenie jego wynagrodzenia o 50 %.

Sąd Apelacyjny w A., działając jako Sąd Dyscyplinarny pierwszej

instancji, w dniu 21 stycznia 2005 r., sygn. akt (...), na podstawie art. 130 § 2 i

art. 129 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych, wydał uchwałę, którą:

1) zawiesił w czynnościach służbowych sędziego Sądu Okręgowego do

czasu prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego

wszczętego decyzją Rzecznika Dyscyplinarnego dla Okręgu Sądu

Apelacyjnego w B. w dniu 14 stycznia 2005 r. w sprawie sygn. (...);

2) obniżył do 50 % wysokość wynagrodzenia sędziego na czas trwania

zawieszenia w czynnościach służbowych.

Powyższą uchwałę zaskarżył zażaleniem zawieszony w czynnościach

sędzia, kwestionując podstawy faktyczne decyzji o zawieszeniu w czynnościach,

brak określenia czasu trwania zawieszenia oraz wysokości obniżenia

wynagrodzenia, i wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji orzekał zarówno na podstawie

art.130 § 2 u.s.p. – ocenił prawidłowość decyzji Prezesa Sądu Okręgowego o

zarządzeniu przerwy w czynnościach sędziego, jak też orzekał na podstawie art.

129 § 1 u.s.p. – po wydaniu zarządzenia przerwy w czynnościach wszczęte

zostało w dniu 14 stycznia 2005 r. postępowanie dyscyplinarne. Przesłanką

wydania zaskarżonej uchwały jest wszczęcie przeciwko sędziemu postępowania

dyscyplinarnego.

W postępowaniu w sprawie zawieszenia sędziego w czynnościach

służbowych sąd dyscyplinarny nie rozstrzyga o zasadności zarzutu

sformułowanego we wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, lecz

tylko o zasadności odsunięcia sędziego od wykonywania obowiązków

służbowych w związku ze sformułowanym zarzutem. Sąd dyscyplinarny bada

zatem przesłanki zawieszenia sędziego, do których należą znaczna szkodliwość

dla służby zarzucanego czynu, stopień zawinienia, dobro wymiaru

sprawiedliwości, wystarczające uprawdopodobnienie popełnienia przewinienia

służbowego. Także sąd dyscyplinarny drugiej instancji w postępowaniu

odwoławczym nie rozstrzyga o zasadności wszczęcia postępowania

3

dyscyplinarnego, lecz jedynie o merytorycznej zasadności uchwały o

zawieszeniu w czynnościach służbowych i poprawności formalnej jej wydania.

W świetle tych uwarunkowań, kwestionowanie przez sędziego podstaw

faktycznych wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie ma znaczenia dla

oceny trafności zaskarżonej uchwały.

Określenie czasu zawieszenia w czynnościach nastąpiło zgodnie z treścią

art. 132 u.s.p. – czasokres zawieszenia limituje prawomocne zakończenie

postępowania dyscyplinarnego, nie jest zatem uprawniona, jak sugeruje to

skarżący, analogia do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym.

Przedstawione w uchwale argumenty w pełni uzasadniają obniżenie

sędziemu wynagrodzenia o 50 %.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny

zaskarżoną uchwałę utrzymał w mocy.