III CZP 16/05

Uchwała z dnia 11 maja 2005 r., III CZP 16/05

Sędzia SN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Teresa Bielska-Sobkowicz

Sędzia SA Andrzej Struzik

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Polskiego Związku Głuchych, Oddziału

M. w K. o dokonanie zmiany wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym, po

rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 11 maja 2005 r.,

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jana Szewczyka, zagadnienia

prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z

dnia 17 grudnia 2004 r.:

"Czy zakazy określone w artykule 20 pkt 7 a-d ustawy z dnia 24 kwietnia

2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. Nr 96 poz. 873)

muszą być zamieszczone w treści statutu stowarzyszenia, czy też dla nadania

stowarzyszeniu statusu organizacji pożytku publicznego wystarczające jest

zamieszczenie tych zakazów w jego akcie wewnętrznym jakim jest uchwała

zarządu głównego?"

podjął uchwałę:

Stowarzyszenie ubiegające się o nadanie mu statusu organizacji pożytku

publicznego powinno w treści statutu zamieścić postanowienia dotyczące

zakazów, o których stanowi art. 20 pkt 7 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o

działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. Nr 96, poz. 873).

Uzasadnienie

Polski Związek Głuchych, Oddział M. wniósł do Sądu Rejonowego wniosek o

wpis zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczących nadania wnioskodawcy

statusu organizacji pożytku publicznego. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 17

sierpnia 2004 r. wniosek oddalił, przyjmując, że nakazy określone w art. 20 pkt 7 lit.

a-d ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o

wolontariacie (Dz.U. Nr 96, poz. 873 – dalej: "u.d.p.p.w.") muszą być zamieszczone

w statucie stowarzyszenia, a nie w innym akcie wewnętrznym.

Rozpoznając apelację wnioskodawcy, Sąd Okręgowy przedstawił Sądowi

Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawne budzące poważne

wątpliwości, o treści sformułowanej na wstępie. W uzasadnieniu wskazał, że

wnioskodawca jako stowarzyszenie podlega przepisom ustawy z dnia 7 kwietnia

1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (jedn. tekst: Dz.U. 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze

zm. – dalej: "Pr.stow."), które przewidują możliwość uchwalenia przez

stowarzyszenie, poza statutem, innych aktów wewnętrznych dotyczących jego

działalności. Zakazy, o których stanowi art. 20 pkt 7 u.d.p.p.w., zostały

zamieszczone w uchwale zarządu głównego Polskiego Związku Głuchych.

Powstaje zatem wątpliwość dotycząca wykładni art. 20 pkt 7 u.d.p.p.w., który

stanowi, że dokonywania czynności wymienionych w tym przepisie zabraniają

„statut lub inne akty wewnętrzne”. Za możliwością zamieszczenia tych zakazów w

uchwale – jako innym akcie wewnętrznym stowarzyszenia – przemawia redakcja

art. 20 pkt 7 u.d.p.p.w., ujęta w formie alternatywy zwykłej. Do odmiennego

stanowiska prowadzi art. 35 k.c., który odwołuje się wyłącznie do statutu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 u.d.p.p.w., działalnością pożytku publicznego jest działalność

społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań

publicznych określonych w ustawie. Organizacjami pozarządowymi są niebędące

jednostkami sektora finansów publicznych, w rozumieniu przepisów o finansach

publicznych, i niedziałające w celu osiągnięcia zysku, osoby prawne lub jednostki

niemające osobowości prawnej, utworzone na podstawie przepisów ustaw, w tym

fundacje i stowarzyszenia, z zastrzeżeniem ust. 4 art. 3. Ustawa określa przy tym

wymagania, jakim musi odpowiadać dany podmiot, aby mógł być uznany za

organizację pożytku publicznego (art. 20 u.d.p.p.w.). (...)

Te wymagania musi spełniać każdy podmiot, który stara się o uzyskanie

statusu organizacji pożytku publicznego, w tym stowarzyszenie. Jeśli zatem

podmiotem tym mogą być osoby prawne (w tym stowarzyszenia i fundacje), a także

jednostki nieposiadające osobowości prawnej utworzone na podstawie przepisów

ustawy, to jest oczywiste, że treść art. 20 pkt 7 u.d.p.p.w. została tak sformułowana,

aby jego hipotezą objąć akty ustrojowe każdego podmiotu, który ubiega się o status

organizacji pożytku publicznego. Z tego względu użyto zwrotu „status lub inny akt

wewnętrzny” mając na względzie, że ustrój niektórych z tych podmiotów określa

statut, a niektórych – inny akt wewnętrzny, np. regulamin. Prawo o

stowarzyszeniach wyróżnia stowarzyszenia mające osobowość prawną i

podlegające rejestracji oraz stowarzyszenie zwykłe, o rozluźnionych wymogach

formalnych w zakresie ich tworzenia i funkcjonowania. Cel, jaki ma realizować

stowarzyszenie zarejestrowane wynika ze statutu, a w przypadku stowarzyszenia

zwykłego – z regulaminu.

Taka geneza użytego w art. 20 pkt 7 u.d.p.p.w. sformułowania „statut lub inne

akty wewnętrzne organizacji pozarządowych” uzasadnia wniosek, że w przypadku

podmiotu ubiegającego się o uzyskanie statutu organizacji pożytku publicznego,

którego aktem ustrojowo-organizacyjnym jest statut, zakazy, o których stanowi art.

20 pkt 7, powinny być zamieszczone w tym akcie wewnętrznym.

Trafność tego wniosku w odniesieniu do stowarzyszenia potwierdza także

charakter prawny statutu tego podmiotu. Zgodnie z art. 9 Pr.stow., osoby

zamierzające założyć stowarzyszenie uchwalają statut i wybierają komitet

założycielski. Statut stowarzyszenia określa w szczególności nazwę

stowarzyszenia, odróżniającą ją od innych stowarzyszeń, organizacji i instytucji,

teren działania i siedzibę stowarzyszenia, cele i sposoby realizacji zadań, sposób

nabywania i utraty członkostwa, przyczyny utraty członkostwa oraz prawa i

obowiązki członków, władze stowarzyszenia, tryb dokonywania ich wyboru,

uzupełnianie składu oraz ich kompetencje, sposób reprezentowania stowarzyszenia

oraz zaciągania zobowiązań majątkowych, a także warunki ważności jego uchwał,

sposób uzyskiwania środków finansowych oraz ustanowienie składek

członkowskich, zasady dokonywania zmian statutu oraz sposób rozwiązania

stowarzyszenia.

Taka treść statutu daje podstawę do stwierdzenia, że jest to akt ustrojowy,

podstawowy akt tworzący stowarzyszenie. Postanowienia statutu stanowią

podstawę działalności stowarzyszenia, a jednocześnie, na ich podstawie,

sprawowany jest nadzór na działalnością stowarzyszenia. Należy więc stwierdzić,

że cele i działalność konkretnego stowarzyszenia oceniane są na podstawie jego

statutu. Znaczenie statutu stowarzyszenia podkreśla także jego charakter prawny.

Mimo różnic w teoretycznym ujęciu, przeważa pogląd, że zarówno sam statut, jak i

akt przystąpienia – przyjęcie do stowarzyszenia – jest umową prawa cywilnego,

rodzącą po obu stronach prawa i obowiązki. Podkreśla się, że cywilnoprawny

charakter członkostwa w stowarzyszeniu jest pochodną przyjęcia koncepcji

wyjaśniającej istotę statutu jako umowy. Umowę tę zawierają założyciele

uchwalając statut, który ma określić m.in. zasady dokonywania jego zmian.

Oznacza to więc, że z treści statutu powinny wynikać postanowienia, które decydują

o działalności stowarzyszenia i nie jest możliwe, aby akty organów stowarzyszenia,

niedotyczące treści statutu mogły tę sytuacje zmienić.

Sąd Okręgowy trafnie wskazał też na art. 35 k.c., który stanowi, że powstanie,

ustrój i ustanie osób prawnych określają właściwe przepisy, a jedynie w wypadkach

i zakresie w przepisach tych przewidzianych ustrój i sposób działania osoby

prawnej reguluje także jej statut. Takim przepisem jest m.in. art. 20 pkt 7 u.d.p.p.w.,

który – w odniesieniu do osób prawnych – przewiduje, że zakazy, o których stanowi

ten przepis, mogą być zamieszczone w statucie.

Prowadzenie działalności pożytku publicznego znalazło swoje uregulowanie w

przepisach prawnych, które normują szczegółowe zagadnienia związane m.in. z

cechami takiej działalności i wymaganiami, jakie należy spełnić, aby uzyskać status

organizacji pożytku publicznego. Te uwarunkowania uzasadnione są m.in. tym, że

organizacje mające taki status wyposażono w wiele przywilejów, np. w sferze prawa

podatkowego. To uzasadnia wniosek, że przepisy ustawy o działalności pożytku

publicznego i o wolontariacie podlegają wykładni ścisłej. Dotyczy to również

stowarzyszenia mającego osobowość prawną, które zamierza uzyskać status

organizacji pożytku publicznego. Organ rejestracyjny i nadzorczy na podstawie

treści statutu takiego stowarzyszenia zezwala i kontroluje jego działalność. Inne

akty wewnętrzne podejmowane przez organy stowarzyszenia mogą jedynie – w

zakresie dopuszczalnym przez postanowienia statutu – uzupełniać jego treść,

natomiast zmiana statutu może być dokonana tylko w sposób określony w jego

postanowieniach.

Mając na względzie te argumenty, udzielono odpowiedzi, jak w uchwale.