II UK 304/04

Wyrok z dnia 14 lipca 2005 r.

II UK 304/04

Prawo do emerytury lub renty nie ulega zawieszeniu lub zmniejszeniu na

podstawie art. 104 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i ren-

tach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr

39, poz. 353 ze zm.) tylko wówczas, gdy ubezpieczony osiąga przychód w po-

staci honorariów z tytułu działalności twórczej w rozumieniu art. 8 ust. 7

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.).

Przewodniczący SSN Maria Tyszel, Sędziowie SN: Beata Gudowska, Andrzej

Wasilewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2005 r. sprawy z

wniosku Rajmundy P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w

G. o zwrot nienależnie pobranego świadczenia, na skutek kasacji wnioskodawczyni

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 września 2004 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowe-

go-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 23

czerwca 2003 r. [...] i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpo-

znania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą

w Gdyni wyrokiem z dnia 23 czerwca 2003 r. [...], w wyniku odwołania ubezpieczonej

Rajmundy P. od trzech decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w G.

orzekających obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rentowego, a

mianowicie: (1) decyzji z dnia 5 sierpnia 2002 r. dotyczącej zwrotu kwoty 4.630,70 zł

tytułem nienależnie pobranego świadczenia rentowego w roku 2000, (2) decyzji z

dnia 2 sierpnia 2002 r. dotyczącej zwrotu kwoty 5.648,88 zł tytułem nienależnie po-

2

branego świadczenia rentowego w roku 2001 oraz (3) decyzji z dnia 27 listopada

2002 r. dotyczącej zwrotu kwoty 3.902,48 zł tytułem nienależnie pobranego świad-

czenia rentowego w roku 1999, zmienił zaskarżone decyzje i ustalił brak obowiązku

zwrotu nienależnie pobranych świadczeń w latach 1999, 2000 i 2001 przez ubezpie-

czoną oraz zasądził na jej rzecz od organu rentowego zwrot kosztów procesu.

W wyniku apelacji organu rentowego od powyższego wyroku Sądu Okręgo-

wego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia

23 czerwca 2003 r., Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 września 2004 r.

[...] zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie ubezpieczonej. W uzasadnieniu

powyższego wyroku Sąd Apelacyjny stwierdził, że istotnym zagadnieniem prawnym

występującym w niniejszej sprawie jest kwestia znaczenia pojęcia twórcy, które wy-

stępuje w przepisach (a) ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach

pokrewnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904 ze zm.), (b) ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137,

poz. 887 ze zm.) oraz (c) ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353

ze zm.), przy czym: „poza sporem jest, że znaczenie słowa twórca w rozumieniu

przepisów emerytalno-rentowych ma nieco węższe znaczenie. Zgodnie z art. 8 ust. 7

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, za twórcę uważa się osobę, która two-

rzy dzieła w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, urba-

nistyki, literatury pięknej, sztuk plastycznych, muzyki, fotografiki, twórczości audiowi-

zualnej, choreografii i lutnictwa artystycznego oraz sztuki ludowej, będące przed-

miotem prawa autorskiego. Z ustępu 9 przywołanego artykułu wynika, że uznanie

działalności za twórczą lub artystyczną i ustalenie daty jej rozpoczęcia następuje w

formie decyzji Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców, działającej

przy ministrze właściwym do spraw kultury. Takiej decyzji wnioskodawczyni nie po-

siadała. W tym kontekście nie można twierdzić zatem, że wnioskodawczyni jako

samodzielny pracownik naukowo-dydaktyczny Uniwersytetu G. zajmujący się opra-

cowywaniem cudzych utworów literackich jest twórcą w znaczeniu przepisów ubez-

pieczeniowych. W/w bowiem przepis art. 8 ust. 7 ustawy o SUS takich jak Rajmunda

P. osób nie zalicza do twórców, a co za tym idzie nie można przyjąć, iż otrzymywała

honoraria z tytułu działalności twórczej w myśl art. 104 ust. 5 ustawy z dnia 17 grud-

nia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. (...)

gdyby ustawodawca nie chciał wprowadzić pewnych ograniczeń i związanych z tym

3

rozwiązań prawnych pojęcie twórcy odniósłby bezpośrednio do praw autorskich.

Skoro zaś tak nie uczynił, to uzasadnione jest stanowisko, że pojęcie twórcy i artysty

zostały określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, które jest lex ge-

nerali w stosunku do ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych. Przepisy tych ustaw zatem należy analizować łącznie i również w kontek-

ście innych norm prawa ustanowionych na gruncie przepisów ubezpieczeniowych.

Zgodnie z art.104 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu lub świadczenia te

ulegają zmniejszeniu na zasadach określonych w ust. 3-8 oraz w art. 105, w razie

osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia

społecznego, o której mowa w ust. 2 oraz z tytułu służby wymienionej w art. 6 ust. 1

pkt 4 i 6. Skoro zatem wnioskodawczyni Rajmunda P. nie prowadząc działalności

twórczej w rozumieniu przepisów ubezpieczeniowych i pobierając rentę z tytułu cał-

kowitej niezdolności do pracy w latach 1999, 2000 i 2001 osiągnęła przychody w

kwotach przekraczających 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za

kwartał kalendarzowy ostatnio ogłoszonego przez Prezesa GUS nie więcej niż 130%

tej kwoty, to zasadnie skarżący wskazał, iż świadczenia jej przysługujące ulegają

zmniejszeniu o kwotę tego przekroczenia nie większą jednak niż kwota maksymal-

nego zmniejszenia. Wobec tego ZUS w sposób zgodny z przepisami nakazał zwrot

nadpłaconych kwot z tytułu renty za wskazane okresy. Stanowiska tego nie może

zmienić fakt, iż część wynagrodzenia wnioskodawczyni była określona przez praco-

dawcę jako honorarium (wynagrodzenie objęte prawem autorskim), ale było to wy-

łącznie dla celów podatkowych. Taki - jedynie umowny podział pozwalał na podwyż-

szenie kosztów uzyskania przychodu, a więc zmniejszenia zaliczki na podatek. Wy-

odrębnienie to jednak nie miało wpływu na naliczenie składek na ubezpieczenie

społeczne, które następowało od całości wynagrodzenia.”

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9

września 2004 r. pełnomocnik ubezpieczonej zarzucił: po pierwsze - naruszenie art.

104 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art.

8 ust. 7 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych „poprzez ich błędną wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności błędne przyjęcie, że termin honora-

rium z tytułu działalności twórczej użyty w art. 104 ust. 5 ustawy o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie obejmuje swoim zakresem wyna-

grodzenia z tytułu działalności twórczej uzyskiwanego przez mianowanych nauczy-

4

cieli akademickich w ramach stosunku pracy łączącego ich ze szkołą wyższą.”; po-

nadto, w uzasadnieniu kasacji pełnomocnik skarżącej w tym kontekście dodatkowo

zarzucił, że: „Sąd Apelacyjny całkowicie pomija kluczowe w sprawie argumenty: (1)

art. 104 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach posługuje się terminem działalność

twórcza, (2) termin działalność twórcza zdefiniowany został w art. 1 ust. 1 ustawy z

dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, (3) zgodnie z art. 2

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych definicje legalne zawarte w tej ustawie

stosowane być mogą jedynie w zakresie spraw objętych jej regulacją, (4) miejsce art.

8 ust. 7 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w systematyce tej ustawy jed-

noznacznie wskazuje na to, że przepis ten dotyczy wyłącznie zasad podlegania

ubezpieczeniu społecznemu. Art. 8 ust. 7 ustawy o systemie ubezpieczeń społecz-

nych (...) nie może znaleźć zastosowania przy wykładni pojęcia działalność twórcza,

gdyż niezależnie od różnic językowych obu terminów: - art. 2 ust. 1 ustawy o syste-

mie ubezpieczeń społecznych wskazuje wyraźnie na to, że zakres tej ustawy nie

obejmuje zagadnień dotyczących przyznawania, zawieszania i zmniejszania świad-

czeń emerytalnych i rentowych, a art. 2 ust. 2 tej ustawy stanowi wprost, że rodzaje

świadczeń z ubezpieczeń społecznych, warunki nabywania prawa do nich oraz za-

sady i tryb ich przyznawania określają odrębne przepisy.”; po drugie - naruszenie art.

7 i art. 9 k.p.a. w związku z art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, polegające „na błędnym poinformowaniu ubezpieczonej

przez organ rentowy, że pobieranie przez nią wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę

nie wpływa w ogóle na prawo do renty oraz wysokość świadczenia rentowego, to jest

takie naruszenie przepisu postępowania - art. 233 § 1 k.p.c., które miało istotny

wpływ na wynik sprawy”, albowiem „pracownicy ZUS-u Inspektora w G. udzielili

ubezpieczonej dwukrotnie w kwietniu 1999 r. i lipcu 2000 r. ustnie błędnej informacji,

że pobieranie przez panią Rajmundę P. wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę nie

wpływa w ogóle na prawo do renty oraz wysokość świadczenia rentowego.”

Równocześnie, jako na okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpo-

znania pełnomocnik ubezpieczonej wskazał na potrzebę odpowiedzi na następujące

pytanie: „czy termin honorarium z tytułu działalności twórczej’ użyty w art. 104 ust. 5

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych obejmuje

swoim zakresem wynagrodzenie z tytułu działalności twórczej uzyskiwane przez

mianowanych nauczycieli akademickich w ramach stosunku pracy łączącego ich ze

szkołą wyższą.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o uchylenie

5

zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji organu rentowego, względnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku do

ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz ubezpieczonej od organu ren-

towego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępo-

waniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów po-

wszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), która weszła w życie z dniem 6 lutego

2005 r. (art. 6 tej ustawy), do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a także do odmowy przyjęcia kasacji

do rozpoznania, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpie-

czeń Społecznych, prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu lub świadczenia

te ulegają zmniejszeniu (stosownie do zasad określonych w przepisach tej ustawy) w

razie osiągania przez ubezpieczonego przychodu z tytułu działalności podlegającej

obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z tym jednak zastrzeżeniem, że regulacji

tej „nie stosuje się do honorariów z tytułu działalności twórczej lub artystycznej” (art.

104 ust. 5 tej ustawy).

Z kolei, zgodnie z dyspozycją art. 8 ust. 7 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, który na gruncie polskiego porządku prawnego obejmuje ubezpieczenia

emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe (art. 1 tej ustawy) i jest podstawowym

aktem prawnym (lex generalis) określającym między innymi także obowiązujące w

prawie polskim „zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym” (rozdział 2: art. 8 -

art. 14 tej ustawy), „za twórcę uważa się osobę, która tworzy dzieła w zakresie ar-

chitektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, urbanistyki, literatury pięknej,

sztuk plastycznych, muzyki, fotografiki, twórczości audiowizualnej, choreografii i lut-

nictwa artystycznego oraz sztuki ludowej, będące przedmiotem prawa autorskiego.”

Co więcej, art. 8 ust. 9 tej ustawy stanowi ponadto, że w konkretnym wypadku

„uznanie działalności za twórczą i ustalenie daty jej rozpoczęcia następuje w formie

decyzji Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców, działającej przy mi-

nistrze właściwym do spraw kultury.”

6

Przyjęta w art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych defi-

nicja „utworu” („przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twór-

czej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od

wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia”) nakazuje poszukiwać cech indywidu-

alizujących (wyróżniających) określony utwór (dzieło) w stosunku do innych utworów

(dzieł) w przedmiotowych znamionach rezultatu jakiejś działalności twórczej (art. 1

ust. 2 tej ustawy) i stąd wyprowadza prawa autorskie twórcy dzieła (art. 1 ust. 3 i ust.

4 tej ustawy). Natomiast obowiązująca na podstawie art. 8 ust. 7 ustawy o systemie

prawa ubezpieczeń społecznych definicja legalna pojęcia „twórcy”, mająca na celu

wskazanie, które spośród osób fizycznych prowadzących pozarolniczą działalność

gospodarczą mogą być zaliczone do kręgu „twórców” (art. 8 ust. 6 pkt 2 tej ustawy),

nakazuje wprawdzie poszukiwać podmiotowych cech indywidualizujących te osoby

poprzez ustalenie, czy są one twórcami utworów (dzieł) będących przedmiotem

prawa autorskiego w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrew-

nych, jednakże w zakresie węższym aniżeli wynika to z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o

prawie autorskim i prawach pokrewnych, albowiem wyłącznie „w zakresie architek-

tury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, urbanistyki, literatury pięknej, sztuk

plastycznych, muzyki, fotografiki, twórczości audiowizualnej, choreografii i lutnictwa

artystycznego oraz sztuki ludowej.” Oznacza to, że właśnie z tej przyczyny art. 8 ust.

7 ustawy o systemie prawa ubezpieczeń społecznych stanowi na gruncie prawa pol-

skiego lex specialis względem regulacji prawnej zawartej w art. 1 ustawy o prawie

autorskim i prawach pokrewnych. W konsekwencji, prawo do emerytury lub renty nie

ulega zawieszeniu lub świadczenia te nie ulegają zmniejszeniu - stosownie do zasad

określonych w art. 104 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpie-

czeń Społecznych - jeżeli ubezpieczony osiąga przychód w postaci honorariów z ty-

tułu działalności twórczej w rozumieniu art. 8 ust. 7 ustawy o systemie prawa ubez-

pieczeń społecznych.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że ubezpieczona, która od dnia 1

marca 1999 r. pobierała rentę stałą z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, pozo-

stawała równocześnie w stosunku pracy z Uniwersytetem G. jako samodzielny pra-

cownik naukowo-dydaktyczny i osiągała z tego tytułu przychody w postaci wynagro-

dzenie za pracę. Zważywszy zatem na okoliczność, że ubezpieczona wykonując

obowiązki pracownicze pracownika naukowo-dydaktycznego szkoły wyższej, który

opracowuje (analizuje lub interpretuje) cudze utwory literackie w ramach prowadzo-

7

nych zajęć dydaktycznych (wykładów, ćwiczeń lub seminariów) dla studentów, nie

mogła być uważana „za twórcę” w rozumieniu art. 8 ust. 7 ustawy o systemie ubez-

pieczeń społecznych, albowiem w tym wypadku nie wchodziło w grę tworzenie przez

nią będącego przedmiotem prawa autorskiego dzieła „w zakresie architektury, archi-

tektury wnętrz, architektury krajobrazu, urbanistyki, literatury pięknej, sztuk plastycz-

nych, muzyki, fotografiki, twórczości audiowizualnej, choreografii i lutnictwa arty-

stycznego oraz sztuki ludowej” oraz na okoliczność, że działalność ubezpieczonej nie

mogła być również uznana (i nie została uznana) za działalność twórczą w formie

decyzji Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców, działającej przy mi-

nistrze właściwym do spraw kultury (art. 8 ust. 9 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych), trafnie Sąd Apelacyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku stwierdził,

iż w rozpoznawanej sprawie organ rentowy prawidłowo zastosował wobec ubezpie-

czonej art. 104 ust. 1 w związku z art. 104 ust. 8 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wydając na podstawie tych przepisów zaskar-

żone decyzje zobowiązujące ją do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rento-

wych w latach 1999, 2000 i 2001.

Jednakże, przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy należało mieć na uwadze

także i to, że: po pierwsze - ubezpieczona we wniesionym do Sądu Okręgowego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni odwołaniu od

trzech decyzji organu rentowego zobowiązujących ją do zwrotu nienależnie pobra-

nych świadczeń rentowych w latach 1999, 2000 i 2001 zarzuciła również, iż „pracow-

nicy ZUS-u udzielili mi błędnej informacji, że pobierane przeze mnie wynagrodzenie z

tytułu umowy o pracę nie wpływa w ogóle na prawo do renty oraz wysokość świad-

czenia rentowego. Mimo, że od roku 1999 składam do ZUS-u corocznie zaświadcze-

nia o wysokości przychodów nikt nie pouczył mnie również, że osiągam zbyt wysokie

z punktu widzenia przepisów emerytalno-rentowych wynagrodzenie i może pociągać

to za sobą ujemne dla mnie skutki”; po drugie - Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni, który wyrokiem z dnia 23 czerwca

2003 r. zmienił zaskarżone przez ubezpieczoną decyzje i ustalił brak obowiązku

ubezpieczonej do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rentowych w latach

1999, 2000 i 2001, nie rozpoznał powyższego zarzutu ubezpieczonej dotyczącego

udzielenia jej przez pracowników organu rentowego nieprawidłowej informacji; po

trzecie - w konsekwencji, zarzut dotyczący udzielenia ubezpieczonej nieprawidłowej

informacji przez pracowników organu rentowego nie był również przedmiotem rozpo-

8

znania w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku, przeprowadzonego

w wyniku apelacji wniesionej przez organ rentowy, natomiast pełnomocnik ubezpie-

czonej w kasacji zarzucił „także nieuwzględnienie przy ocenie zebranego w sprawie

materiału dowodowego faktu naruszenia przez organ rentowy art. 7 i 9 k.p.a. w

związku z art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych polegającego na błędnym poinformowaniu ubezpieczonej przez organ ren-

towy, że pobierane przez nią wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę nie wpływa w

ogóle na prawo do renty oraz wysokość świadczenia rentowego, to jest naruszenie

przepisu postępowania - art. 233 § 1 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik

sprawy”, wskazując dodatkowo w uzasadnieniu kasacji, iż „jak wykazało postępowa-

nie przed Sądem Okręgowym pracownicy ZUS-u Inspektorat w G. udzielili ubezpie-

czonej dwukrotnie w kwietniu 1999 r. i lipcu 2000 r. ustnie błędnej informacji, że po-

bierane przez Panią Rajmundę P. wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę nie wpływa

w ogóle na prawo do renty oraz wysokość świadczenia rentowego.” Z tej przyczyny,

konieczne okazało się więc uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego

go wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z

siedzibą w Gdyni z dnia 23 czerwca 2003 r. i przekazanie sprawy temu Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania wyłącznie w zakresie, w jakim w uprzednio

przeprowadzonym postępowaniu w niniejszej sprawie nie został rozpoznany sfor-

mułowany w odwołaniu ubezpieczonej zarzut, że „pracownicy ZUS-u udzielili mi

błędnej informacji, że pobierane przeze mnie wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę

nie wpływa w ogóle na prawo do renty oraz wysokość świadczenia rentowego.”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39313

§ 1 k.p.c.

w związku z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks po-

stępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w sentencji.

========================================